Monitor Czwartej Rzplitej - Recently Updated Pages

Gospodarka a demokracja

bogmis — Sat, 14 Jun 2008 13:12:51 CDT

12 czerwca 2008 r. mieliśmy zaplanowane wcześniej spotkanie na którym rozmawialiśmy na temat wpływu gospodarki na demokrację. Wstęp do dyskusji przedstawili panowie Zbigniew Karcz i Krzysztof Krowacki (wnioski z dyskusji Panowie przedstawią).

Pan Krowacki postawił tezę, że z jednej strony partie polityczne przedstawiają pomysły ekonomiczne lub oceniają programy rządowe nie ze względu na ich wartość merytoryczną, ze względu poklask (lub jego brak) w społeczeństwie. Rząd również nie wychodzi z programem, jeśli podejrzewa, że będzie on mało popularny. Swojej roli nie spełniają środki masowego przekazu, ponieważ nie podejmują głębszej analizy problematyki ekonomicznej, nie zastanawiają się jaka ma być Polska za 3 – 4 lata. Być może Ruch na Rzecz Demokracji powinien wypracować swój stosunek do bieżącej polityki gospodarczej państwa i różnych partii (które propozycje warto popierać, które zaś skrytykować). Zdaniem referenta należałoby popierać stanowisko Ministra Finansów, ludzie powinni nauczyć się żyć z wysokimi cenami ropy, bo będzie ona drożeć, należałoby popierać projekt podłączenia do Rurociągu Północnego.

Pan Karcz przedstawił kilka problemów. Wszystkie łączyło odwołanie się do trzech prac: Josepha Eugene Stiglitza, Stephena Rivkina i Grzegorza Kołodki, które łączy krytyka neoliberalizmu, a mówiąc inaczej fundamentalnego konserwatyzmu. Wszyscy ci autorzy popierają gospodarkę rynkową, ale wskazują, że gospodarka rynkowa może mieć różne oblicza.

I. Trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy chodzi o to, żeby wypełniać analityczne założenia, czy o uwzględnienie warunków miejscowych i miejscowych tradycji. W niektórych państwach stosowano zalecenie Międzynarodowego Funduszu Walutowego, ale na przykład w Chinach fakt, że Fundusz zalecał odwołanie ministra z którym nie mógł się porozumieć dla premiera tego państwa było właśnie powodem, żeby właśnie tego ministra zatrzymać.

II. Postulat zmiany mierników rozwoju gospodarczego poszczególnych państw. Oprócz PKB należałoby uwzględniać stan zdrowia, poziom wykształcenia, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, czas pracy, długość urlopu itd. itd.

III. Funkcjonowanie międzynarodowych korporacji w globalnym świecie. Gospodarka przestała być kontrolowana przez poszczególne państwa, a na globalizacji jedne korzystają bardziej a drugie mniej. W wielu przypadkach przestaje działać „niewidzialna ręka rynku”, a jej miejsce zajmuje czysta spekulacja. Czy możliwa jest jakaś regulacja działalności przedsiębiorstw. Kiedyś role regulatora miało przejąć ONZ, ale to się nie stało.
IV. Konieczność równowagi między sektorami w gospodarce, konieczność walki z monopolami. Monopol jest zawsze zły, zarówno państwowy jak i prywatny, ale prywatny jest gorszy, bo pozostaje poza wszelką kontrolą. Upadek, zamiast przekształcenia sektora spółdzielczego, spowodował, że na miejscu spółdzielni mamy gangi. Gdyby inaczej prowadzono zmiany spółdzielczość mogłaby być jednym ze sposobów gromadzenia środków, nauki kooperacji. Bardzo ważną sprawa byłoby uwzględnianie konsekwencji społecznych przy prywatyzacji przedsiębiorstw oferujących usługi na konieczność zachowania poziomu usług.

Dyskusja była bardzo ciekawa. Przede wszystkim dyskutowali miedzy sobą referenci, aktywny udział wziął także prof. Jerzy Osiatyński.

I. Zgodzono się na koncepcję zmiany miernika rozwoju społecznego. Wskazano, że jeśli włączy się takie zmienne jak poziom wykształcenia, to państwa z byłego obozu wschodniego automatycznie poprawiają swoja pozycję – wysoki poziom skolaryzacji. Z drugiej strony wskaźnik śmiertelności mężczyzn w Rosji i Ukrainy tę pozycję obniża.

II. Pan Osiatyński zwrócił uwagę, że wysokie ceny ropy i mają ogromne konsekwencje (zostaną przeniesione na transport, RPP musi podnieść stopy procentowe, zostanie zahamowany wzrost gospodarczy) i łatwiej byłoby popierać ministra finansów, gdyby były dwutorowo przedstawiane rozwiązania, które zmniejszyłyby konieczność stosowania ropy (np. przedstawiano by konieczność budowania kilku elektrowni atomowych, bo zgodnie z przewidywaniami za kilka lat będzie konieczne wyłączanie prądu.

III. Pan Krowacki stwierdził, że Polsce chodzi o przyciąganie firm międzynarodowych jest w naszym interesie – jest to 50 mld. zł. Tworzą one nowe miejsca pracy, następuje przepływ technologii.

IV. Podkreślano, z spółdzielczość była chora i to co zostało też jest chore – podano - jako przykład – SKOK-i. Państwowe przedsiębiorstwa zawsze będą oczekiwały wsparcia od państwa.

V. Wiele czasu zajęła dyskusja na temat środków masowego przekazu, które nie spełniają przypisanej im roli kontrolnej, spłycają dyskusję, dobierają dyskutantów żeby ci mogli się pokłócić, a nie przeanalizować problem.

*** Dużo uwagi poświęciliśmy konieczności dotarcia do szerszego odbiorcy naszych spotkań. Rozważaliśmy możliwość jakiejś publikacji wystąpień, szukaliśmy sposobu dotarcia do bratnich organizacji i robienia wspólnych spotkań.

Prawdę mówiąc było mi głupio, że w tak ważnym spotkaniu uczestniczy kilka osób. Zastanawiam się, czy warto prosić o wprowadzenie do dyskusji wybitnych fachowców i w efekcie dyskusja w tak wąskim kręgu.

Publicystyka

bogmis — Tue, 06 May 2008 04:32:40 CDT

Wikipedia: Publicystyka - wypowiedzi w środkach komunikacji społecznej na publicznie interesujące w danym momencie tematy.
Wypowiedź publicystyczna interpretuje i ocenia fakty z przyjętego przez autora punktu widzenia, celem jej jest zaś wpływ na opinię publiczną. Dzieje publicystyki sięgają oczywiście początków piśmiennictwa, a szerokie jej rozpowszechnienie i masowość oddziaływania umożliwił najpierw wynalazek druku, potem radia, telewizji i wreszcie Internetu.

To właśnie będzie w tym miejscu. Tu uprawiamy publicystykę na wszelkie tematy, związane z naszą współczesną rzeczywistością. Kolejne artykuły będą oddzielnymi podstronami tej strony naszej witryny; dostęp do nich będzie zarówno z menu po lewej stronie u góry, jak i poniżej, ze spisu treści. Oto on (najnowsze teksty - na końcu):

Barbara Czerska: Lekarze w kotle znicestwienia
Barbara Czerska: Krótki kurs języka pogardy
Robert Drachal: Pora na zmiany
Danuta Drzewińska: Za kulisami
Nina Kraśko: Jaka ordynacja?
Robert Drachal: Ponownie o ordynacji
Katarzyna Kądziela: Jeszcze raz w sprawie ordynacji
Barbara Czerska: Władza, wiedza i empatia
Wojciech Kurdziel: Ordynacja mieszana - ordynacją XXI wieku!
Nina Kraśko: Arystokrata francuski z XIX w. o Polsce przełomu XX i XXI wieku. Kilka uwag o stowarzyszeniach
Danuta Drzewińska: Za kulisami 2
Nina Kraśko: W sprawie wyborów
Danuta Drzewińska: Straszny sen Jarka K. ...
Danuta Drzewińska: Ostatni rozdział rewolucji moralnej
Danuta Drzewińska: Krótki traktat o miłości rodzinnej
Mirosław Chałubiński: Czy rządy koalicji PO i PSL zagrażają demokracji?

Czy rządy koalicji Po i PSL zagrażają demokracji?

bogmis — Tue, 06 May 2008 04:28:03 CDT

Mirosław Chałubiński

Nietrudno było zauważyć, że przegrana PiS oznaczała zniknięcie klimatu zagrożenia, które towarzyszyło wielu ludziom i całym zbiorowościom w okresie rządów J. Kaczyńskiego. „Odetchnąłem”, „odczułem ulgę” to często pojawiające się określenia po przegranej PiS-u w wyborach parlamentarnych w październiku 2007 roku. Owo poczucie braku bezpośredniego zagrożenia i związanych z tym dyskomfortów daje różnorakie, polityczne skutki. Jednym z nich jest rozpad LiD-u, niemożliwy raczej pół roku temu gdy różne partie wchodzące do tej koalicji „spajały” obawy przed PiS-em i skutkami jego dalszych rządów.

Zmiana stylu sprawowania władzy przysparza rządzącym dużej popularności. Świadczą o tym badania opinii publicznej wg których na PO skłonnych jest głosować pow. 50% respondentów a premier D. Tusk jest najbardziej wiarygodnym, polskim politykiem. Ale powtórzę, działa tu silnie kontrast z poprzednikami, bo PO jest postrzegana jako „antypis”. Natomiast rządząca koalicja jest przed podjęciem wielu kluczowych decyzji, choć w niektórych dziedzinach np. szkolnictwo wyższe (wraz ze szkodliwym – moim zdaniem – projektem zniesienia wymogu habilitacji w naukach społecznych) i prywatyzacja gospodarki, przybrały one bardziej szczegółowy kształt, sygnalizujący charakter planowanych działań.

W każdym razie dominuje atmosfera zadowolenia i bezpieczeństwa, która nie dopuszcza myśli o zagrożeniu demokracji w Polsce na skutek sprawowania rządów koalicji. A zagrożenia takie – o czym bardziej szczegółowo poniżej- niewątpliwie istnieją choć nie widać autorytarnych ciągot w PO i PSL i nie można powątpiewać w to, że przywiązanie tych partii do wartości demokracji, samorządu terytorialnego, społeczeństwa obywatelskiego jest szczere.

Demokrację pojmuję w tym miejscu szerzej niż to się zazwyczaj przyjmuje w politologii – nierzadko sprowadzając ją do procedur wyłaniania elit politycznych w wyborach zgodnych z prawem, cechujących się wolną konkurencją sił politycznych, kadencyjnością. Obejmuje ona także istnienie rozbudowanego społeczeństwa obywatelskiego, nieobecność wielkich nierówności ekonomicznych, potencjalny dostęp ludzi wywodzących się z różnych środowisk do ważnych stanowisk i innych cenionych społecznie dóbr. Demokracja to również powszechna partycypacja oświeconych obywateli dbających o dobro wspólne. Ideał ten zauważmy nigdy nie był i nie będzie w pełni zrealizowany. Jest on jednak zobowiązujący w naszej, współczesnej kulturze. Istnieją także stopnie jego urzeczywistnienia co może stanowić kryterium oceny różnych procesów zachodzących w różnych społeczeństwach.

Przy tak szerokim rozumieniu demokracji nietrudno jest dostrzec w Polsce wielu wysoce niepokojących zjawisk społecznych i politycznych, a niektóre z nich wiązałbym z politycznym rodowodem Platformy Obywatelskiej.

Tusk i kierownicze gremia PO formowały się w latach osiemdziesiątych pod wpływem idei neoliberalizmu. Czytano wtedy F.A. Hayeka, M. Friedmana i wielu teoretyków należących do szkoły chicagowskiej, zachwycano się polityką R. Reagana i M. Thatcher. Z neoliberalnym stylem myślenia wiąże się przekonanie, że własność prywatna jest z natury swej „dobra” a państwowa „zła” albo co najwyżej tolerowana. Zazwyczaj przekonanie to idzie w parze z niechętnym stosunkiem do Związków Zawodowych i egalitaryzmu. Rynek i konkurencja są głównymi regulatorami życia społecznego i gospodarczego a państwa (wszędzie!) powinno być jak najmniej. Z reguły z neoliberalizmem idzie też w parze konserwatyzm obyczajowy, podkreślanie związków z religią.

Te neoliberalne przekonania rzutują na zamiary PO w dziedzinie powszechnej prywatyzacji. Jej nieuchronnym skutkiem musi być dalszy wzrost nierówności społecznych ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami. Natomiast elementy konserwatyzmu zawarte w neoliberalizmie sprzyjają dalszej klerykalizacji państwa, jego ewolucji w stronę państwa wyznaniowego. PO wykazuje dużą podatność na działanie lobby kościelnego, tolerancję dla łamania prawa przez ludzi związanych z kościołem (np. antysemickie wystąpienia księdza Tadeusza Rydzyka i Jerzego R. Nowaka), jego uprzywilejowania w sprawach finansowych i lustracyjnych.[1] Rządząca koalicja wykazała w ostatnim okresie ustępliwość wobec żądań kościoła w wielu sprawach:

1. oceny z religii na świadectwach szkolnych i nadawaniu jej (choć sprawa nie jest ostatecznie rozstrzygnięta) statusu przedmiotu maturalnego,
2. brak refinansowania zapłodnienia in vitro,
3. wspieranie restryktywnej ustawy aborcyjnej (nazywa się ją niezgodnie z prawdą „kompromisem politycznym”).

***

Konserwatyzm obyczajowy rządzącej koalicji rzutuje także na jej stosunek do innych spraw np. dopuszczalności małżeństw homoseksualnych.

Ważne dla demokracji są inicjatywy PO dotyczące reformowania systemu politycznego. Niektóre z nich np. wykorzystanie Internetu do głosowania należy oceniać pozytywnie gdyż może to poważnie zwiększyć techniczne możliwości uczestnictwa politycznego.

Ale większość pomysłów PO budzi zasadnicze wątpliwości np. likwidacja senatu może obniżać jakość pracy legislacyjnej parlamentu, obniżenie ilości posłów utrudniłoby ich więzi z wyborcami których maja oni reprezentować. Niedawno zaś w związku z konfliktami premiera z prezydentem pojawiły się postulaty ograniczenia władzy prezydenta m. in. poprzez zabranie mu prawa veta.[2]

Jednak najważniejsze – i najbardziej kontrowersyjne – są pomysły PO dotyczące sposobu finansowania partii i wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych.[3]

PO proponuje likwidację „starego” systemu dotacji i subwencji partii politycznych obowiązującego od 2001 r., polegającego na tym, że partie, które weszły po wyborach do parlamentu uzyskują zwrot kosztów kampanii i są finansowane przez państwo proporcjonalnie do ilości zdobytych mandatów. W zamian za to PO proponuje finansowanie partii politycznych z jednoprocentowych odpisów od podatków, które darczyńca może przekazać konkretnej partii. Krytycy tego pomysłu zwracają słusznie uwagę na to, że wielkość konkretnego odpisu zależy od bogactwa ofiarodawcy zaś ludzie zamożni w Polsce stanowią głównie klientelę wyborczą PO. Dyskryminowałoby to partie reprezentujące biedniejsze warstwy społeczeństwa. Ponadto uzależniałyby je od ofiarodawców, którzy – co należy realistycznie brać pod uwagę – wywieraliby wpływ na dobór kandydatów do parlamentu i na ich działalność.

Zasadnicze wątpliwości budzi też pomysł wprowadzenia systemu większościowego i jednomandatowych okręgów wyborczych. Działacze PO lansują ten pomysł powołując się na to, że sprawdził się on w praktyce i jest stosowany w wielu krajach świata m.in. w USA i Wielkiej Brytanii. Jego funkcjonowanie- twierdzą zwolennicy tych rozwiązań – zapobiega rozproszeniu politycznemu i sprzyja kształtowaniu się systemów dwupartyjnych i rządów jednopartyjnych. Partie mają szerokie poparcie społeczne i niewielkie są szanse ujawnienia się tendencji ekstremistycznych. Z reguły głosuje się na osoby znane i popularne, sprawdzone w działalności publicznej.

Natomiast krytycy tych pomysłów zwracają uwagę na to, że systemy większościowe w praktyce tworzą dysproporcjonalności w reprezentowaniu w parlamencie nawet dużych zbiorowości. Ponadto sama konstrukcja tych systemów sprzyja temu, że w wyborach parlamentarnych niemało jest głosów zmarnowanych. Może to potęgować zjawisko alienacji politycznej gdyż osłabia poczucie sprawstwa a tym samym podmiotowość obywatelską. Zauważmy, że nie oznacza to, że ordynacje proporcjonalne nie mają wad gdyż z kolei mogą one sprzyjać rozbiciu partyjnemu, nietrwałości tworzonych koalicji a tym samym słabości rządów, które nie są w stanie podejmować trudnych acz potrzebnych decyzji. Do pewnego przynajmniej stopnia mogą temu przeciwdziałać progi wyborcze dla partii i ich koalicji, które funkcjonują m.in. w naszym kraju.
Ale w moim przekonaniu zagrożeniem dla demokracji w polskim systemie politycznym jest sposób finansowania partii i wysokie progi zaporowe uniemożliwiające praktycznie „przebicie” się nowych inicjatyw politycznych, nowych partii (przykładem może być Partia Kobiet) a także artykulacji różnych potrzeb społecznych. System większościowy może tylko spotęgować te problemy.

Doniosłe dla współczesnej demokracji jest funkcjonowanie mass-mediów. Chodzi m. in. o to aby były terenem debaty publicznej poprzez prezentację w nich różnych poglądów i punktów widzenia, aby sprzyjały one kształtowaniu optymalnych decyzji, uczyły ważnych dla demokracji wartości jak tolerancja, pluralizm, gotowość do rozumienia inaczej myślących itp. Odnosi się jednak wrażenie, że nowa koalicja po brutalnej lekcji partyjnego zawłaszczenia mediów, której udzielił nam PiS, współdziałający z Samoobroną i LPR a wcześniej niewolny od wielu grzechów w tej dziedzinie SLD chce pójść w ślady swoich poprzedników. Ustawa o radiofonii i telewizji uchwalona przez parlament 25.04. br. będzie de facto przejęciem przez PO mediów publicznych gdyż duże uprawnienia względem nich mają władze państwowe.[4] Zanosi się na skuteczne prezydenckie veto o ile SLD i pozostałe patie wchodzące niegdyś w skład LiD- u nie poprą PO. Ale to wiąże to się nieuchronnie z korekturą ustawy i innym podziałem „łupów partyjnych”.

Jeśli uwzględnić jeszcze zaawansowane plany likwidacji opłat abonamentowych i prywatyzacji niektórych programów tzw. „publicznej” TV i radia, co oznacza dalszą komercjalizację mass-mediów można z niepokojem prognozować dalszą ekspansję kultury masowej, niewybrednej rozrywki a nie wartościowych treści i publicznych debat na tematy społecznie istotne.[5]

Z demokracją wiążą się też bardzo bezpośrednio wracające wciąż pomysły „podatku liniowego”. Zawsze były one lansowane przez PO, której przedstawiciele traktowali je (łącznie z prywatyzacją) jako panaceum na wytworzenie optymalnych warunków dla gospodarczej prosperity zauważmy iż wbrew historycznym doświadczeniom wielu krajów np. skandynawskich. Pomysły te są wciąż niedookreślone a wiele zależy od proponowanych progów podatkowych. O ile mi wiadomo nie otrzymują one też wsparcia PSL. Ale wg szacunkowych danych ich realizacja może zmniejszyć poważnie dochody budżetowe a tym samym możliwość dofinansowania dziedzin, które wymagają wsparcia państwa np. zdrowia, edukacji, kultury. W efekcie prawdopodobny jest dalszy wzrost nierówności społecznych.

Niepokoją również lansowane przez wielu wpływowych działaczy PO pomysły nowelizacji Kodeksu Pracy, ograniczające uprawnienia Związków Zawodowych i Inspekcji Pracy ułatwiające zarazem zwolnienia przez pracodawcę przedstawicieli różnych grup pracowniczych, także tych w wieku przedemerytalnym. Zobaczymy z jakim skutkiem.
Podsumowując stwierdzę, że jakkolwiek nie obserwujemy bynajmniej autorytarnych, etatystycznych ciągot w pierwszych miesiącach władzy koalicji PO i PSL to można powiedzieć, że rysują się zjawiska niepokojące, dalekie od zarysowanego wcześniej modelu demokracji.

Można mieć obawy, że obecne od początków transformacji tendencje do wzrostu nierówności majątkowych ulęgną pogłębieniu. Coraz bardziej widoczne są elementy państwa wyznaniowego. Nic nie wskazuje na to, że jakkolwiek siła polityczna (niezależnie od deklarowanego światopoglądu) odważy się zadzierać z tym ogromnie wpływowym lobby.
Najbardziej zagraża jednak demokracji coś innego. Przed rządzącą koalicją jest wiele trudnych problemów do rozwiązania w tym m. in. sanacja budżetu publicznego, konieczność reformy służby zdrowia. Próby reformy szkolnictwa wyższego (jeszcze przed opublikowaniem) wywołały wiele kontrowersji i zainicjowały trafną (przynajmniej w niektórych punktach) jego krytykę. Niesłychanie trudny może okazać się problem dokończenia prywatyzacji przemysłu planowany na lata 2009-2011. Opory społeczne może także wywołać reprywatyzacja.

Naiwnością byłoby sądzić, że popularność rządzących podejmujących te problemy pozostanie na tym samym wysokim poziomie, że nie ulegnie „zużyciu”. Nietrudno będzie wtedy zmobilizować niezadowolonych, podnieść hasła populistyczne, które „przełożą” się na głosy wyborcze. Nie wątpię, że uczyni to PiS, osiągający teraz w rankingach regularnie powyżej 20% i nie mający żadnych skrupułów w politycznej walce.

To stanowi dla polskiej demokracji, jak sądzę, największe niebezpieczeństwo.
_____________________________________________________________________________________

[1] A. Szostkiewicz Pustka po Papie, „Polityka” 2008/14; K. Brunetko Państwo konfesyjne, „Polityka” 2008/13

[2] A. Hall Prezydent czy premier? Obaj! „Gazeta Wyborcza” 31.03.2008.

[3] Polskie Radio Jedynka – Spory i kontrowersje (red. M. Modrzejewski rozmawia z J. Raciborskim, T. Żukowskim 1.03. 2008), (Rewolucja wyborcza. PO zmienia ordynację, PAP, 22. 01. 2008).

[4] J. Paradowska Egzekucja na raty, „Polityka”, 10.03. 2008 r.; J. Żakowski Mission possibile?, „Polityka”

[5] J. Zakowski Mission possibile?, „Polityka” 13/2008.

Aktualności

bogmis — Wed, 16 Apr 2008 04:12:29 CDT

Spotkanie Ruchu na Rzecz Demokracji Mazowsze

10 kwietnia 2008 r.

Po wyborach, kiedy oddaliło się niebezpieczeństwo zorganizowania państwa polskiego na modłę Prawa i Sprawiedliwości, zainteresowanie polityką wśród członków naszego stowarzyszenia – podobnie jak całym społeczeństwie – znacznie spadło. Kilka razy próbowałam zorganizować zebranie, udało się za trzecim razem.

Mirosław Chałubiński (prof. UZ) i Paweł M. Kazimierczak przedstawili problemy, które ich zdaniem, zagrażają demokracji. Chałubiński w wystąpieniu: Czy rządy koalicji PO i PSL zagrażają demokracji? Tezy do dyskusji uznał, że problematyki demokracji nie można ograniczać tylko do formalnych zasad prowadzenia polityki. Zwrócił też uwagę na fakt, że mimo przywiązania władz PO do wartości demokratycznych obiektywne skutki ich polityki mogą się zwracać przeciwko tym wartościom. Po pierwsze – ordynacja większościowa wraz z planowaną rezygnacją z dotacji i zastąpieniu ich dobrowolnym 1% opodatkowaniem dla partii przy istnieniu progów zaporowych może prowadzić do dalszej oligarchizacji partii politycznych już istniejących i utrudniać pojawianie się nowych. Po drugie – rezygnacja z senatu i ograniczenie liczby posłów to tylko pozorne oszczędności, które raczej pogorszą pracę legislatywy i kontakt z wyborcami.

Zdaniem referenta, niektóre z planowanych projektów PO mają źródło w neoliberalnej doktrynie traktującej własność prywatną za panaceum zaś państwo za zło konieczne. Działa też konserwatyzm obyczajowy potęgujący ustępliwość wobec żądań Kościoła (np. religia na maturze, refundacja zapłodnienia in vitro, aborcja). Realizacja pewnych projektów np. odpłatność służby zdrowia i szkolnictwa wyższego może prowadzić do dalszego wzrostu nierówności społecznych. W tym samym kierunku działać może podatek liniowy zmniejszający dochody budżetowe i możliwość finansowania niektórych dziedzin przez państwo (służba zdrowia, edukacja, pomoc socjalna).

Drugi z referentów skoncentrował się na przekształceniach struktury i zmianie roli partii politycznych. Partie, które na początku kształtowania się systemu partyjnego (XIX w.) były stowarzyszeniami elitarnymi, wręcz kadrowymi, później przekształcają się w partie masowe, stowarzyszenia, które jednoczą ludzi o podobnym światopoglądzie, mający podobne spojrzenie na sprawy społeczne, wychowują swoich członków i starają się działać na rzecz ich szeroko rozumianych interesów. Kolejny etap rozwoju, to partie „chwytaj wszystko” („catch all” party) – partie wyborcze, w których najważniejsze role zaczynają odgrywać aktywiści i eksperci, dla których najważniejszym zadaniem jest zdobycie jak największej liczby głosów, natomiast mniejsze znaczenie ma program (program partii, czy program wyborczy jest po to, aby być). Członkowie zaczynają się liczyć przede wszystkim jako wyborcy i jako pomocnicy przy kampanii wyborczej. Poza tym przestają interesować kierownictwo partii. W kolejnym etapie partie stają się częścią układu rządzącego i najważniejszą sprawą dla ich aktywu staje się pozostanie w tym układzie.

Dyskusja była bardzo ciekawa. Pierwszemu referentowi część zebranych zarzuciła, że krytykuje prawie wszystkie inicjatywy ustrojowe Platformy Obywatelskiej. Żywa wymiana zdań dotyczyła ordynacji wyborczej. Jeden ze zwolenników jednomandatowych okręgów wyborczych był pewien, że uniemożliwiają one zdobycie mandatu przez ludzi, którzy nie mają nic do powiedzenia, a wchodzą do parlamentu „na plecach liderów”, albo dlatego, że wyborcy wybierają partie a nie ludzi. Jego zdaniem, Renata Beger przy innej ordynacji nigdy by się do sejmu nie dostała. Przykład nie przekonał zebranych, którzy wcale nie byli tego pewni. Beger bowiem wcale nie stała się posłanką dzięki Lepperowi, jest osobą znaną i gdyby dobrze zorganizowała kampanię wyborczą – nie byłaby bez szans. Inny dyskutant tłumaczył, że nawet w Anglii wybory są sprawą partii i w zasadzie rozstrzygnięcie można przewidzieć jeszcze przed wyborami. Zmiany są dość przypadkowe – jeśli wybrany przedstawiciel okazał się skorumpowany, albo źle się prowadził (spotykał się z nieodpowiednimi paniami) itd. Zwracano także uwagę, że partia rządząca może tak podzielić kraj, że wygra w zdecydowanej większości okręgów.

Ze sprzeciwem spotkała się propozycja obniżenia progów wyborczych, żeby nowopowstającym partiom łatwiej było dostać się do parlamentu.
Mimo, że nie udało się zaproponować jednoznacznych rozwiązań, chyba wszyscy uznali, że sprawy są ważne i warto o nich myśleć właśnie teraz, kiedy nie zagrożenia dla demokracji nie są tak jednoznaczne jak za poprzedniego rządu.

Zgłoszono kilka tematów do przedyskutowania, będą one przedmiotem dyskusji na następnych zebraniach.

Nina Kraśko

P.S. Streszczenia obydwu referatów zostaną zamieszczone na naszej stronie internetowej.

Protokół Zebrania „Zarządu” Grupy Mazowieckiej Ruchu na Rzecz Demokracji
28 12 2007 r.

(Nie ustalono jaką nazwę ma mieć wybrana reprezentacja Grupy Mazowieckiej. Ustaliliśmy, że będziemy posługiwać się określeniem Zarząd.)

1. „Zarząd” Grupy Mazowieckiej RRD wybrał Ninę Kraśko na swoją przewodniczącą. Obowiązki pozostałym osobom będą przydzielane w miarę pojawiających się spraw.

2. Do końca pierwszego tygodnia roku 2008 poinformujemy "Kraków" mailowo o:

a) Walnym Zebraniu grupy mazowieckiej i jego skutkach (protokół z zebrania);
b) naszej potrzebie wprowadzenia zmian do statutu celem zwiększenia autonomii grup terenowych (w załączeniu proponowane zmiany statutu p. Kosteckiego, po uzgodnieniu)
c) chęci wyjaśnienia kwestii związanych z finansowaniem naszej działalności, w tym podziału składek oraz ewentualnych dotacji, donacji, i innych pozyskanych przychodów. Grupa Mazowiecka proponuje przekazywać do Krakowa 30% uzyskanych przychodów.

Kontakt z Krakowem i wyjaśnienie tych kwestii ma w tej chwili najwyższy priorytet. Na razie za kontakty z Krakowem odpowiedzialna jest Nina Kraśko.

3. Przyjęliśmy rezygnację Tomasza Kuleja z funkcji członka „Zarządu”; ustaliliśmy, że nie dobieramy nowych osób do "zarządu".

4. Zapał i energię Roberta Drachala spróbujemy wykorzystać na stworzenie przezeń klubu dyskusyjnego czy cyklu debat. Pierwsze takie spotkanie miało by mieć formę prezentacji przez p. Pawła Kazimierczaka książki Dahla, po której nastąpiłaby otwarta dyskusja. Chętnie widzielibyśmy "Politykę" jako naszego partnera przy organizacji takich debat/dyskusji. Za kontakty z Drachalem odpowiada Nina Kraśko.

Robert Drachal proponował wystąpienie przedstawicieli w szkole na temat zasad demokracji i roli naszego Ruchu. Trzeba wyjaśnić jakiego tematu spotkanie miałoby dotyczyć, kto będzie brał w nim udział ze strony Ruchu i ze strony szkoły (jakie klasy, gdzie itd.).

5. Żeby wiedzieć cokolwiek o zasobach, z których możemy korzystać, spróbujemy zebrać jak najwięcej informacji o naszych członkach czy uczestnikach ruchu - Maciej Konopka zobowiązał się wyprodukować ankietę/ kwestionariusz (zawód, wykształcenie, zainteresowania, etc.), którą roześlemy do wszystkich, z sympatykami włącznie. Do czasu poznania jej wyników korzystamy z informacji zebranych przez Ninę Kraśko.

6. Na razie skupimy się na dokształcaniu i samoedukacji z zakresu demokracji jako takiej - korzystając z wiedzy ekspertów, którzy są wśród nas (choć nie tylko). Np. Tomasz Kulej mógłby coś o samorządności lokalnej przygotować (ad: klub dyskusyjny). Tematykę i zakres określimy, gdy poznamy dane z ankiety.

7. Otwartą kwestią pozostaje możliwość zorganizowania wspólnych debat z fundacją Batorego. Musimy opracować tematykę i uczestników, zanim się do nich zwrócimy.

8. Chcemy zorganizować konkurs dla szkół nt. demokracji (czy raczej: patologii demokracji) w ich otoczeniu (szkoła?). Potrzebujemy do tego:

a) sprecyzowania tematu (Zenon Parzyński skontaktuje się w tej sprawie z Janem Poleszczukiem);
b) regulaminu;
c) komisji do rozpatrywania prac;
d) ustalenia formy prac (reportaż, esej, film, etiuda);
e) nagród (zwrócimy się w tej sprawie do Roberta Drachala, który ma znajomych mogących partycypować w kosztach);
f) reklamy (chętnie widzielibyśmy „Gazetą Wyborczą”, jako redakcję wcześniej prowadzącą akcję "Szkoła z klasą" jako patrona i współorganizatora tej akcji) (kontakt ma nawiązać Michał Worotyński);

9. Chcemy zorganizować dla harcerzy starszych /wędrowników/ instruktorów warsztaty o demo-kracji (temat i formę ustalimy na kolejnym spotkaniu) – odpowiedzialny Michał Worotyński;

10. Zarząd Grupy Mazowieckiej RRD będzie się spotykał raz w miesiącu ;

11. Będziemy rozwijać nasze czasopismo internetowe („Monitor IV RP”). Jeśli uda się (chodzi o zachowanie ciągłości informacji) zmienimy nazwę. Rozmowy z Bogdanem Misiem na ten temat będzie prowadziła Nina Kraśko. W „Monitorze” będziemy informować członków o działalności Ruchu na Rzecz Demokracji i pracach zarządu Grupy Mazowieckiej. Utrzymamy tez Grupę. Dyskusyjną.

Protokół z zebrania Mazowieckiej Grupy stowarzyszenia Ruch na Rzecz Demokracji, z dnia 14 grudnia 2007 roku w sali ISNS UW przy ulicy Żurawiej 4.

Organizator Grupy – Nina Kraśko - otworzyła zebranie. Na wstępie podsumowała ostatnie miesiące działalności Ruchu i jego osiągnięcia -- przyjęcie stanowisk w ważnych, bieżących sprawach, powołanie zespołu ds. reformy służby zdrowia, zespołu ds. oświaty, otwarcie dwóch stron internetowych. Pani Kraśko zwróciła też uwagę na obecne problemy grupy mazowieckiej i Ruchu jako całości - niejasną sytuację prawno-organizacyjną, małe zainteresowanie stowarzyszeniem.

Pani Kraśko zaproponowała wybranie przewodniczącego spotkania- zgłosiła kandydaturę pana Janusza Kosteckiego (przyjęto zdecydowaną większością głosów).

Przewodniczący zwrócił uwagę na wątpliwą legalność zebrania z punktu widzenia statutu stowarzyszenia, a co za tym idzie na niepewną prawomocność podejmowanych przez zebranie decyzji.

Przewodniczący stwierdził, że w zebraniu uczestniczy 26 osób i przedstawił porządek obrad:

Wystąpienie organizatora Grupy – Niny Kraśko (załącznik)
Wybór prowadzącego Zebranie;
Dyskusja na temat struktury Ruchu i stosunku Grupy Mazowieckiej do Centrali w Krakowie
Ustalenie struktury władz grupy Mazowieckiej;

a. wybór Przewodniczącego przez Grupę lub przez Radę;
b. struktura Rady – liczba osób i ustalenie funkcji, które powinny być w Radzie (np. czy powinna istnieć Komisja Rewizyjna i Sąd Koleżeński);

Wybór Komisji Skrutacyjnej; wybory Rady i przedstawicielstwa
Dyskusja nad celami zadaniami Grupy Mazowieckiej stowarzyszenia. Stanowisko w sprawie psucia obyczajów;
Przedstawienie wyników wyborów;
Zakończenie Zebrania.

Przewodniczący stwierdził, że dwa pierwsze punkty zostały już zrealizowane i zaproponował przejście do następnych punktów
Rozpoczęła się dyskusja na temat statutu grupy i zebrania: czy oficjalnie istnieje Grupa Mazowiecka (stwierdzono, że tak), czy zebranie jest legalne (stwierdzono, że tak), jeśli nie możemy wybrać władz, to co należy zrobić. Pani Barbara Kopeć-Umiastowska zgłosiła wniosek o głosowanie nad samo rozwiązaniem grupy. Pan Jefremienko uznał, że skoro tyle osób przyszło na zebranie ‑ to znaczy, że chcą działać.

Wniosku p. Kopeć nie głosowano.

Przewodniczący zgłosił wniosek formalny o wybór i upoważnienie przedstawicielstwa grupy mazowieckiej RRD do prowadzenia negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych, jak również mającego pełnić rolę tymczasowej Rady grupy mazowieckiej (do czasu wyjaśnienia sytuacji formalno-prawnej Grupy).

Pan Robert Drachal złożył wniosek formalny o utworzenie przez grupę mazowiecką nowego stowarzyszenia – wniosek poddano pod głosowanie i odrzucono przy 23 głosach przeciwnych i dwóch wstrzymujących się.

Głosowano wcześniejszy wniosek Przewodniczącego (pkt. 6). Wniosek przyjęto przy 22 głosach za i 3 wstrzymujących się.
Przewodniczący zaproponował zmiany w statucie (załącznik nr 2- nad nim pracuje Zarząd i eksperci), umożliwiające większą autonomię działania grup regionalnych Ruchu oraz możliwość ich częściowego samostanowienia. Propozycji zmian nie głosowano, przyjęto że będą one podstawą dalszych prac.

Przewodniczący otworzył dyskusję dotyczącą planowanego wyboru przedstawicielstwa grupy (pkt. 6). W dyskusji ustalono ogólny zakres zadań przedstawicielstwa- prowadzenie negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych.

Pan Mirosław Chałubiński zaproponował zmianę nazwy grupy regionalnej- propozycję poddano pod głosowanie, utrzymano poprzednią nazwę – Grupa Mazowiecka – przy poparciu zdecydowanej większości głosów.

Przewodniczący zaproponował wybór 5 przedstawicieli grupy i członków Rady. Zgłoszono kontrpropozycję 3 przedstawicieli. Propozycje poddano pod głosowanie, wybrano opcję 5 osobowej Rady i reprezentacji (oddano 11 głosów za), za opcją 3 osobową oddano 9 głosów.

Przewodniczący przeszedł do kolejnego punktu obrad – wybór komisji skrutacyjnej. Zgłoszono kandydatury p. Małgorzaty Rowickiej, p. Andrzeja Misiuka, p. Barbary Kopeć. Komisję skrutacyjną w zaproponowanym składzie zatwierdzono w głosowaniu przy 24 głosach za i jednym głosie wstrzymującym się.

Zgłoszono kandydatów na członków 5 osobowej Rady i przedstawicielstwa: p. Ninę Kraśko, p. Roberta Drachala, p. Tomasza Kuleja, p. Zenona Parzyńskiego, p. Macieja Konopkę, p. Michała Worotyńskiego. Ustalono głosowanie w trybie tajnym, poprzez eliminację przynajmniej jednego kandydata z listy.

Głosowano po krótkiej autoprezentacji kandydatów.

Przewodniczący otworzył dyskusję nad poparciem stanowiska Ruchu w sprawie poziomu debaty publicznej w Polsce. Odczytano proponowane stanowisko. P. Zenon Parzyński zaproponował zmianę językową. Propozycję zamiany zaakceptowano i przyjęto stanowisko w zmienionej formie (załącznik nr 3).

Komisja Skrutacyjna przedstawiła wyniki głosowania nad wyborem pięcioosobowej Rady i reprezentacji Grupy mazowieckiej: p. Nina Kraśko - 24 głosy, p. Zenon Parzyński - 19 głosów, p. Maciej Konopka - 17 głosów, p. Michał Worotyński - 17 głosów, p. Tomasz Kulej - 16 głosów, p. Robert Drachal - 14 głosów. W sumie oddano 25 głosów, w tym jeden nieważny.

Wybrani zostali p. Nina Kraśko, p. Zenon Parzyński, p. Maciej Konopka, p. Michał Worotyński, p. Tomasz Kulej.

Przewodniczący otworzył dyskusję na temat rodzaju działalności, celów i zadań stowarzyszenia. Pan Maciej Konopka zaprezentował autorską propozycję programu działania (załącznik nr 4). Pan Andrzej Misiuk zaproponował projekt podliczenia kosztów różnych decyzji podjętych w IV RP. Powstał roboczy zespół w składzie: P. Mirosław Chałubiński, p. Andrzej Misiuk, p. Zenon Parzyński, p. Michał Worotyński.

Przewodniczący podsumował i zakończył zebranie.

Manifestacja 9 października

9.10.2007 RRD - wspólnie z kilkoma innymi organizacjami - zorganizował przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie demonstrację protestacyjną przeciw stosunkowi rządu Polski wobec kwestii ustanowienia Europejskiego Dnia Przeciw Karze Śmierci.
Poniżej kilka zdjęć z tej manifestacji, w której - mimo bardzo niedogodnej dla ludzi pracujących pory - wzięło udział ok. 200 osób.

Na zdjęciu trzecim od góry mamy Piotra Wawrzeckiego, który sam doświadczył okrucieństwa kary śmierci: jego ojciec został zamordowany w majestacie prawa. Ojca zrehabilitowano, ale przecież życia mu nie przywrócono. Na ostatnim zdjęciu - przemawia Magda Środa.

Spotkanie Grupy Mazowieckiej w Warszawie
Warszawa, 26 lipca.
1. Zastanawiałam się, czy organizować kolejne spotkanie członków Ruchu na Rzecz Demokracji. Są wakacje, mnóstwo osób spędza czas poza Warszawą, a nawet poza krajem i dopiero od października zaczną poważnie zajmować się sprawami demokracji i jej zagrożeń w Polsce. Z drugiej strony polityka nie poszła na wakacje. Codziennie, a nawet kilka razy dziennie słyszymy o nowych rozwiązaniach prawnych, czy ustrojowych, które budzą wątpliwości, a nawet sprzeciw. Każdego dnia, kilka razy zastanawiamy się na czym polegała akcja Centralnego Biura Antykorupcyjnego, czy była to od początku do końca prowokacją... Jakie dalsze skutki będzie miała decyzja Sejmu w sprawie ustroju sądów?... I czy możemy coś z tym zrobić jako stowarzyszenie?

I jeszcze jedna ważna sprawa, przemawiająca za spotkaniem. Ci, którzy zostali w Warszawie mają trochę więcej czasu, bo latem życie kulturalne zamiera, w telewizji nie ma nic ciekawego, nie ma nawet nowych odcinków seriali. Można więc spokojnie porozmawiać o ważnych sprawach.

Postanowiłam zatem takie spotkanie zorganizować, zastrzegając od razu, że jeśli przyjdzie mało ludzi, porozmawiamy przy kawie i lodach. Początkowo wydawało się, że tak właśnie będzie, ponieważ zgłosiło się zaledwie kilka osób, jednak tuż przed spotkaniem było już bardzo dużo chętnych. Ostatecznie, podobnie jak przy dotych-czasowych spotkaniach – spotkało się 16 osób. Zdecydowana większość z nich przyszła po raz pierwszy. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to dowód apatii Ruchu i jego członków. Ludzie przychodzą widzą, że nic się nie dzieje, więcej się nie pojawiają. Nie jest to prawda, bo osoby które zgłosiły się na pierwsze spotkanie, ciągle są aktywne – chyba że wyjechały na urlop. Między innymi dzięki nim mamy logo, rozbudowujemy struktury pozawarszawskie. Większość osób, które były na tym spotkaniu już wcześniej interesowały się naszą działalnością.

2. Głównym tematem spotkania była Komisja ds. Demokracji w Edukacji. Pan Zenon Parzyński zgodził się zająć organizacją takiej Komisji. Uznaliśmy, że powołując komisję nie będziemy ograniczać się do członków naszej organizacji, ale poszukamy sprzymierzeńców i ekspertów spoza naszego grona, którzy mogliby pomóc w jej działaniu.

Dyskutowano czy i jak rozliczać działalność Romana Giertycha za działania, które psują edukację polską. Chodzi m.in. o demoralizację młodzieży przez takie decyzje jak amnestia maturalna („matura pod dobrym Giertychem”), czy usuwanie poszczególnych autorów z listy lektur (m.in. Dostojewski, Gombrowicz). Rząd ten wprowadził całkowicie nową praktykę (bez korzystania z doświadczeń naukowców czy metodyków), sam sporządza listy lektur umieszczając na niej swoich ulubionych autorów i tytuły, narzucając młodzieży swoje gusty. Ekipa Giertycha zabiera się do pi-sania programów z innych przedmiotów. Później ci ludzie pójdą na studia, a jeszcze później będą to profesorowie z nadania Giertycha. Zanim te programy staną się obowiązujące trzeba im się przyjrzeć, zrecenzować.

Dyskutanci podkreślali, że nie chodzi tylko o działalność Giertycha. Wiele złego w programach szkolnych było już wcześniej. Ludzie, którzy w imieniu stowarzyszenia „Otwarta Rzeczpospolita” recenzowali podręczniki pod kątem zawartości w nich treści antysemickich, ksenofobicznych, znaleźli ich bardzo dużo. Była to praca (autorami opracowań byli: Tomasz Żukowski i Katarzyna Chmielewska) rzetelnie zrobiona, poświęcono jej mnóstwo czasu. Tego się nie da zrobić bez pieniędzy, bo inaczej będziemy mieli do czynienia z pozorowaniem pracy.

Zaproponowano, żeby zwrócić uwagę na młodzież szkolną, zrobić coś w rodzaju banku informacji, monitoringu, czy biura interwencji. Chodzi o to, żeby w wypadku spraw bulwersujących (nie wszystkie znajdą się w mediach) podjąć się ich nagłośnienia i rozwiązania. Możemy spotkać się z zarzutami, że popieramy za donosicielstwo, ale z tym też można sobie poradzić. Należy nawiązać kontakt z Inicjatywą Uczniowską , ale także ze związkami nauczycielskimi, takimi jak Związek Nauczycielstwa Polskiego. Nie będziemy włączać się w ich walkę o podwyżki, lecz postaramy się podjąć współpracę w zakresie spraw nas interesujących.

Szkoła stanowi pewien system społeczny, na który składają się dzieci (uczniowie), nauczyciele, rodzice i system oświatowy. W każdym z tych składników ważne są sto-sunki wewnętrzne (między dziećmi, między nauczycielami itd.) i między częściami składowymi. Dzieci muszą znaleźć swoje miejsce w grupie i miejsce w społeczności szkolnej. Zadaniem nauczycieli jest wymuszenie na uczniach (nawet przy ich oporze) przyswojenia wiedzy, przyswojenia im umiejętności społecznych.

Na wszystkie te zjawiska należałoby spojrzeć z perspektywy celów i zadań naszego stowarzyszenia. Bo to w szkole młodzi ludzie uczą się układania stosunków międzyludzkich, umiejętności rozwiązywania konfliktów. Można powiedzieć, że w szkole rodzi się demokracja: zasady i praktyka. Pojawiła się inicjatywa, ogłoszenia konkursu literackiego: „Ja i moja szkoła”. Można byłoby ograniczyć się do skoncen-trowania się na przedstawieniach konfliktów w szkole i sposobów ich rozwiązywania.

Wskazywano, że innym istotnym tematem dla komisji edukacyjnej jest styk między szkolnictwem średnim i wyższym, dostępność szkolnictwa wyższego różnego typu.

Komisja ds. Edukacji powinna się zajmować się obroną autorytetów w edukacji i szerzej w państwie, bo żaden autorytet nie uchowa się, jeśli rządzący więcej niż połowę czasu przeznaczają, na ich obrzydzanie i utrącanie.

Warto też zwracać uwagę na wszystkie przykłady nie liczenia się z literą i duchem prawa i zasadami demokracji, które miały miejsce nie tylko IV, ale również w III Rzec-zypospolitej, początek dało wprowadzenie tylnymi drzwiami religii do szkół, gwałcąc rozwiązania i zasady prawa).

3. Analizowano potrzebę powołania innych Komisji. Postulowano powołanie Komisji Dobrych Obyczajów w Polityce i Mass Mediach. Krytykowano lansowanie w środkach przekazu ludzi, którzy nie są tego warci. To dzięki prasie, radiu i telewizji osiągnęli wybitną pozycję takie osoby jak Krzysztof Filipek, Janusz Maksymiuk, czy Jacek Kurski, a nawet ks. Tadeusz Rydzyk. Teraz dzięki środkom masowego przekazu promuje się takie osoby jak Arkadiusz Mularczyk, który po kompromitującym wystąpieniu w Trybunale Konstytucyjnym stał się gwiazdą medialną, u której dziennikarze zasięgali opinii w każdej sprawie. Niektórzy posłowie nic nie mają do powiedzenia, ale są za-sypywani pytaniami, tylko w tym celu, żeby uzyskać ciekawą wypowiedź, choć z punktu widzenia informacji zupełnie bez znaczenia.

Zwracano uwagę, że zarówno media jak i politycy mają za nic społeczeństwo, wy-borców, a nawet prawdę. Instrumentalnie traktują prawdę, innych ludzi, a nawet śmierć polskich pielgrzymów koło Grenoble. Narzucono zbiorowe przeżywanie cudzej tragedii, nie uszanowano ludzkiej prywatności wypytując o odczucia po śmierci najbliższych. Pan Jan Poleszczuk zgodził się przygotować na następne spotkanie propozycję „Kodeksu Praw Człowieka do informacji i poszanowania jego godności”.

4. Pojawiło się zapotrzebowanie na Komisję Sprawach Międzynarodowych. Chodzi o ustosunkowanie się do wszystkich działań obniżających pozycję Polski w świecie. Uznaliśmy, że zajmiemy się tym problemem jeśli znajdą się ludzie, którzy podejmą i przeanalizują zagadnienie.
Uznaliśmy, że dostęp do mediów pozostaje sprawą ważną (nasze kontakty z nimi będzie starał się organizować pan Robert Drachal), to jednak nie należy jej fetyszyzować. Winniśmy wykorzystywać kontakty osobiste do propagowania naszych działań. Im większy będziemy mieli dorobek, tym bardziej media będą starały się z nami liczyć.
Nina Kraśko

Propozycja z Warszawy

Warszawa, 10 lipca. Zgłoszono propozycję stanowiska w sprawie przestrzegania przez władze ustawowej zasady o niezależności prokuratorów - patrz Oświadczenia i stanowiska.

Wieści z Krakowa

Krakowska część Komitetu Założycielskiego zaproponowała 6.07 podjęcie następującej uchwały:

Komitet Założycielski Ruchu na Rzecz Demokracji powołuje tymczasową komisję ds. wymiaru sprawiedliwości, powierzając jej zorganizowanie mec. Krzysztofowi Bachmińskiemu. Apelujemy do wszystkich prawników będących członkami i sympatykami RRD o zgłaszanie się do mec. Bachmińskiego na adres prawo@rrd.org.pl i wspieranie jego działań.

Upoważniamy mec. Krzysztofa Bachmińskiego do kontaktowania się w imieniu RRD z organizacjami zawodowymi, stowarzyszeniami i korporacjami zawodowymi prawników w celu wspólnego zorganizowania debaty na temat polskiego wymiaru sprawiedliwości. Pierwszym krokiem do zorganizowania tej debaty powinno być wypracowanie kanałów sprawnego kontaktowania się z tymi organizacjami i innymi przedstawicielami środowisk prawniczych, wymiana informacji, postulatów i uwag oraz sprecyzowanie najważniejszych problemów, które staną się przedmiotem debaty publicznej.

Kraków, 6 lipca 2007.

Spotkanie w deszczu...

6 lipca 2007 r. odbyło się kolejne spotkanie warszawskiej grupy Ruchu na Rzecz Demokracji. Może nie pozwoliła pogoda, bo lało jak z cebra, było zimno, wietrznie, może były inne przyczyny, ale przyszło mniej więcej tyle samo osób co poprzednio. Były to zupełnie inne osoby niż poprzednim razem. Szkoda, bo omawialiśmy inne sprawy!

W czasie spotkania rozgorzała dyskusja na temat celów i metod działania Ruchu. Stwierdzono, że nie powinniśmy ograniczać się jedynie do naszych członków i naszej strony internetowej, a szukać miejsca w czasopismach i innych środkach masowego przekazu. Wymieniano przy tym: „Przegląd”, „Le Monde Diplomatique”, czy TOK FM. Uznano jednak, że to są media niszowe, kierowane do tych, którzy podzielają nasz punkt widzenia . Bardziej ambitni uważali, że nasze miejsce jest na dobrej stronie „Gazety Wyborczej”, ponieważ redakcji –podobnie jak nam – też chodzi o demokrację. Dodawali, że nasz ruch nawiązuje do wzorów pierwszej Solidarności, która nie dzieliła ludzi według ich przeszłości, przynależności partyjnej, czy poglądów, ale łączyła wszystkich, którzy mieli podobne wartości i zapatrywania...

Niektórzy oczyma wyobraźni widzieli nas na stronach takich pism jak „Dziennik”, czy „Rzeczpospolita”. W trakcie dyskusji chyba wszyscy doszliśmy do wniosku, że mamy kapitalizm, a każda gazeta ma własną politykę redakcyjną, własny budżet i liczy nie tylko na nasze uznanie, ale stara się dotrzeć ale także na zysk, więc nie ma interesu, żeby zamieszczać nasze informacje.

Uznaliśmy, że jednak musimy przede wszystkim wykorzystywać internet, bo w ten sposób możemy dotrzeć m.in. do ludzi młodych. Mamy taką możliwość bo naszą stronę internetową „Monitor Czwartej Rzplitej” możemy traktować jak własne pismo internetowe. I tylko od nas zależy, czy potrafimy z tej szansy skorzystać.

Uczestnicy naszego spotkania podkreślali, że należy pisać w sposób zrozumiały dla ludzi z niższym wykształceniem, a także takich, którzy mało interesują się zawiłościami polityki, i z góry rezygnują z czytania długich artykułów. Padały przykłady „Faktu”, którego redakcja bierze przypadkowe osoby i redaktorzy piszą tekst do tej pory, aż będzie dla tych osób całkowicie zrozumiały. Wiele osób podkreślało, że chodzi o to, żeby był to teks ciekawy.

I tu jest pies pogrzebany. Mamy nie tylko przedstawiać wymagania. To my będziemy te teksty pisać i od nas zależy czy będą one ciekawe. Proszę się nie tłumaczyć, że Państwo pisać nie umieją! Podobno każdy może napisać w życiu jedną dobrą książkę, więc artykułów może być więcej. Każdy ma własne spostrzeżenia na temat aktualnych spraw i wydarzeń, każdy ma wyobrażenia, jak rzeczywistość powinna wyglądać. Proszę o tym pisać. Jeśli zrobimy dobrą gazetę, to inni będą się na nas powoływali. O problemach ogólnopolskich zazwyczaj dowiadujemy się z gazet. Ale są też problemy lokalne. Wszystkie teksty można wysyłać pod adresem administratora witryny (bogmis@gmail.pl) lub http://rddwarszawa@googlegroups.com (w tym drugim wypadku przesłaną wiadomość automatycznie dostaną wszyscy, którzy należą do grupy).

Artykuły w internecie muszą być krótsze niż w gazetach papierowych (25 wierszy, to długi tekst).

Dyskutowano również na temat struktury naszej organizacji. Oczywiście po pewnym czasie powołamy władze (stałe po zarejestrowaniu Ruchu). Ale wówczas gdy są już władze, to reszta będzie oczekiwać, że one zorganizują pracę. A chodzi o to, żeby każdy znalazł dla siebie jakieś miejsce i rodzaj działalności. Chodzi też o to, żeby wcześniej ludzi poznać i wybrać najlepszych.

Przyjęliśmy także, że będziemy przyjmowali oficjalne stanowisko w sprawach ważnych (w czasie zebrania przyjęliśmy cztery), żeby rzetelnie zapisywać wszystkie działania władz zagrażające demokracji.
O kolejnym spotkaniu zostaną Państwo poinformowani!

Nina Kraśko

Grupa Mazowiecka RRD zaprasza

bogmis — Sun, 30 Dec 2007 09:17:51 CST

Witamy wszystkich, którzy pragną aktywnie śledzić wiekopomne poczynania Naszej Ukochanej Rzplitej!

Ruch na Rzecz Demokracji… a cóż to takiego? Jeszcze jedna organizacja polityczna, jeszcze jedna kanapa, która chce zdobywać mandaty poselskie i stanowiska?

I tak – i nie. Zacznijmy od „nie”: nie chcemy mandatów poselskich, ani stanowisk. Nie chcemy władzy. Władza się nam w ogóle niezbyt podoba, a już ta była, pisowsko-samoobronowo-elpeerowska w szczególności. Więc – z konieczności – jesteśmy organizacją polityczną, choć nie partią. Jeśli chcesz dowiedzieć się o nas więcej – proponujemy, poczytaj naszą deklarację programową i statut. Odwiedzaj tez główną stronę Ruchu, którego centrala mieści się w Krakowie. Radzimy też często zaglądać do miłego nam Muzeum IV RP oraz jego macierzystej witryny Spieprzajdziadu.com.

Jak powiedzieliśmy, ta była władza nam się nie podobała i jej resztki nadal się nam nie podobają. Nie lubiliśmy jej, bo była arogancka i antypatyczna. Bo jej korzenie to były prostactwo, nietolerancja, nacjonalizm i bigoteria oraz niechęć do wszelkiej różnorodności. Ta władza co chwila robiła głupstwa i błędy; niektóre małe i tylko ośmieszające, inne wielkie i szkodliwe dla społeczeństwa oraz groźne dla Europy.

Ta nowa, platformowo-peeselowska, też się ich nie ustrzeże.

Nie chcemy, by także te błędy zostały zapomniane. Zapisaniu ich i udokumentowaniu ma służyć ta witryna.

Jest ona pomyślana jako dzieło wspólne, praca społeczna. Dlatego właśnie do jej prowadzenia wybraliśmy system Wiki, który umożliwia autorstwo i ingerencję w publikowane tu teksty i inne materiały w zasadzie każdemu; jedynym warunkiem jest rejestracja.

Uwaga: zajrzyj do działów AKTUALNOŚCI i OŚWIADCZENIA I STANOWISKA; są tam nowe dokumenty. W szczególności jest tam sprawozdanie z naszej dotychczasowej działalności i protokoł z ostatniego zebrania (sprawozdawczo - wyborczego).

Nie oznacza to jednak, że opublikujemy – lub pozostawimy na łamach – wszystko i każdemu. Przede wszystkim prosimy potencjalnych autorów, by każdą nadsyłaną wiadomość pilnie sprawdzali i weryfikowali, co najmniej w dwóch wiarygodnych źródłach. Najchętniej będziemy widzieli zatem po prostu dokumenty – teksty ustaw, rozporządzeń, wystąpień publicznych, nagrania audio i wideo, odnośniki internetowe wreszcie. Po drugie, prosimy o dokładne oddzielenie komentarza od informacji oraz o unikanie wulgaryzmów i określeń dla kogokolwiek obraźliwych; każdy głupi prostak potrafi obrzucić przeciwnika wyzwiskami, widzimy to zbyt często także w kręgach władzy. Nie chcemy tego i takie określenia będą usuwane.

Przez długi czas poniżej widniał filmik z serwisu YouTube z udokumentowaniem zdolności wokalnych Jarosława K.: jego przesławne wykonanie hymnu narodowego. Dziś, po wyborach, chcemy pokazać, ze nie będzie litości również dla władzy obecnej. Pośmiejmy się zatem trochę z Donalda T.

Będzie też w witrynie trochę innych rzeczy. Przede wszystkim – aktualności, gdzie piszemy przede wszystkim (ale zgoła nie tylko) o bieżących poczynaniach mazowieckiej grupy Ruchu; dalej, automatycznie aktualizowany przegląd blogów, czyli sieciowego dziennikarstwa społecznego; także automatyczny przegląd mediów. Zbieramy też różne ważne dokumenty, które powinien znać każdy obrońca demokracji. Dalej, mamy ankiety – chcemy poznać Państwa opinię o różnych problemach. Następnie, kalendarz poczynań naszego Ruchu. Dużą wagę przywiązujemy do działu publicystyka, do którego każdy może nadesłać artykuł; nie wymagamy, by nie był dotychczas publikowany gdzie indziej, ważne jest, by był ciekawy i zachęcał do myślenia. Dział Nasz głos - to miejsce, w którym każdy może zamieścić swoje oświadczenie w dowolnych sprawach publicznych; na postawie tych oświadczeń mogą powstać oficjalne dokumenty Ruchu. W dziale Niewyjaśnione wydarzenia będziemy - bez komentarza - publikowali niepokojące wiadomości o sprawach, wymagających uwagi opinii publicznej. Nie będziemy się też obawiali żartu, kpiny i satyry – jeśli tylko będą one naprawdę dobre i zabawne.

Redakcja

PS. Po prawej strony u góry jest Help. Wprawdzie obsługa tej witryny jest beznadziejnie prosta, ale prosimy przeczytać zamieszczone tam instrukcje (po angielsku, niestety). Jeśli zaś mimo wszystko będziecie mieli kłopoty, to po prostu prześlijcie swoje materiały do redakcji (wystarczy kliknąć na sąsiednim łączu); wszystkie czynności techniczne bierzemy na siebie. Zastrzegamy sobie prawo skrótu i adiustacji stylistycznej bez zmiany sensu tekstu.

Poniżej (na każdej stronie) komentarze Czytelników - każdy może komentować nasze teksty - oraz załączniki do strony. Zajrzyj!

Sprawozdanie

bogmis — Sun, 30 Dec 2007 09:06:07 CST

...z działalności Ruchu na Rzecz Demokracji.

Ruch na Rzecz Demokracji został powołany 26 maja 2007 r. w Krakowie. Zgodnie z ustaleniami Zebrania Założycielskiego i Tymczasowego Zarządu RRD zostałam organizatorem Grupy Mazowieckiej RRD. Nasza grupa spotkała się pięć razy. Pierwszy raz w dniu 22 06 2007 r., ostatni raz 16 11 2007 r. Ani razu w spotkaniu nie uczestniczyło więcej niż 20 osób.

Analizując dotychczasową aktywność RD-Mazowsze należy przypomnieć, że:

1. Powstały dwie strony internetowe naszej grupy. Jedna, nosząca nazwę „Monitor IV Rzplitej” zawiera informacje o wydarzeniach i nasze stanowisko w różnych sprawach, a także wypowiedzi indywidualne. Trzeba podkreślić zasługi pani Barbary Czerskiej i pani Danuty Drzewińskiej, które napisały większość artykułów do „Monitora”. W „Monitorze” przeprowadzono dyskusję na temat ordynacji wyborczej. Druga strona internetowa, to grupa dyskusyjna, dzięki której wymieniamy informacje, przedstawiamy nasz punkt widzenia na różne sprawy, prowadzimy dyskusję. Obie te strony otrzymaliśmy dzięki uprzejmości Bogdana Misia. Stanowią one uzupełnienie głównej strony internetowej Ruchu prowadzonej przez Kraków.

2. Maciej Konopka przygotował nam logo. Logo to miało początkowo służyć całej organizacji, ale Kraków zamówił i zamieścił inne. Ostatecznie mamy własne logo grupy.

3. Sprawa monitoringu. Uznaliśmy, że zgodnie ze Statutem RRD, będziemy zajmować przede wszystkim oceną działań władz, będziemy zwracać uwagę na wszystkie te poczynania, które stanowią przekroczenie zasad i standardów demokracji i państwa prawa. Przykładem był sposób tworzenia kodeksu karnego, nastawionego przede wszystkim na karanie, zakładającego, że tylko wysoka kara zmniejsza liczbę przestępców. Przyjęliśmy kilka razy stanowisko naszej grupy w różnych sprawach m.in. Karty Praw Podstawowych, apelu przedstawicieli łódzkich władz samorządów zawodów zaufania publicznego, projektu zmiany kodeksu karnego, zmiany ustawy o ustroju sądów powszechnych, przestrzegania przez władze ustawowej zasady o niezależności prokuratorów, żądanie konstruktywnego wotum nieufności wobec rządu Jarosława Kaczyńskiego. Zdecydowana większość uchwał była autorstwa Janusza Kosteckiego.

4. Zakładaliśmy, że będziemy promować wartości demokracji i poszanowania prawa, a także popularyzację różnych opracowań i wypowiedzi z tego zakresu. Na razie tego zamierzenia nie zrealizowaliśmy.

5. Zgodziliśmy się na inicjatywę Barbary Czerskiej, zaakceptowaliśmy powołanie Komitetu Obrony Zdrowia. Oprócz aktywności Barbary Czerskiej, dr Piotr Krasucki zaczął organizować zespół do spraw reformy zdrowia. Powstała pierwsza wersja, nad którą zespół będzie pracował dalej.

6. Uznaliśmy, że należy powołać Komisję Edukacji, która zaczął organizować Zenon Paprzyński. Zamierzaliśmy również zwrócić się do środowiska uczniowskiego i przygotować konkurs o sposobie rozwiązywania sporów w klasie, bo tutaj powstają zasady postępowania, które później osoby te już jako ludzie dorośli powielają.

7. Mieliśmy promować naszą przynależność do Unii Europejskiej, przeciwstawiać się obniżeniu pozycji naszego państwa w Unii, do czego władze naszego państwa walnie się przyczyniały poprzez podejrzliwość, przypisywanie przywódcom innych państw jak najgorszych intencji, konfliktowały nas z kolejnymi państwami Europy wypominając im winy sprzed sześćdziesięciu lat i nieumiejętnie prowadząc negocjacje. W wielu listach dawaliśmy dowody swojego stanowiska.

8. Zorganizowaliśmy manifestację przeciwko stanowisku rządu polskiego w sprawie nieobchodzenia Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci. W przygotowanie manifestacji wkład wniosła Marta Klubowicz, trzeba też dodać zaangażowanie Macieja Konopki, Zenona Paprzyńskiego, Małgorzaty Rowickiej, Barbary Kopeć-Umiastowskiej. Niektóre osoby proponowały, wsparcie przygotowania pieniędzmi, ale ich deklaracje pojawiły się tak późno, że nie mogłam z nich skorzystać. W czasie manifestacji mogliśmy zaprezentować się jako organizacja. Ja zostałam zaproszona do Superstacji, gdzie mówiłam o pomyśle Europejskiego Dnia przeciwko Karze Śmierci i do TOK FM, gdzie udało się przekazać parę informacji o Ruchu.

Ruch na Rzecz Demokracji po długim oczekiwaniu został 14 listopada 2007 r. został formalnie zarejestrowany.

Inicjatywa powołania stowarzyszenia, z którą wystąpiło środowisko intelektualne Krakowa, była wynikiem oporu przeciwko rządom Prawa i Sprawiedliwości, a szczególnie pomysłom dotyczącym lustracji. Inicjatywa ta spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. Deklarację podpisało parę tysięcy osób, a wiele zgłosiło chęć pracy w organizacji. W listach, które otrzymywałam wiele osób napisało, że są dobrymi organizatorami i pomogą w organizacji Ruchu. Kiedy okazało się, że nie mamy miejsca na spotkania zaproponowano prywatne pomieszczenie. Później już tak dobrze nie było. Nie udało się nam skutecznie zapoznać z naszym stanowiskiem opinii publicznej. Nasze stowarzyszenie nie jest szerzej znane, a jeśli jest przywoływane, to przez krytyków, jako nieudana inicjatywa Aleksandra Kwaśniewskiego, która miała stanowić trampolinę dla jego dalszej kariery politycznej. Prostowanie tych opinii wymagało wiele czasu i było mało skuteczne.

Jak mi się wydaje, przed wyborami RRD głównie pełniło przede wszystkim rolę terapeutyczną, trochę podobną do Hyde Parku. Każdy mógł napisać co myśli o władzy i jej działaniu. Niestety, mieliśmy podobny do Hyde Parku wpływ na rzeczywistość.
Wcześniejsze wybory zmieniły sytuację Ruchu na Rzecz Demokracji. Wybory okazały się plebiscytem – za Prawem i Sprawiedliwością, czy przeciw. Chodziło o to, żeby Platforma Obywatelska mogła utworzyć rząd. I rzeczywiście Prawo i Sprawiedliwość i partie koalicyjne przestały bezpośrednio zagrażać demokracji. Kilku członków RRD zostało wybranych do Sejmu. Z LiD – Zdzisława Janowska (LiD, SdPl), Kazimierz Kutz (PO), Bogdan Lis (LiD, PD), Jan Widacki (LiD). Pan Zbigniew Ćwiąkalski został ministrem Sprawiedliwości.

Na moje pytanie, czy należy kontynuować działalność Ruchu, wiele osób podtrzymało taką chęć. Wskazywano, że Prawo i Sprawiedliwość ma wciąż silną pozycję, tym bardziej silną, że za PiS stoi prezydent. Poza tym żadna partia nie jest wolna od chęci przekraczania zasad demokracji. Platforma już pokazała, że część decyzji wywołuje zaniepokojenie: sprawa religii na maturach i religii jako przedmiotu maturalnego. Dodałabym do tego sposób walki z korupcją i pomysły polityczne (np. w sprawie Trybunału Konstytucyjnego) p. Julii Pitery. Być może moje zastrzeżenia są skutkiem niezbyt precyzyjnych wypowiedzi p. Minister.
Pojawiła się jednak nowa trudność. Być może istniała ona wcześniej, ale jej nie doceniłam. Jan Kozłowski poinformował mnie, że na życzenie sądu zmieniono Statut. Okazuje się, że w nowym Statucie (który przesłałam członkom naszej grupy) grupy terenowe są wymieniane tylko w jednym punkcie. W par. 23 można przeczytać: „Do zakresu działania Zarządu należy w szczególności: p. 10) powoływanie i rozwiązywanie grup i zespołów środowiskowych i problemowych oraz ustalanie ich zadań”. Wcześniej grupy terenowe mogły powstawać przy akceptacji Zarządu Głównego, z własnej inicjatywy. Formalnie niewiele się zmieniło. Grupy terenowe nie mają osobowości prawnej, nie mogą wybierać swoich władz, nie mają własnego konta, nie mogą podejmować decyzji bez akceptacji Krakowa.

Zapytałam kilka osób, co zrobić z tym faktem. Odpowiedzi były różne – od propozycji samorozwiązania grupy, co postulował p. Bogdan Miś („Myślę, że w tej sytuacji należy odwołać zebranie i zrezygnować z dalszej działalności. Mówiąc językiem młodzieżowym - nich się krakusy bujają i won z nimi na drzewo”), przez zmianę nazw władz w grupie Mazowieckiej (możemy nasze władze nazwać Tymczasowym Zarządem Regionalnym albo np. Izbą Reprezentantów) i żądanie od centrali w Krakowie zmiany statutu, do odłączenia się od Krakowa i rejestracji swojego stowarzyszenia w sądzie. Rozmawiałam z p. Kozłowskim, wiceprzewodniczącym RRD i on obiecał daleko posuniętą kooperację.

Być może dlatego, że w pewien sposób identyfikuję się ze stowarzyszeniem i jestem lojalna wobec inicjatywy Krakowa nie podjęłam decyzji o rozwiązaniu mazowieckiej grupy Ruchu. Chciałabym, żeby Walne Zebranie ustosunkowało się do tej kwestii. Brak jakiejkolwiek formalnej autonomii Grupy Mazowieckiej RRD jest pierwsza sprawą, wobec której musimy się ustosunkować. Czy zostawiamy Statut tak jak jest, czy będziemy starali się go zmienić, czy rozwiązujemy grupę. Janusz Kostecki przygotował propozycję uzupełnienia statutu.

Drugą sprawą jest wybranie władz naszej grupy.

Trzecią – jest opracowanie dalszych zadań Grupy. Pojawiły się pewne propozycje, m.in. Macieja Konopki, Roberta Drachala i Zenona Paprzyńskiego. Mam nadzieję, że sami je przedstawią. Wydaje się, że warto również realizować wcześniejsze podjęte inicjatywy.

Nina Kraśko

Oświadczenia i stanowiska

bogmis — Sun, 30 Dec 2007 09:01:23 CST

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji (Grupy Mazowieckiej) w sprawie poziomu kultury debaty publicznej

My, członkowie Grupy Mazowieckiej Ruchu na Rzecz Demokracji wyrażamy głębokie zaniepokojenie niskim poziomem debaty publicznej prowadzonej w Polsce. Konferencje prasowe, dyskusje, wywiady i inne wypowiedzi polityków, zbyt rzadko dotyczą spraw dla Polski i obywateli najważniejszych. Wielu przedstawicieli partii politycznych – utrzymywanych przecież z pieniędzy podatników – wykazuje rażący brak kompetencji, bez zażenowania wygłasza ogólnikowe i banalne sądy, a co gorsza – posługuje się kłamstwami i insynuacjami. To oni, a nie ci, którzy w sposób rzeczowy i spokojny starają się wyłożyć swoje racje, dominują w środkach masowego przekazu.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że za taki kształt publicznego dyskursu, odpowiedzialni są nie tylko politycy, ale także liczni reprezentanci „czwartej władzy”, którzy wypromowali już niejednego politycznego hochsztaplera lub po prostu chama. Czy nagle niemal wszyscy muszą prosić o wypowiedź autorów słów haniebnych, czy nie można egzekwować od rozmówców prostych odpowiedzi na zadawane pytania, czy tak trudno jest zwracać im uwagę na jawne mijanie się z prawdą, a także reagować na nieparlamentarny język?
Wzywamy Was do refleksji nad sposobem wypełniania przez siebie misji społecznej. To przecież Wy – dziennikarze - kształtujecie w znacznym stopniu sposób myślenia milionów Polaków.

Posłanie Grupy Mazowieckiej RDD do Sejmu RP w związku z bieżącą sytuacją polityczną

Do Sejmu RP
Panie i panowie posłowie!
Ruch na Rzecz Demokracji Grupa Mazowiecka żąda od was udzielenia natychmiastowego konstruktywnego wotum nieufności rządowi Jarosława Kaczyńskiego.

Proponujemy, by partie opozycyjne zawiesiły chwilowo spory i zgodnie powierzyły kierowanie rządem Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego.

Liczymy, że ten z kolei powoła ponadpartyjny rząd fachowców, w którym żaden z ministrów nie będzie posłem na Sejm, ani członkiem władz
żadnej partii - i jednocześnie oświadczy, że przeprowadzi wybory do Sejmu w ciągu pół roku od objęcia funkcji premiera.
W tym czasie powinno się natychmiast powołać nadzwyczajną komisję specjalną do zbadania całokształtu działalności braci Kaczyńskich i członków obecnego rządu in corpore - z perspektywą wytoczenia J. Kaczyńskiemu procesu przed Trybunałem Stanu i rozpoczęcia procesu odwołania L. Kaczyńskiego z funkcji prezydenta RP.
Uważamy, że jest to jedyny sposób na rozwiązanie obecnego poważnego kryzysu politycznego.

Stanowisko założycieli Ruchu na Rzecz Demokracji
w związku z możliwością przedterminowych wyborów parlamentarnych

Uważamy, że przedterminowe wybory są konieczne. Rządząca koalicja szkodzi Polsce i Polakom, a układ sił politycznych w sejmie nie odpowiada układowi sił w społeczeństwie. Całe grupy społeczne nie mają dziś swojej politycznej reprezentacji. Ruch na Rzecz Demokracji jest gotów wesprzeć te partie i komitety wyborcze, które w swym programie uwzględnią najważniejsze postulaty Ruchu. Oczekujemy od nich ustosunkowania się do naszych postulatów. Są one następujące:

I. POKÓJ SPOŁECZNY I DEBATA PUBLICZNA
Chcemy przywrócenia w Polsce pokoju społecznego. Atmosfera ciągłej podejrzliwości, oszczerstw, niszczenia autorytetów, podkopywania zaufania do całych grup społecznych jest nie do zniesienia. Burzy pokój społeczny, sprzyja alienacji całych grup, utrudnia dialog społeczny niezbędny przy doskonaleniu Państwa.
Spory o to, co jest najlepsze dla Polski i jej mieszkańców mogą i powinny być prowadzone z kulturą, bez nienawiści i napastliwości. Wszyscy mają równe prawo uczestniczenia w debacie publicznej, zaś celem tej ostatniej ma być poszukiwanie konsensusu, nie narzucanie swej woli innym.
II. ROZLICZENIA Z PRZESZŁOŚCIĄ
Nie pytamy nikogo, co robił, co myślał 20 lat temu. Pytamy, co zrobił w niepodległej Polsce, co dziś chce i może zrobić dla Polski. Chcemy uczciwego rozliczenia przeszłości, ale bez zemsty i uczucia nienawiści. Rozliczenia powinny być zostawione historykom, nie tylko z IPN, ale przede wszystkim z uznanych ośrodków akademickich, apolitycznej prokuraturze oraz niezawisłym sądom. Uważamy, że historia i badania historyczne nie mogą być podporządkowane doraźnym celom politycznym.
III. WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI
Domagamy się ścisłego przestrzegania konstytucyjnej zasady trójpodziału władz. Widzimy konieczność umacniania w świadomości społecznej pozycji i autorytetu Trybunału Konstytucyjnego i sądów. Uważamy, że wymiar sprawiedliwości wymaga rozumnej, realizowanej konsekwentnie i etapami reformy.
Prokuratura powinna być sprawnym, ale całkowicie apolitycznym organem. Funkcje Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego muszą zostać rozdzielone. Na Prokuratora Generalnego na wieloletnią i niepowtarzalną kadencję musi być powoływany człowiek całkowicie apolityczny, wybitny prawnik, wytypowany spośród sędziów po rzetelnych konsultacjach ze środowiskami prawniczymi.
Przypadki wykorzystywania w tzw. IV RP Prokuratury oraz służb mundurowych i specjalnych do rozgrywek politycznych powinny stać się przedmiotem badania Sejmowej Komisji Śledczej.
IV . USPRAWNIENIE APARATU PAŃSTWOWEGO
Domagamy się odpartyjnienia aparatu państwowego. Państwo nie może być traktowane jako polityczny łup aktualnie rządzącej partii.
Chcemy apolitycznej, fachowej administracji, policji, prokuratury i służb specjalnych. Domagamy się apolitycznej służby cywilnej i dyplomatycznej. Uważamy, że obsada stanowisk państwowych dokonywać się powinna w drodze konkursów, a podstawowym kryterium powinny być kompetencje.
Domagamy się rzeczywiście taniego państwa, dlatego też żądamy zmniejszenia administracji, szczególnie na szczeblu centralnym i wojewódzkim.
Chcemy, by Państwo zwalczało korupcję, wszelkie formy przestępczości i patologii społecznych, przy równoczesnym szanowaniu zasad państwa prawa i przestrzeganiu standardów ochrony praw człowieka.
Chcemy reform aparatu państwowego, służby zdrowia, wymiaru sprawiedliwości, aparatu ochrony porządku i bezpieczeństwa. Wiemy równocześnie, że nie da się ich przeprowadzić bez współpracy ze środowiskami zawodowymi, ich samorządami korporacyjnymi, związkami zawodowymi, stowarzyszeniami. Wszystkie te środowiska powinny być
zaproszone do współpracy jako partnerzy.
Chcemy, aby do dzieła ulepszania i usprawniania państwa zaprosić wszystkich Polaków, nie dyskryminując nikogo.
V. SAMORZĄDNOŚĆ I SPRAWY OBYWATELSKIE
Ogromną wagę przywiązujemy do samorządności - tak terytorialnej jak i zawodowej. Chcemy, by Państwo tęsamorządność szanowało, umacniało, a samorządy traktowało jako partnera. Domagamy się konsekwentnej decentralizacji państwa; to samorząd terytorialny powinien być faktycznym gospodarzem w terenie. Administracja publiczna nie może krępować obywateli, ma im zapewniać optymalne warunki do zaspokajania potrzeb życiowych i aktywności zawodowej.
Chcemy by Polska była wspólnym domem dla wszystkich jej mieszkańców. Stanowczo sprzeciwiamy się wszelkim formom nietolerancji, nacjonalizmu i ksenofobii.
Chcemy by państwo wspierało słuszne dążenia zamieszkujących Polskę mniejszości narodowych.

VI. OCHRONA DZIEDZICTWA NARODOWEGO
Uważamy, że dziedzictwo narodowe obejmuje nie tylko materialny, kulturalny i duchowy dorobek pokoleń Polaków, ale także przyrodę - środowisko naturalne. Powinniśmy ze szczególnym pietyzmem chronić spuściznę historyczną i współczesne dokonania naszych rodaków.
Ochrona przyrody i środowiska powinna być przedmiotem najwyższej troski władz państwowych, samorządowych, wszystkich mieszkańców.
VII. POLITYKA ZAGRANICZNA
Trzeba przywrócić Polsce pozycję w świecie i w Europie. Polska musi być lojalnym, a przy tym aktywnym i twórczym członkiem Unii Europejskiej, mającym z racji swego autorytetu wpływ na jej politykę, także zagraniczną. Jako członek NATO, Polska musi mieć dobre stosunki z USA. Polska musi zachowywać równowagę w stosunkach z USA, krajami
Unii Europejskiej i sąsiadami, także nie będącymi członkami UE. Stosunki z żadnym z tych podmiotów nie powinny psuć stosunków z pozostałymi.
Priorytetem polskiej polityki zagranicznej na najbliższe lata powinna być poprawa stosunków z Niemcami i Rosją, które ostatnio uległy pogorszeniu.
Uważamy, że współpracę gospodarczą, naukową czy kulturalną należy oddzielać od ideologii. Uważamy, że konieczna jest współpraca naukowa i kulturalna a także wymiana młodzieży z wszystkimi sąsiadami.
Uważamy, że w interesie Polski, regionu Europy Środkowo-Wschodniej i całej Europy jest współpraca historyków polskich z litewskimi, ukraińskimi, rosyjskimi, czeskimi, słowackimi, niemieckimi i żydowskimi, realizowana poprzez wspólne badania naukowe, wspólne konferencje, poprzez pracę wspólnych komisji podręcznikowych.

VIII. POLITYKA SPOŁECZNA
Polityka społeczna powinna być powiązana z gospodarką. Zmniejszanie kosztów pracy, sprzyjanie rozwojowi małych i średnich przedsiębiorstw, traktujemy jako jedną z dróg zmniejszenia bezrobocia.
Uważamy, że należy czynić większe nakłady na naukę i edukację, gdyż jest to inwestycja w przyszłość. Edukacja powinna być drogą do osiągnięcia awansu społecznego i materialnego. Perspektywa takiego awansu powinna sprzyjać pozostawaniu młodych ludzi w Polsce i wiązaniu z nią swych planów na przyszłość.
Niezbędne jest zapewnienie wsparcia i pomocy ze strony społeczeństwa osobom nie umiejącym sprostaćcodziennym wyzwaniom, wykluczonym, nie posiadającym środków do życia. Pomoc społeczna powinna być udzielana racjonalnie, a priorytetem winno być dążenie do usamodzielnienia podopiecznych. Sprawy te powinny być rozstrzygane jak najbliżej miejsca zamieszkania potrzebujących pomocy, bez nadmiernej biurokracji.

IX. REFORMA FINANSÓW PUBLICZNYCH I GOSPODARKA
Korzystając z okresu dobrej koniunktury gospodarczej należy radykalnie zmniejszyć lub całkowicie zlikwidować dług publiczny, którego obsługa utrudnia naprawę państwa i obciąża przyszłe pokolenia.
Konieczne jest uproszczenie procedury zamówień publicznych tak dalece, jak na to pozwala prawo unijne.
Zadania realizowane w regionach i gminach powinny być finansowane z budżetów samorządowych, nie z budżetu państwa czy licznych funduszy celowych. Konieczne jest w tym celu większe zdecentralizowanie finansów publicznych.
Należy powrócić do intensywnej i rzeczywistej prywatyzacji przedsiębiorstw, aby stanowiska w spółkach Skarbu Państwa nie mogły stanowić łupu dla aktualnie rządzących partii i aby zminimalizować wpływ polityki na gospodarkę.

Uwagi prof. Niny Kraśko

_________________________________________________________________________________________________________________

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji – Warszawa w sprawie przestrzegania przez władze ustawowej zasady o niezależności prokuratorów

My, członkowie Grupy Mazowieckiej tworzącego się Ruchu na Rzecz Demokracji wyrażamy poparcie dla apelu Stowarzyszenia Prokuratorów RP o nieuleganie przez prokuratorów naciskom politycznym i niesprzeniewierzaniu się przez nich etyce zawodowej. Podobnie jak autorzy tego dokumentu z niepokojem obserwujemy tendencje do używania prokuratury w sposób niezgodny z wymogami ustawy, która w art.8 mówi wyraźnie: „Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny”. Proceder ów jest możliwy głównie na skutek podporządkowania prokuratury politycznemu zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, będącego jednocześnie prokuratorem generalnym.

Jednocześnie przyłączamy się do stanowiska Stowarzyszenia Sędziów „Iusticia”, stanowiącego reakcję na wszczęcie przez Okręgową Prokuraturę Wojskową w Warszawie postępowania karnego w sprawie ewentualnego przekroczenia uprawnień przez autorów powyższego apelu (od prezesa Stowarzyszenia Prokuratorów zażądano listy sygnatariuszy). Postępowanie owo jest wyrazem tendencji do ograniczenia działalności statutowej organizacji pozarządowej, co bezpośrednio godzi w zasadę wolności stowarzyszeń, gwarantowaną przez Konstytucję RP, Deklarację Praw Człowieka i Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych.

Warszawa, 10 lipca 2007 r.

W sprawie konfliktu rządu ze służbą zdrowia:

OŚWIADCZENIE

Do strajku lekarzy i głęboko tragicznej demonstracji pielęgniarek doprowadziła długotrwała zapaść ekonomiczna i organizacyjna w polskiej opiece zdrowotnej. Za jej stan odpowiadają kolejne ekipy rządzące, ale obecnej zapaści w ogromnym stopniu winien jest obecny rząd. Dotyczy to zarówno materialnych podstaw systemu opieki zdrowotnej, jak i kondycji personelu medycznego.

Obecny rząd, który tak arogancko traktuje protestujących odpowiada również, za skalę trwającego protestu. Premier RP swoimi wypowiedziami, godzącymi w godność protestujących pielęgniarek, doszukiwaniem się we wszystkim politycznych spisków i podtekstów prowokuje społeczny konflikt, a także pod byle pretekstem, ze względów wyłącznie ambicjonalnych, odmawiając podjęcia rozmów z pielęgniarkami w siedzibie rządu – wręcz prowokuje szerszy konflikt społeczny.
Ludzie, którzy głodują w kancelarii premiera i wokół niej – protestują w słusznej sprawie. Tymczasem rząd nie podejmuje żadnych konstruktywnych działań, nie przedstawia żadnych realnych propozycji reform. Aktywność rządzących ogranicza się do manipulowania opinią publiczną, by nastawić ją wrogo do całego personelu medycznego. Polityka ta z pełną premedytacją realizowana jest już od wielu tygodni, na długo zanim doszło do obecnego protestu.
Czas położyć temu kres. Dość polityki opluwania, inwigilowania i piętnowania, realizowanej jedynie po to, by podzielić i skonfliktować społeczeństwo, w imię spełnienia własnych fobii i partyjnych interesów. Przyszła najwyższa pora, żebyśmy wszyscy stanęli w obronie ethosu pielęgniarki i lekarza. Polska może być prawdziwie solidarna.
Protest, którego jesteśmy świadkami i do którego się przyłączamy, to nasza wspólna sprawa i szansa na odzyskanie prawdy, a wraz z nią poczucia bezpieczeństwa.
Odwagi Przyjaciele nasi – Pielęgniarki i Lekarze!
Społeczny Ruch na Rzecz Demokracji proponuje stworzenie Komitetu Obrony Zdrowia. Doraźnie Komitet będzie wspierał Wasze działania. Na dłuższą metę postaramy się stworzyć grupę niezależnych ekspertów, którzy opracują dobre, całościowe rozwiązania ekonomiczne i społeczne dla systemu opieki zdrowotnej, a także będą monitorować wprowadzanie wszelkich zmian. Polacy zasługują na to, aby żyć w normalnym, europejskim i demokratycznym państwie, szanującym godność wszystkich swoich obywateli.

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji – Grupy Mazowieckiej w sprawie jednostronnej deklaracji rządu dotyczącej zakresu stosowalności w Polsce Karty Praw Podstawowych

My, członkowie tworzącego się Ruchu na Rzecz Demokracji z niepokojem przyjmujemy kompletnie nieczytelne dla polskiej opinii publicznej i niepoprzedzone jakąkolwiek społeczną dyskusją zapowiedzi rządu, dotyczące wyłączenia naszego kraju spod obowiązywania Karty Praw Podstawowych. Sprawa jest tym bardziej paląca, że pod koniec lipca tego roku na międzyrządowym szczycie Unii Europejskiej Karta ma zostać włączona do unijnego prawa.

Oficjalnie przedstawiciele władzy mówią o tym, że Karta stwarza zagrożenia dla stosowalności krajowego „ustawodawstwa w dziedzinie moralności publicznej, prawa rodzinnego, jak i ochrony ludzkiej godności i szacunku dla ludzkiej integralności fizycznej i moralnej”, co nie wytrzymuje merytorycznej krytyki, a jest jedynie gestem w stosunku do części elektoratu Prawa i Sprawiedliwości. Niektórzy politycy, a zwłaszcza związkowcy sugerują jednak, że tak naprawdę rząd, który na każdym kroku deklaruje się jako bezpośredni i jedyny kontynuator tradycji „Solidarności” z lat 80., i który na swych sztandarach wypisał hasło „Polski solidarnej”, ma wątpliwości w stosunku do zawartych w Karcie gwarancji socjalnych i związkowych, zawartych właśnie w rozdziale „Solidarność”.

Nasze zdziwienie budzi zachowanie w tej sprawie Rzecznika Praw Obywatelskich. To właśnie jemu – jak żadnej innej instytucji – powinno zależeć na tym, by prawo możliwie najskuteczniej chroniło obywateli. Tymczasem Rzecznik oferuje jedynie swe usługi przy analizowaniu Karty. Warto w tym miejscu przypomnieć, że analityczne skłonności dr. Janusza Kochanowskiego spowodowały niedawno, że nie zdążył on złożyć w rozsądnym terminie skargi do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie tzw. ustawy lustracyjnej. Ruch na Rzecz Demokracji apeluje więc do Rzecznika Praw Obywatelskich o bardziej energiczne działania.

Warszawa, 6 lipca 2007 r.

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji – Grupy Mazowieckiej w sprawie przygotowanego przez Ministerstwo Sprawiedliwości projektu zmiany kodeksu karnego

My, członkowie tworzącego się Ruchu na Rzecz Demokracji wyrażamy głębokie zaniepokojenie proponowanym w projekcie kierunkiem zmian w kodeksie karnym. Choć oficjalnie mówi się o nowelizacji obowiązującego prawa, Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowało w zasadzie nowy kodeks, znacznie bardziej represyjny niż obecny. I to w sytuacji, gdy przestępczość w Polsce spada, a więzienia są przepełnione. Trzeba też pamiętać, że nigdzie w Europie nie stwierdzono pozytywnego wpływu zaostrzonych kar na zachowania obywateli. Zależność taka występuje tylko wtedy, gdy istnieje społeczne poczucie nieuchronności kary.

Sejmowe prace nad projektem urągają jakimkolwiek standardom. Sprawą zajmuje się nie komisja ustawodawcza (wszak chodzi jedynie o wprowadzenie zmian), ale komisja „Solidarnego państwa”, w której tylko trzech na dwudziestu trzech członków ma wykształcenie prawnicze. W komisji nie zasiada ani jeden przedstawiciel opozycji, w posiedzeniach uczestniczy za to silna reprezentacja Ministerstwa Sprawiedliwości. Opinie ekspertów zgromadzone przez Biuro Analiz Sejmowych są „solidarnie” odrzucane. Nowa Komisja Kodyfikacyjna Prawa Karnego (stara podała się do dymisji) ma projekt tylko zaopiniować.

Wyeliminowanie z prac najwybitniejszych teoretyków i praktyków prawa i niczym nieuzasadniony pośpiech mogą – naszym zdaniem - spowodować nieodwracalne szkody społeczne.

Apelujemy do środowisk prawniczych o solidarny i stanowczy sprzeciw wobec proponowanej polityki karnej i sposobu jej stanowienia, a niezależne media o nieuleganie populistycznym oczekiwaniom, a przeciwnie – o jasne i kompetentne informowanie obywateli o negatywnych skutkach, jakie może spowodować wprowadzenie w życie przygotowywanych zmian.

Warszawa, 6 lipca 2007 r.

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji – Grupy Mazowieckiej w sprawie przygotowanej przez rząd i uchwalonej przez Sejm zmiany ustawy o ustroju sądów powszechnych

My, członkowie tworzącego się Ruchu na Rzecz Demokracji wyrażamy głęboki niepokój w związku z uchwaleniem przez Sejm zmian w ustawie o ustroju sądów powszechnych, które w jaskrawy sposób ograniczają zasadę niezawisłości sędziów oraz niezależności sądów i przywracają rozwiązania rodem z PRL.

Chcemy przypomnieć, że nowelizację ustawy poprzedziły spektakularne ataki przedstawicieli rządu na wymiar sprawiedliwości, mające przekonać polskie społeczeństwo, że nietykalni sędziowie są w swej masie niekompetentni, skorumpowani i częściej stają po stronie przestępców niż ofiar.

Zwracamy szczególną uwagę na niebezpieczeństwa wynikające z niczym nieuzasadnionego rozszerzenia kompetencji ministra sprawiedliwości, w tym przyznania mu prawa do: odsunięcia sędziego od sprawy „dla dobra służby”; wyznaczenia na czas nieokreślony (i bez konsultacji z kolegium sądu) tymczasowego prezesa sądu; natychmiastowego delegowania sędziego z jednego sądu do innego i to aż na pół roku.

Za niebezpieczne uznajemy ponadto wprowadzenie zasady, że to prezes sądu (uzależniony od ministra) a nie kolegium sądu ma decydować o przydziale spraw sędziom, oraz że sąd dyscyplinarny musi podjąć decyzję o uchyleniu immunitetu sędziemu (lub prokuratorowi) w ciągu zaledwie 24 godz., ten zaś nie ma prawa zapoznać się z dowodami przeciwko sobie.

Niepokoi też przyznanie Krajowej Radzie Sądownictwa (nominowanej w części przez prezydenta i parlament) prawa do formułowania wytycznych w sprawie orzekania, a także dopuszczania jako biegłych jedynie osób zaakceptowanych przez ministra sprawiedliwości.

Naszym zdaniem zmiana ustawy ma wyraźnie charakter polityczny, umożliwia ręczne sterowanie przez władze aparatem sędziowskim, a w konsekwencji odbiera obywatelom konstytucyjnie zagwarantowane prawo do niezawisłego sądu.

Ruch na Rzecz Demokracji prosi Prezydenta RP o niepodpisywanie uchwalonych zmian. Gdyby jednak stało się inaczej, apeluje do uprawnionych instytucji o zaskarżenie owych zmian do Trybunału Konstytucyjnego.

Warszawa, 6 lipca 2007 r.

Stanowisko Ruchu na Rzecz Demokracji – Grupy Mazowieckiej w sprawie przygotowanego przez Prawo i Sprawiedliwość projektu nowelizacji ustawy o Trybunale Konstytucyjnym

My, członkowie Ruchu na Rzecz Demokracji wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec prób nowelizacji ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, motywowanej fałszywą troską o zachowanie równowagi pomiędzy władzą sądowniczą i ustawodawczą. W sytuacji, gdy znaczna część ustaw uchwalanych przez Sejm jest w jaskrawy sposób niezgodna z Konstytucją RP, każde działanie zmierzające do osłabienia pozycji Trybunału, jest działaniem uderzającym w podstawy demokracji i szkodliwym dla Polski.

Szczególny niepokój budzą propozycje:

powoływania prezesa i wiceprezesa TK jedynie na trzy lata, z możliwością powtórzenia kadencji, gdyż stwarza to – w odróżnieniu od rozwiązania obowiązującego obecnie – sytuację realnego uzależnienia prezesa od opinii prezydenta, a więc prowadzi do polityzacji tych stanowisk;
obligatoryjnego rozpatrywania skarg według kolejności zgłoszeń, ponieważ uniemożliwia to przyspieszenie orzekania w tych kwestiach, które są najważniejsze z punktu widzenia państwa i obywateli (np. tzw. ustawy lustracyjnej);
konieczności sądzenia wszystkich spraw w tzw. pełnym składzie, co więcej powiększonym z 9 do 11 osób, gdyż spowoduje to, że czas oczekiwania na wyroki kilkakrotnie się wydłuży. Wymóg, by rozstrzygnięcie musiało zapaść przed upływem pół roku od momentu wpłynięcia skargi do TK, wygląda w tej sytuacji na ponury żart.

Ruch na Rzecz Demokracji zwraca się do wszystkich instytucji i organizacji społecznych, do środowisk opiniotwórczych, zwłaszcza zaś do dziennikarzy i ludzi nauki o poparcie powyższego stanowiska, o wytrwałe wyjaśnianie Polakom niebezpieczeństw, jakie kryją się za propozycjami aktualnej władzy. Pokażmy, że potrafimy się zmobilizować nie tylko w tych sytuacjach, gdy zagrożone są nasze bezpośrednie interesy.

Warszawa, 6 lipca 2007 r.

Krótki traktat o miłości rodzinnej

bogmis — Wed, 26 Dec 2007 14:11:14 CST

Za siedmioma górami, w zamierzchłych czasach, postać z zapomnianej już bajki, tyran z Korei Północnej Kim Ir Sen w publicznych, częstych przemówieniach przedstawiał swojego nieletniego wówczas syna, Dzongila, jako wzór do naśladowania. Jako niedościgniony dla motłochu wzorzec inteligencji, mądrości i patriotyzmu. Po latach, obecny tyran w Phenianie Kim Dzongil odwdzięcza się nieżyjącemu ojcu takimi samymi, pełnymi oddania uczuciami rodzinnymi, przy każdej okazji wychwalając publicznie jego zalety, które doprowadziły Koreę Północną do obecnej świetności.

Za siedmioma morzami, kilkanaście miesięcy temu, dyktator Kuby Fidel Castro Ruz, idąc na zwolnienie chorobowe przekazał pełniony przez siebie urząd przewodniczącego Rady Państwa młodszemu i bardziej zdrowemu aktualnie bratu Raulowi Castro Ruz, gdyż tylko do niego, z racji jego niekwestionowanych przez nikogo na Kubie przymiotów, mógł mieć pełne zaufanie Teraz z kolei Raul pragnie oddać władzę zdrowiejącemu bratu, gdyż właśnie Fidel jest na Kubie kimś najbardziej zaufanym z zaufanych. To także piękny przykład miłości rodzinnej.

Za bliskimi nam opłotkami, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, prezydent wszystkich Polaków Lech Aleksander Kaczyński w wygłoszonym do narodu orędziu telewizyjnym, a także w wystąpieniach radiowych i wywiadach prasowych oddał cześć swojemu bratu Jarosławowi Kaczyńskiemu za jego dwa tata pełnego sukcesów trudu budowania IV Rzeczpospolitej, które to dwa lata – według pana prezydenta – były najlepszymi w dziejach wolnej Polski. Jako prezent pod choinkę pan prezydent dał bliźniakowi miejsce w Narodowym Biurze Bezpieczeństwa, choć – z woli narodu wyrażonej w wyborach – Jarosław nie pełni już żadnej funkcji państwowej. Wcześniej, z tego właśnie Biura, pan prezydent wywalił marszałka Sejmu, marszałka Senatu i ministra Obrony Narodowej. Z kolei. Jarosław Kaczyński, w scenerii sejmowej, przed licznymi kamerami telewizyjnymi złożył najlepsze życzenia świąteczne „panu prezydentowi i jego rodzinie”.

W obliczu mijających właśnie świąt, które – jak chyba żadne inne – są świętami łączącymi rodziny, warto chyba, na wspomnianych przykładach, uświadomić sobie: jak trudno nam, prostaczkom, sprostać niedoścignionym wzorcom prawdziwej miłości rodzinnej.

Danuta Drzewińska

Ostatni rozdział rewolucji moralnej

bogmis — Tue, 20 Nov 2007 04:01:56 CST

Na początku było słowo. Słowo Michała Kamińskiego, który zaprezentował się jako Prezydent Lech Kaczyński Bis i pozostaje nim do dziś.

W słowie na pierwszą niedzielę po wyborach, Michał Kamiński oświadczył, że wyczekiwanego przez naród orędzia pana prezydenta na razie nie będzie. Stan „na razie” u zszokowanego wynikiem wyborów pana prezydenta trwa do dziś.

W kazaniu wyjaśniającym treść milczenia najwyżej postawionej osoby w państwie, jej rzecznik oświadczył, że osoba ta czuje się obrażona przez osobnika podwórkowego pochodzenia, o knajackim usposobieniu i chamskim słownictwie, którego ugrupowanie wygrało wybory i które – dodajmy - poparła większość wyborców. „Większość” okazała się wkrótce pojęciem mylącym. Wykładnię owej „większości” zaprezentował w Parlamencie przewodniczący klubu poselskiego Prawa i Sprawiedliwości poseł Marek Kuchciński. Z jego wykładu z trybuny sejmowej jasno wynikło, że wskazana przez Państwową Komisję Wyborczą większość jest w rzeczywistości mniejszością, a mniejszość większością. To oczywista oczywistość. Dogmatów się nie objaśnia, dogmaty trzeba z należytą pokorą przyjąć.

Obraza władzy przez zwycięską partię, a przede wszystkim przez wyborców poskutkowała dalszymi wydarzeniami. Oto niektóre w nich:

Gratulacji dla zwycięzców nie było i nie będzie. To też oczywista oczywistość. Desygnacja Donalda Tuska na premiera odbyła się w pałacowej poczekalni, trwała 23 sekundy, a desygnowany nie został zaszczycony ze strony głowy państwa ani jednym słowem. W ten sposób, wyborcy, którzy głosowali na Platformę Obywatelską dostali eleganckiego kopniaka.
Zanim jednak desygnacja się odbyła, pana prezydenta aż świerzbiły ręce, aby współuczestniczyć w układaniu listy członków przyszłego gabinetu. A przede wszystkim, określić, kto może być w rządzie Donalda Tuska Anną Fotygą. Anną Fotygą nie mógł na pewno zostać Radosław Sikorski, z tego względu, że przeszłość Radosława Sikorskiego kryje porażającą tajemnicę. Jaką? Tak porażającą, że pan prezydent nie mógł jej wyjawić Donaldowi Tuskowi, gdyż –nie posiadając odpowiedniego certyfikatu- Donald Tusk mógłby ją wypaplać byle komu, choćby opinii publicznej. Z dalszego przebiegu konsultacji należy wnioskować, że tajemnica ta była tak porażająca, iż pan prezydent nie wyznał jej nawet przed samym sobą.

W prezencie dla swojego następcy, minister obrony narodowej Aleksander Szczygło, mianował ulubieńca radiomaryjnego audytorium Antoniego Macierewicza podsekretarzem stanu w MON. Antoni Macierewicz tak się z tej nominacji ucieszył, że postanowił uczcić ją, w dniu zaprzysiężenia nowego rządu, podróżą samolotem rządowym do Afganistanu. Uniemożliwienie mu, tuż przed startem samolotu, tej podróży przez nowego szefa resortu Bogdana Klicha można uznać za działanie wbrew interesom NATO, bowiem pojawienie się w Afganistanie krwawego Antka mogłoby przepędzić talibów z tego kraju raz na zawsze.

Kontynuator dzieła likwidacji WSI podjętego przez Antoniego Macierewicza Jan Olszewski polecił przewieźć akta tych służb z ich dotychczasowej siedziby do pomieszczeń udzielonych przez kancelarię prezydenta. Operacja odbyła się według sprawdzonego kanonu filmów akcji, w tajemnicy, nieoznakowanymi samochodami, pod osłoną nocy.

Przekazanie gabinetów nowym ministrom przez ich odchodzących poprzedników bezlitośnie odsłoniło charaktery tych ostatnich. Ministrowie – mięczaki oddawali bez protestu biurka, fotele i urzędowe akta, niektórzy nawet wręczali swoim następcom okolicznościowe gadżety. Co innego twardziele: minister Anna Fotyga udała się do fryzjera, a minister Zbigniew Religa wyjechał na ryby. Akurat na dzień przekazania władzy, minister Zbigniew Ziobro zamówił do swojego dotychczasowego gabinetu ekipę remontową, nic więc dziwnego, że nie mógł w nim powitać swojego zastępcy.

Tego samego dnia, prominentna postać Prawa i Sprawiedliwości Joachim Brudziński wystąpił w Radiu Maryja, gdzie poproszony przez ojca redaktora o ocenę nowego rządu powiedział autorytatywnie: rząd hucpy.

Wicepremier ustępującego rządu Przemysław Edgar Gosiewski wręczył nowemu premierowi zapowiadany szumnie wcześniej list od byłego premiera Jarosława Kaczyńskiego. List zawierał trzy zdania. Na napisanie dłuższego przesłania prezes Prawa i Sprawiedliwości nie mógł sobie pozwolić, gdyż był właśnie zajęty rozdzielaniem kopniaków swoim kolegom: Pawłowi Zalewskiemu, Kazimierzowi Michałowi Ujazdowskiemu i Ludwikowi Dornowi. Całej hołocie, buntującej się przeciwko sposobowi jego rządów w partii, pogroził w jednym ze swoich ostatnich prasowych wywiadów: „Jeszcze będę premierem”.

Tak się kończy ostatni, miejmy nadzieję, rozdział rewolucji moralnej. U Szekspira, walka o władzę przybierała postać dramatu. U braci Kaczyńskich – kiepskiej farsy.

Danuta Drzewińska

Straszny sen Jarka K. ...

bogmis — Thu, 15 Nov 2007 07:43:02 CST

...i jeszcze straszniejsze przebudzenie

Pewnego razu, przyśniło się Jarkowi K., że wychowuje się na podwórku, chociaż w rzeczywistości wychował się w lepszym miejscu, Zanim sen zamienił się w koszmar, bardzo się Jarkowi K. podobał. Podwórko było obszerne, tak, że mogli się na nim zmieścić wszyscy jego wierni kumple. Przy pomocy słowa: „spieprzaj” kumple przegonili intruzów: Dziada, który był namolny, Huberta H., który, po paru piwach, obrzucił brata Jarka K. – Lecha niecenzuralnymi słowami i Małpę w Czerwonym, która miała zwyczaj zadawać głupie pytania.

Podwórko otaczały wspaniałe budowle: z jednej strony – gmach Prokuratury Generalnej, z drugiej – Komendy Głównej Policji z trzeciej – siedziby Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Centralnego Biura Śledczego i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Po czwartej stronie podwórka trwały prace na budowie zakładu karnego. Serce rosło, patrząc jak wypełnia się dana przez Jarka K. współobywatelom obietnica zbudowania dla nich trzech milionów mieszkań.
Po słonecznej stronie podwórka stała kapliczka, a w niej figurka Zakonnika w moherowym berecie. Przed kapliczką – taca, na którą wierni rzucali ofiary pieniężne. Za każdym razem, kiedy taca się wypełniła, znikała w czarnej dziurze, dlatego nie udało się nigdy policzyć ofiarowanych Zakonnikowi pieniędzy.

Centralny punkt podwórka zajmował trzepak, na którym kolega od serca Jarka K. Antek M. wieszał płachty z nazwiskami osób zasługujących na wieczne potępienie i pogardę. Stojąca obok trzepaczka służyła do biczowania płacht.
W bardziej dyskretnym miejscu, na murze koło śmietnika wisiała lista zawierająca nazwiska osób, z którymi Jarek K. i jego brat Leszek K. skończyli znajomość. Z biegiem czasu, lista się wydłużała i stanowiła przypomnienie, że wymienionym na niej osobom nie trzeba było już wysyłać pozdrowień, życzeń, lub gratulacji, Oznaczało to dla kancelarii Jarka K. i jego brata znaczne oszczędności na papeterii, długopisach i znaczkach pocztowych, a więc realizację idei taniego państwa.

Na podwórku działały liczne kółka zainteresowań. Studio Nagrań gromadziło miłośników aparatury pozwalającej na nagrywanie najcichszych nawet rozmów i zwierzeń współuczestników zabaw. Okazało się, że wielu z nich jest w stosunku do Jarka K. nielojalnych, a więc niegodnych wspólnej zabawy. Dzięki Studiu Nagrań, musieli opuścić podwórko, między innymi: Jędrek L., Romek G., Wiesiek K, a nawet ulubieniec pobliskiego blokowiska Kazio M. Ten ostatni został wysłany karnie na odległe podwórko, za Kanał la Manche.

Dział Dokumentacji skupił amatorów – archiwistów, którzy zajęli się gromadzeniem wszelkich niepochlebnych wypowiedzi osób nieżyczliwych Jarkowi K i jego bratu. W kraju i za granicą. Archiwum rośnie z dnia na dzień i niewykluczone, że wkrótce stanie się Instytutem Pamięci Narodowej Bis.

Kółko Robótek Ręcznych opanowały dziewczęta zajmujące się szydełkowaniem. To one dostarczają służbom specjalnym kominiarek, tak efektownie prezentujących się w telewizji w czasie widowiskowych aresztowań o świcie. Chłopcy produkują dla lekarzy wojskowe kamasze

Po tak doskonale zorganizowanym podwórku, Jarek K. przechadzał się we śnie z przyjemnością. Do czasu.
Do czasu, kiedy na podwórku pojawili się Donek T. i Inni Szatani Wtedy właśnie sen Jarka K. zaczął zamieniać się w koszmar.

Inni Szatani założyli bowiem wkrótce:

Układ Łże-Elit,
Układ Lumpen-Liberałów,
Układ Wykształciuchów
Układ Mędrców z Trybunału Konstytucyjnego,
Układ Mediów Wściekle Atakujących Ideę IV Rzeczpospolitej,

W transmitowanej na całe podwórko rozmowie z przedstawicielami tych mediów, Donek T. posunął się do tego, że Jarka K. i jego brata Leszka K. nazwał braćmi,co bracia uznali za niesłychane chamstwo.

Po tym incydencie, Jarek K. miał już dość koszmarnego snu o podwórku, postanowił więc obudzić się i przenieść do lepszych miejsc, w których się wychował. Otworzył oczy i spojrzał na kalendarz. Data była porażająca. Jak dla Hannibala data klęski pod Zamą. Jak dla Napoleona data klęski pod Waterloo. Jak dla Hitlera data klęski pod Stalingradem. 21 września 2007!

Jest nadzieja, że Jarkowi K .nigdy już nie przyśni się już sen o żadnym podwórku....

Danuta Drzewińska

W sprawie wyborów

bogmis — Wed, 17 Oct 2007 06:13:01 CDT

Zdziwiłam się determinacji prof. Antoniego Mazurkiewicza, który każe członkom i sympatykom RRD głosować na PO, ponieważ inaczej najwięcej głosów zdobędzie PiS i będzie dalej rządził. Myślę, że decyzja ta wymaga subiektywnej oceny ryzyka związanego z wyborem komitetu wyborczego i kandydata na którego oddamy głos. Na blogu p. Janiny Paradowskiej z Polityki znalazłam wypowiedź, z której fragment zamieszczam:

Parę tygodni temu napisałem, że nie ma na kogo głosować.

Jednak ta ocena się zmieniła, w znacznej mierze za sprawą wyrażanych przez Panią opinii (za które bardzo jestem wdzięczny). Głosować jest na kogo, lecz pozostał dylemat – na kogo?

Ów dylemat to: czy głosować na PO i ryzykować POPiS, czy głosować na LiD i ryzykować przewagę PiS nad PO?
I tu przykład. Sprawy przedstawiają się bowiem następująco:

jestem z Krakowa, startują tu Panowie Gowin, Widacki i Ziobro,
Ziobrę skreślam, zostają Panowie Gowin i Widacki,
na Gowina głosować niebezpiecznie, nie kryje wszak swych ciążeń w kierunku PiS i POPiS-u,
z drugiej strony głosowanie na Profesora osłabia PO i nie daj Boże PiS uzyska przewagę nad PO - wtedy jeszcze bardziej grozi nam POPiS.

Chcę głosować na PO, lecz obawiając się Gowina dałbym głos LiD-owi.

Jednak z arytmetyki (że PiS nie może uzyskać choćby niewielkiej przewagi nad PO) wychodzi, że lepiej głosować na PO. Rozdarcie pozostanie.

Tyle dyskutant. Ja wiem, że ludzie z PO (w większości) są bardziej sympatyczni niż ci z PiS, mniej ogarnięci misją stworzenia Polski na własne podobieństwo. Mniej mają urojeń. Wiem, że wielu wyborców ceni ich za postulat obniżenia podatków, a także zapowiedź prywatyzacji gospodarki.

Z drugiej strony, czy prof. Mazurkiewicz wierzy, że PO może przeprowadzić sprawiedliwą lustrację, odróżnić naprawdę winnych od niewinnych i potrafi wytyczyć granicę tak, żeby nie skrzywdzić nikogo winnego, a także bliskich tych, którzy zawinili. A Tusk wyraźnie mówi, że bez rozliczenia przeszłości nie da się żyć w przyszłości.

Jeśli Pan Profesor wierzy w możliwości Tuska, to muszę go rozczarować. Lustracja nie udała się nawet Panu Bogu, nie udała się też Braciom Kaczyńskim i nie uda się Platformie. Wracając do Pisma Świętego – w Starym Testamencie problem ten występuje co najmniej dwa razy: Pierwszy, to potop, drugi - Sodoma i Gomora.

Gdyby Tusk lepiej znał Pismo Święte, to przypomniałby, że w Księdze Rodzaju można przeczytać, że Pan Bóg widząc niegodziwość na świecie zasmucił się i żałował, że stworzył ludzi na ziemi: „(7) Wreszcie Pan rzekł: Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stworzyłem. (8) [Tylko] Noego Pan darzył życzliwością. (9) Oto dzieje Noego. Noe, człowiek prawy, wyróżniał się nieskazitelnością wśród współczesnych sobie ludzi; w przyjaźni z Bogiem żył Noe”. (Ks. Rodzaju 6: 7-13, Biblia Tysiąclecia)

Pan Bóg postanowił uratować Noego: „(...)przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia". Noe miał zbudować arkę, przygotować jedzenie dla ludzi i zwierząt, wprowadzić do arki po parze zwierząt każdego gatunku, aby zachować ich potomstwo. Następnie zaś sam wraz z rodziną (z żoną, trzema synami - Semem, Chamem i Jafetem i ich żonami) wszedł do arki. Przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, padał deszcz, „aby wyniszczyć wszystko, co istnieje na powierzchni ziemi – cokolwiek stworzyłem”. Pan Bóg zrobił jak zamierzał. Pominę kilka dalszych wersów. Przypomnę jedynie późniejsze wydarzenia.

„(20) Noe był rolnikiem i on to pierwszy zasadził winnicę. (21) Gdy potem napił się wina, odurzył się [nim] i leżał nagi w swym namiocie. (22) Cham, ojciec Kanaana, ujrzawszy nagość swego ojca, powiedział o tym dwu swym braciom, którzy byli poza namiotem. (23) Wtedy Sem i Jafet wzięli płaszcz i trzymając go na ramionach weszli tyłem do namiotu i przykryli nagość swego ojca; twarzy zaś swych nie odwracali, aby nie widzieć nagości swego ojca. (24) Kiedy Noe obudził się po odurzeniu winem i dowiedział się, co uczynił mu jego młodszy syn, (25) rzekł: Niech będzie przeklęty Kanaan! Niech będzie najniższym sługą swych braci!” (Ks. Rodzaju 9: 19-25, Biblia Tysiąclecia). Gdyby była to decyzja współczesnego człowieka, stwierdzilibyśmy że jest niezgodna ze standardami demokracji. Zwierzęta były niewinne, ponieważ nie znają zasad moralnych Syn nie powinien odpowiadać za winy ojca. Ja chciałam jednak zwrócić uwagę na inną sprawę: zła nie dało się wyplenić.

Nie znaczy to, że odrzucając lustrację jednocześnie rezygnujemy z ukarania ludzi, którzy popełnili zbrodnie, pozbawili kogoś życia, zdrowia itd. Sejm już dawno przyjął ustawę o nieprzedawnianiu zbrodni komunistycznej (bardzo, może nawet zbyt szeroko definiując „zbrodnie komunistyczne”).

I jeszcze sprawa IPN. Wbrew stanowisku PiS i jak się okazuje PO trzeba koniecznie podporządkować tę instytucję Archiwum Akt Nowych, tworząc Filię, czy Zbiory AAN. Inaczej chcąc nie chcąc IPN będzie wykorzystywany politycznie lub sam będzie tę rolę pełnić (przykładem jest sprawa umieszczenia w katalogu konfidentów sędziego Trybunału Konstytucyjnego - Adama Jamroza, który odmówił współpracy z SB).
Pomysł p. Tuska, żeby udostępnić wszystkim dokumenty z IPN świadczy, że zamiast na zajęcia z archiwistyki poszedł na wagary. Chyba też nie był w żadnym archiwum, albo jeśli był to sam nic nie wyszukiwał w katalogach. Archiwum, to nie sklep samoobsługowy, żeby każdy brodził i na półkach szukał czegoś ciekawego. Należy skoncentrować się na stworzeniu dobrych katalogów, aneksy nazwisk i spraw pozwalających wyszukiwać problemy, które dla nas są ważne lub nas ciekawią. Dostęp do akt wymaga wizyty w Archiwum. W Internecie mogą być zamieszczone katalogi lub dokumenty. Na to drugie bym nie liczyła, zwykłe zeskanowanie dokumentów, bo to sprawa wielu lat lub wielkich pieniędzy. A ich digitalizacja wymagałaby jeszcze większych pieniędzy. Czy naprawdę nie mamy ważniejszych potrzeb? Czy mamy już załatwione sprawy oświaty, szkół wyższych, czy choćby służby zdrowia?

Myślę, że wątpliwości o których pisze bloger p. Paradowskiej pozostają i każdy musi je rozstrzygać we własnym sumieniu.

Nina Kraśko

Za kulisami 2

bogmis — Thu, 06 Sep 2007 14:16:18 CDT

Pisze Danuta Drzewińska

KANON LEKTUR POZASZKOLNYCH JAROSŁAWA K.

Dzieci poszły do szkół i zajęły się przyswajaniem lektur z nowego kanonu ogłoszonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. A kiedy dzieci nie ma w domu, dorosłym chce się czasem trochę poszaleć. Sięgnąć po lektury i pomoce audiowizualne niekoniecznie ze wspomnianego kanonu, ale jednak służące pokrzepieniu serc.
Jarosław K. gustuje w kryminałach, tak w życiu, jak i w sztuce, zwrócił się więc do swych współpracowników o dostarczenie mu materiałów inspirujących intelektualne przeżycia.

Zawiódł się już na wstępie, gdyż okazało się, że pierwszy kryminał pod tytułem „Szafa Lesiaka” został całkowicie spaprany. Z puenty dzieła wynikło że . główną zawartość owej szafy stanowią mole, nie zaś wiszący w niej trup III RP, ani też dokumenty mające ujawnić kulisy porażającego spisku przeciwko Braciom. Jarosław K odłożył więc lekturę z obrzydzeniem, polecił wsypać do mebla naftalinę, zamknąć go na klucz, a klucz, razem z Lesiakiem, wyrzucić z kanonu lektur.. Ta crime story zdecydowanie nie była udana, więc Jarosław K. sięgnął po inne, mogące pokrzepić jego serce dzieła. Niestety, jak miał się wkrótce przekonać, przyniosły mu one dalsze rozczarowania.

Trylogia pod tytułem „Jak Wojskowe Służby Informacyjne rządziły III Rzeczpospolitą” zapowiadała się rewelacyjnie. Na autorze o literackim pseudonimie Antoni M. można było polegać. Już raz, poprzedni utwór tego autora, utwór pod tytułem: „Lista Antoniego M.” zatrząsł polską sceną polityczną. Teraz trzęsienie sceny miało być jeszcze większe.

Pierwszy egzemplarz nowego dzieła otrzymał do recenzji Pan Prezydent, który –po lekturze- oświadczył, że spodziewał się czegoś bardziej podniecającego i że drugiego tomu trylogii nie zamierza już recenzować. Nie mówiąc o trzecim, który zapowiada się jako rejestr spraw sadowych wytoczonych autorowi dzieła przez osoby pomówione prze niego o działalność agenturalną.

Zniesmaczony Jarosław K. sięgnął po kasetę z nagraniem tak chętnie oglądanego przez publiczność serialu z życia sfer medycznych, serialu pod tytułem: „Na dobre i na złe”. Rzeczywiście, projekcja zaczęła się dobrze, skończyła się jednak źle. Oto treść odcinka: znany kardiochirurg Mirosław G., dla uzyskania korzyści materialnych, morduje pacjentów tak długo, aż tego procederu nie przerwą mu funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zakładając chirurgowi kajdanki na rwące się do kolejnej operacji ręce. Jarosław K. jest już pewien, że ten pan nikogo więcej nie zamorduje, kiedy w akcję wkrada się zgrzyt. To zgrzyta sąd, oświadczając, że o mordowaniu nie ma mowy, niszcząc tym stwierdzeniem misterną konstrukcję dramatu.

Jarosław K. odkłada więc z niesmakiem kasetę z „Na dobre i na złe” i sięga po DVD z nagraniem uwspółcześnionej wersji słynnej, kasiarskiej historii pod tytułem RIFIFI, opisującej sztukę włamania się do bankowego sejfu.. Oto remake tego filmu:: Zbigniew Z. ksywka „Minister” jedzie do Szwajcarii, gdzie zakrada się do tamtejszych pilnie strzeżonych banków i łamie kody tajnych kont podejrzanych osobników z kręgów polskiej lewicy. Już wydawało się, że odzyskaliśmy te konta, kiedy „Minister” oświadcza, że istotnie był w Szwajcarii, ale tamtejsze banki omijał z daleka, bo go żadne konta nie interesują. (Patrz: brak zainteresowania kontami bankowymi, ze strony przełożonego „Ministra” o ksywce „Premier).

Jaka inna, bardziej udana, kryminalna historia mogła pokrzepić serce Jarpsława K.? Może inny remake, kino akcji – Znikający punkt? Punkt pojawia się w różnych miejscowościach naszej pięknej IV RP, w różnych jej sądach i prokuraturach. Bohater filmu, były prezydent Aleksander K., jeździ od punktu do punktu, oskarżenia wobec niego pojawiają się i znikają. To będzie serial – tasiemiec, na którym wyraźnie odbija się pazur wytrawnego reżysera ukrywającego się pod pseudonimem Kot Buś.

I – następna produkcja, obraz Wytwórni Filmów Kryminalnych imienia Mariusza K., dzieło pod tytułem „Ścigany”. Jego realizację cechuje szeroki rozmach: akcja dzieje się i w plenerach Mazur i w zaciszu gabinetów Ministerstwa Rolnictwa. Przy kręceniu zdjęć wykorzystano helikopter bezzałogowy, przy obsadzaniu ról – rzeczywistych i domniemanych agentów. Koszty się nie liczą, płacimy my – podatnicy. Tylko puenta marna; zabrakło finałowej sceny z nakładaniem kajdanków na ręce Ściganego.

Sfrustrowanemu Jarosławowi K. pozostaje więc klasyka: „Doktor Jekyll i Mister Hyde”. W obie postacie wciela się niejaki Janusz K., raz jako szlachetny minister Bardzo Ważnego Resortu, raz jako diabelski podrzutek Szatańskiego Układu.

Jarosława K. historia ta podnieca tak bardzo, że poleca ją włączyć do cyklu: Cała Polska czyta dzieciom. I posłom.
Jaki morał wynika dla Jarosława K. z lektur z kanonu pozaszkolnego? Ano taki, że lepiej traktować je jako relaksujące czytanki, niż jako inspirację systemu rządzenia.

Wyraź swoją opinię

bogmis — Sat, 01 Sep 2007 11:12:30 CDT

Pytania i odpowiedzi

Na tej stronie możemy przeprowadzać różne badania opinii użytkowników witryny w formie ankiet. Propozycje ankiet (pytanie + warianty odpowiedzi) prosimy przesyłać do administratora witryny. Poniżej - nasze ankiety, dotycząca bieżącej sytuacji w Polsce. Po udzieleniu odpowiedzi kliknij belkę u dołu, aby obejrzeć wyniki.

Arystokrata francuski z XIX w. o Polsce przełomu XX i XXI wieku. Kilka uwag o stowarzyszeniach.

bogmis — Wed, 29 Aug 2007 14:43:41 CDT

Pisze Nina Kraśko:

Kiedy mówimy o demokracji, najczęściej wskazujemy przykłady z starożytnych Atenach. Chciałabym jednak przedstawić rozważania Alexisa de Tocqueville’a O demokracji w Ameryce (Warszawa 1976, PIW – cytaty pochodzą z tego wydania). Autor odwiedził ten kraj w latach 1831-1832 i swoje obserwacje przedstawił w dziele De la démocratie en Amérique. Te obserwacje i wnioski są bardzo ciekawe i wydają się przydatne dla analizy współczesnego społeczeństwa polskiego. Obecnie Stany Zjednoczone bardzo różnią się od tych, które opisywał Tocqueville, ale tym bardziej warto zapoznać się z jego uwagami. Bo przedmiotem zainteresowania były czasy, kiedy dopiero kształtowało się społeczeństwo obywatelskie. Społeczeństwo amerykańskie w tym czasie było biedne, co ułatwia jego porównanie z naszym.

Tocqueville charakteryzował społeczeństwo demokratyczne przeciwstawiając je społeczeństwu arystokratycznemu, w którym – w zależności od urodzenia – jedni (arystokracja) mieli przywilej decydowania o swoim losie i podejmowania decyzji w sprawach politycznych, wpływania na rzeczywistość polityczną, drudzy zaś (poddani) tych praw nie mieli. W demokracji wszyscy obywatele mają te same prawa, chociaż różnią się pod względem wykształcenia majątku, zdolności intelektualnych, pozycji społecznej.
Podstawowymi wartościami w demokracji jest równość i wolność. Równość, to znaczy takie samo prawo do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących jego osobistego życia. Wolność zaś, to możliwość publicznego przedstawiania swoich opinii w sprawach ogólnych i przekonywania do nich innych, a także udział w tworzeniu prawa. Dla ludzi ważniejsza jest równość niż wolność. Ludzie bardzo szybko zauważają kiedy ktoś nadużywa wolności, podczas gdy trudno zauważyć nadużywanie dążenia do równości. Z wolności chce korzystać niewiele ludzi i jej znaczenie ludzie doceniają w dłuższym czasie, podczas gdy wartość i znaczenie równości widać od razu.
Warto jeszcze zwrócić uwagę na fakt, że wielu uczonych widzi analogie między społeczeństwem feudalnym (arystokratycznym), a społeczeństwem socjalistycznym. W społeczeństwie arystokratycznym jedni byli zależni od drugich, a obowiązkiem arystokraty było dbać o los i dobro swoich poddanych. Od poddanych niewiele zależało, a jeśli do kogoś mieli pretensje, to do swoich feudałów. W państwach socjalistycznych miejsce feudała zajmowało państwo. To władze Państwa – prowadząc politykę społeczną, planując rozwój gospodarczy i rozwój poszczególnych gałęzi gospodarki narodowej – tworzyły ramy w których ludzie mogli zaspokajać swoje potrzeby.
Zdaniem Tocqueville’a, społeczeństwo demokratyczne charakteryzują trzy cechy podstawowe. Po pierwsze – podporządkowanie rządzących i rządzonych prawu i niezależnym sądom, po drugie – istnienie wolnej prasy i po trzecie – działalność ciał pośrednich, czyli stowarzyszeń. O znaczeniu prawa i niezależnych sądów może napiszę innym razem, o wolnej prasie – też. Teraz chciałabym skupić się na roli stowarzyszeń ze względu na fakt, że właśnie dotyczy naszego doświadczenia w tworzeniu i działaniu stowarzyszenia.

Jak pisał Tocqueville, w czasach demokracji obiektywne związki i zależności między ludźmi rozluźniają się. Ludzie zauważają, że najlepiej mogą sobie pomóc sami, nie uzyskują i nie oczekują pomocy od innych, Uważają, że oni też nie odpowiadają za los innych, zatem ci nie powinni liczyć na nich. Każdy traktuje drugiego jak swego konkurenta. Wyrazicielem takiej koncepcji w Polsce był Janusz Korwin Mikke i Unia Polityki Realnej, póki Michalkiewicz nie zajął się demaskacją Żydów w naszym państwie.
W społeczeństwach demokratycznych każdy w pojedynkę ma niewielką siłę i niewielką możliwość decydowania o sprawach, które są dla niego ważne, ponieważ nie jest w stanie zmusić innych do współdziałania. Należy zatem do takiego współdziałania nakłonić, przekonać. Społeczeństwa demokratyczne zwalczają indywidualizm za pomocą instytucji pośrednich, czyli stowarzyszeń.
Tocqueville zachwycał się faktem, że Amerykanie stowarzyszają się w różnych celach: prowadzenia handlu, organizowania przedsiębiorstw przemysłowych, rozpowszechniania prawd religijnych, obrony zasad moralnych, organizowania zabaw, tworzenia seminariów, budowania zajazdów, wznoszenia kościołów, rozpowszechniania książek. Nie ma żadnej sprawy, żadnego przedsięwzięcia, w której nie powołano by stowarzyszenia.

Autor Demokracji w Ameryce dzieli stowarzyszenia na polityczne i społeczne. Tworzenie stowarzyszeń politycznych jest łatwiejsze niż stowarzyszeń społecznych. Wynika to stąd, że w sprawach społecznych czy ekonomicznych każdy człowiek może sądzić, że w życiu da sobie radę bez pomocy innych. W dziedzinie polityki jest to nie do pomyślenia. W polityce ludzie są naturalnie nastawieni na współdziałanie w imię dobra wspólnego (swojej partii). „W ten sposób życie polityczne sprawia, że nawyk stowarzyszania się staje się powszechny. Budzi pragnienie wspólnoty i uczy stowarzyszania się ludzi, który w przeciwnym wypadku żyliby w odosobnieniu” (s. 351). Stowarzyszenie polityczne odwodzi od prywatnych spraw bardzo wielu ludzi, łączy ich niezależnie majątku, poziomu umysłowego. Tocqueville dodaje, że do stowarzyszeń społecznych zwykle można wstąpić tylko wówczas gdy wnosi się do niego jakiś majątek. Stowarzyszenia polityczne nie wymagają zabezpieczenia finansowego, więc stanowią jakby przygotowanie do zakładania i działalności innych stowarzyszeń.
Jeśli chodzi o stowarzyszenia polityczne można je uporządkować na pewnej skali. Pierwszy stopień to publiczna akceptacja pewnych idei i współdziałać w celu ich realizacji. Stowarzyszenie formułuje cele wokół których chce zjednoczyć jak najwięcej osób. Drugi stopień, to tworzenie oddziałów i organizowanie zgromadzeń, dających możliwość bezpośredniego przekonywania do racji stowarzyszenia. Trzeci stopień, to powoływanie komitetów wyborczych, przedstawianie swoich kandydatów i staranie się o ich wybór. Tocqueville uważa, że to nie tylko trzy stopnie rozwoju stowarzyszenia, ale trzy rodzaje stowarzyszeń. Pierwsze nazywa związkami intelektualnymi, drugi przypadek to odłam stronnictwa (grupa interesu, nacisku), trzecie – to partie polityczne.
Tocqueville stwierdza, że nawet gdyby ludzie nie mieli możliwości stowarzyszania się dla realizacji celów politycznych, to jednak mogliby żyć, bogacić się, kształcić się. Natomiast społeczeństwo, w którym jednostki byłyby na tyle biedne, że żadna z nich samodzielnie nie byłaby w stanie realizować wielkich projektów, a nie zyskaliby możliwości tworzenia ich wysiłkiem zbiorowym, szybko upadłoby do stanu barbarzyństwa”.

Niektóre zadania, które w demokracji realizują stowarzyszenia społeczne, może przejąć państwo. W świecie współczesnym, kiedy istnieje państwo opiekuńcze, takich zadań jest mnóstwo: ubezpieczenia społeczne, renty, emerytury, szkoły.
Warto jednak pamiętać Tocqueville pisał: „Im skuteczniej władza będzie zastępowała stowarzyszenia, tym bardziej poszczególni ludzie, tracąc nawyk stowarzyszania się będą potrzebowali jej pomocy, i tak zamknie się łańcuch przyczyn i skutków” (347). W państwach demokracji ludowej tak właśnie się stało. To państwo było odpowiedzialne za funkcjonowanie wszystkich dziedzin życia społecznego. Nieżyjący już socjolog polski, Stefan Nowak w końcu lat siedemdziesiątych wskazywał, że w Polsce nie ma stowarzyszeń pośrednich i identyfikacji innych niż z Ojczyzną (wspólnotą najwyższą) i grupami pierwotnymi (przede wszystkim rodziną). Po zmianach ustrojowych, kiedy najczęściej powtarzanym hasłem było „bierzcie swoje sprawy w swoje ręce”, okazało się, że jego skutkiem nie była szeroka aktywizacja społeczna. Przeważała aktywność gospodarcza jednostek – handel na gazetach i składanych łóżkach. Aktywność polityczna nie była duża, o czym świadczy udział społeczeństwa w wyborach, ale jeszcze mniejsza była aktywność społeczna. Kiedy w innych państwach w obronie ludzi czy wartości na manifestacje wychodzą miliony, w Polsce trudno zabrać kilka tysięcy osób. Wprawdzie powstaje wiele stowarzyszeń, ale najczęściej aktywne są głównie zarządy, one poszukują chętnych do realizacji przyjętych zadań, a często również środków, którymi mogliby zapłacić.
Dobrze by było, żeby nasze stowarzyszenie nie tylko pilnowało zasad demokracji, ale także uczyło umiejętności współdziałania.

Ordynacja mieszana - ordynacją XXI wieku

bogmis — Fri, 17 Aug 2007 05:15:02 CDT

Pisze Wojciech Kurdziel

Mądrzejsi ode mnie konstytucjonaliści, omawiając historyczny rozwój ordynacji wyborczych, skrótowo stwierdzają: wiek XIX to ordynacje większościowe, wiek XX to ordynacje proporcjonalne, a XXI – to ordynacje o charakterze mieszanym. Wszystkie dojrzałe demokracje europejskie mają dziś właśnie ordynacje mieszane. Ostatnio Włosi społeczeństwo nie kojarzone dotąd jako wzór społeczeństwa obywatelskiego, wprowadza zmiany w swojej ordynacji zmierzające do dalszego „uspołecznienia” procesu wyłaniania swojej reprezentacji politycznej. W latach 90-tych XXw we Włoszech, w ślad za innymi krajami dojrzałych demokracji europejskich wprowadzono system wyborczy, który zakłada wybór 75% parlamentarzystów w małych, jednomandatowych okręgach wyborczych, a wybór 25% parlamentarzystów w systemie proporcjonalnym, do którego kluczem jest wcześniejszy wybór owych 75%. W zależności od tego, które ugrupowanie jaki zdobyło wynik wśród 75% mandatów, w takiej proporcji uzyskuje mandaty z puli 25%. Tym samym, każde z ugrupowań politycznych wystawia 2 listy kandydatów w każdym obwodzie wyborczym – swojego kandydata w tym obwodzie i listę „krajową” informującą, kto też pozostaje w „zasobach kadrowych” danej partii. Obecnie wprowadzane zmiany, poszerzają dostępność kandydowania dla tzw. organizacji obywatelskich. Ba mówi sie wręcz o konieczności desygnowania kandydatów do fazy większościowej przez środowiska lokalne. A wszystko to by wyeliminować partiokrację – system, który zezwala bossom partyjnym na kreowanie list wyborczych i szantażowanie własnych szeregów aktywu partyjnego batem kolejności na listach wyborczych. To również odpowiedź na wywołaną historycznymi zmianami społeczeństwa, utratę ideowości poszczególnych ugrupowań (partii) politycznych.
W Polskiej rzeczywistości należy sobie odpowiedzieć na pytanie co powoduje odspojenie się partii politycznych od swojego elektoratu. Albo też proces odwrotny – schlebianie przez partie polityczne coraz marniejszym gustom wyborców? Czy Polska jest jakimś specyficznym krajem, a Polacy zachowują się inaczej niż reszta Europejczyków? W wymiarze praktycznym, moja krytyka dotychczasowego systemu wyłaniania parlamentu w Polsce dotyczy również tych coraz bardziej histerycznych łapanek na frajerów, którzy wypełnią listy partyjne i wystartują w wyścigu o z góry wiadomym wyniku. Opowieści o „dojrzewaniu” kandydatów w kolejnych kampaniach należy w buty sobie wsadzić, bo konia z rzędem temu, który wskaże tych, którzy „terminowali” w dolnych strefach list, by wreszcie doczłapać sie do grona liderów. Przecież rotacja wśród polskich posłów jest wyłącznie efektem wahadła nastroju społecznego, a nie „dejrzewania” liderów. W Polsce stworzył sie paternalistyczny system „wskazywania” tych, których dopuszcza sie do Graala wielkiej polityki (czy też „układu” jak się dziś to określa). Któż dziś i w jaki sposób weryfikuje partyjne klucze ustalania list wyborczych? Czy partie dziś starają się o pozyskanie nowych, charyzmatycznych liderów? Czy raczej budują stęchłe bajora, w których najczęstszy odruch to poklepywanie się po plecach i kadzenie wodzom? Jaki mechanizm to stymuluje? Moim zdaniem właśnie system ordynacji proporcjonalnej, w którym próg 5% jest jedynym regulatorem eliminującym zarówno wartościowych w sensie obiektywnym jak i kompletnych nieudaczników i patologie. Jednak cały system, jego założenia, dają całą władzę w ręce, często bezideowych karierowiczów i małych kombinatorów. Wystarczy dokleić się do jakiegoś ugrupowania „na fali” no i wejść w komitywę z wodzusiem. Czasem jest to po prostu „wpisowe”, którego wysokość i forma są do ustalenia. Byleby było skuteczne dla obu stron kontraktu.
Więc nie rozumiem, tych płomiennych często, mów w sprawie obrony systemu proporcjonalnego w wyborach. Jakie ten system dziś, w Polsce, niesie pozytywne skutki? Czego te wypowiedzi bronią? Idealnego, wyimaginowanego konceptu czy realnej praktyki? (no bo jaki jest koń, każden widzi).
Poza tym, jak w tym obecnym systemie ma nastąpić wymiana elit. Ci faceci (baby zresztą też!) owszem wymieniają, ale barwy klubowe. Ostatnio „monolit” SLDowski tez sie zaczął dzielić i mnożyć... Za moment i PiS i PO zaczną się dzielić, że o transferach z Samoobrony i LPR nie wspomnę. Piszę o tym by pokazać, że trzeba rozpatrywać takie projekty jak ordynacja wyborcza także i w aspekcie praktycznym, a nie tylko ideowym i konceptualnym. Podobnie jest z Konstytucją. Jeśli się zaczęło budowę demokracji od tworzenia intelektualno-ideowych, „stumilowych” zapisów – takie są konsekwencje. Dlaczego Konstytucja RP liczy tyle paragrafów i stron? Dlaczego prawo najwyższe w Polsce jest takie szczegółowe? Czy to wyższe nie może zostawiać więcej miejsca dla niższego? Na rozporządzenia, zarządzenia? Byłoby praktyczniej. A wyróżnione w konstytucji byłyby sprawy naprawdę zasadnicze, fundament demokracji.
Wracając do ordynacji – mówi się, że w większościowej posłami łatwiej będzie manipulować, bo nie będą mieli oparcia w swojej partii. Będą mieli właśnie, bo i partie będą zupełnie inne. Będą musiały zabiegać o najlepszych. Bo dziś przyciągają na ogół miernoty, którym jak nie idzie na innym polu (zawodowym, biznesowym) to idą do polityki. To wprost mentalność z PRL-u. Przewodzić społeczeństwu powinni najlepsi z najlepszych przecież! A wartość partii to właśnie ich wyszukiwanie i lansowanie. No chyba, ze jest jak teraz – bossowie partyjni nie musza sie z nikim i niczym liczyć przy układaniu list wyborczych, bo partia działa przez media, globalnie, a żywi się nieudacznictwem przeciwników. Czyż nie jest to równanie w dół?
W omówieniach obecnej ordynacji najczęściej wskazywanym problemem jest tzw. próg wyborczy – to moim zdaniem ściema. To wtórny problem. W przejściu do systemu większościowego ten problem znika, bo jeżeli PSL gdzieś wygra, w jakimś obwodzie – to dlatego, że tam uzyskał przewagę kandydat związany z tą partią. A jeśli w jakimś obwodzie wygrywa bezpartyjny – to trudno. Znaczy to tyle, ze żaden kandydat „partyjny” nie był dość dobry, albo, partia nie dała mu odpowiedniego wsparcia. Ale partia ma szansę go pozyskać dla siebie. Bo to partia ma poglądy, ma ideologię, zasady. Jeśli w danym obwodzie wygra bezpartyjny, to zaczyna być ważne, kto zdobył srebrny medal. A jeśli w systemie mieszanym jest „bonus” dla partii z najlepszym wynikiem, to i tak system sprzyja rozwojowi partii. Wyborca głosując na jednego kandydata w obwodzie, bierze także pod uwagę jakość list krajowych i, że tak powiem, ogólne wrażenie. A co mamy dziś? Tylko ogólne wrażenie. Jeśli dziś poparcie rośnie dla PO – może kandydować krowa. Ważne czy jest na liście PO. Stawiasz krzyżyk przy kimkolwiek – byle z PO. I wygrywa PO.
Albo PiS. Co za różnica – i tak na końcu sie okazuje, że prawie wszyscy są warci samych siebie nawzajem. Bo rządzą bossowie partyjni, którzy kształtują mafijne powiązania „ze swoimi”, których mają na pasku, bo decydują o ich kolejności na liście. Dzięki systemowi proporcjonalnemu posłem można obecnie zostać przy 400 czy 500 głosach poparcia pod warunkiem przynależności do zwycięskiego ugrupowania! W segmencie większościowym, z rozkładu poparcia będzie wynikał średni poziom dopuszczający do ław poselskich taki sam dla partii zwycięskich i pokonanych.
Najczęstszą formą przestrzegania przed przejściem na stronę ordynacji większościowej, są opowieści o dojrzałych demokracjach i młodych demokracjach. Taki podział jest całkowicie bezpodstawny i rozmija sie z empirycznymi dowodami. W tych niesłusznych moim zdaniem głosach, ordynacja proporcjonalna jest elementem, który jakoby ma „wychować”niedojrzałe społeczeństwo. Oto jakieś kosmiczne gremia mają współdecydować lub wręcz narzucać swoje kandydatury, wykreowane „w poprzek”oczekiwaniom społeczności. Najlepiej w obwodach, które całkowicie rozmazują lokalność. Tak właśnie wygląda obecnie nasza ordynacja wyborcza. Argument wskazujący, że system proporcjonalny wspiera partie znacznie bardziej niż większościowy jest tak prawidłowy jak poszukiwanie odpowiedzi na pytanie co było pierwsze: jajko czy kura? Czy to partie kształtują demokrację czy demokracja partie? Sądzę, że jednak to system demokracji kształtuje byty polityczne. Jednym zdaniem – jaka demokracja takie partie. Ludzie gromadzą się wokół jakichś pomysłów na rzeczywistość. Dziś poparcie dla partii jest żadne bo nie spełniają one żadnej potrzeby społecznej. Są postrzegane wyłącznie jako sposób zorganizowania grup, z których każda ma ten sam interes - przejąć władzę dającą korzyści materialne i zniszczyć przeciwnika. Jak w wojnie gangów! Żadnej strategii, żadnego planu, który będzie rozliczony. Wyścig do nagrody. Tak to dziś wygląda, bo można sie ukryć za podwójna gardą systemu proporcjonalnego. Ten sam facet co był z tamtymi, teraz jest z tymi i nie ma na niego siły. Spróbowałby w jednomandatowym obwodzie!
Wśród propozycji reformy ordynacji są jeszcze propozycje typu „zwycięska partia bierze wszystko”. To twórcze rozwinięcie systemu proporcjonalnego - proporcja tylko jest inna, bardziej „skuteczna”. Chodzi w niej o to, aby absolutnie stłamsić przeciwnika, przykryć go czapkami własnych posłów i zrobić co się żywnie podoba, zasłaniając sie wynikiem wyborczym.
Dziś obecny system utrwala również myślenie za współobywateli i zaoczne uszczęśliwianie ich. A obywateli trzeba upodmiotowić. Jedyną drogą jest oddanie obywatelom prawa wyboru lepszego od gorszego. Ocena kandydata jest sumą oceny jego indywidualnych przymiotów i jakości jego „szyldu”. Udowadnia to w dzisiejszym systemie ta liczba głosów, która oddana jest świadomie, na konkretnego kandydata, który na jakimkolwiek nie byłby miejscu – jeśli jego przymioty są pozytywnie ocenione przez większość otrzymuje największą ilość głosów ... niestety ciągnąć kogoś, kto jest na pierwszym miejscu, bo jest „fajniejszy” dla partii. W tym widać naocznie paradoks wyborów proporcjonalnych.
System mieszany, w którym np.25% lub 1/3 mandatów jest proporcjonalnie rozdzielonym bonusem powoduje, ze partie zaczynają być zainteresowane najlepszymi kandydatami w większościowej części wyborów – w obwodach jednomandatowych. Bo to, z kolei, skutkuje większą reprezentacją establishmentu partyjnego w ławach poselskich. Segment kandydatów wyłonionych w tej proporcjonalnej części wyborów, gwarantuje utrzymanie jakości parlamentu, ciągłości jego prac. Bo również w interesie partii jest włożenie tam specjalistów i liderów politycznych, które służyć będą i jakości parlamentu i jakości reprezentacji danej opcji politycznej.
Reasumując, należy stwierdzić, że system mieszany jest drogą wyjścia z impasu polskiego parlamentaryzmu, który w sposób haniebny od Sejmu Kuronia, Chrzanowskiego, Modzelewskiego, Mazowieckiego, Kwaśniewskiego stoczył się do poziomu Ziobry, Lepera, Kuchcińskiego i Giertycha. Dziś w polskiej polityce potrzebna jest zmiana pokoleniowa, a w dyskursie politycznym podniesienie jego poziomu merytorycznego. Tylko połączenie obu systemów może dać tę jakościową zmianę. Bo wbrew pozorom społeczeństwo w swojej masie, wie co dla niego jest dobre i dokona wyboru w segmencie większościowym nowej ordynacji wyborczej. Partie natomiast, (jakie by one nie były) zdają sobie sprawę, że ich interesem jest podwyższanie jakości swojej reprezentacji parlamentarnej i to załatwi pula miejsc w parlamencie rozdzielanych w systemie przedstawicelskim.
Jeśli juz zgodzimy się z tezą koniecznej zamiany ordynacji proporcjonalnej na mieszaną, z udziałem większościowego segmentu realizowanego w jednomandatowych okręgach wyborczych i segmentu proporcjonalnego opartego na partyjnych listach krajowych, to należy zabrać się za tworzenie społecznego projektu kodeksu ordynacji wyborczych. W kodeksie takim znaleźć się powinny ordynacje wyborów parlamentarnych, a także do władz samorządowych. Droga tzw. ludowego projektu (społecznego) jest jedyna możliwością wymuszenia przez społeczeństwo, w jego interesie, decyzji urzędującego parlamentu wybranego na drodze starej ordynacji. Jest bowiem tak, ze ordynacja bywa również ściemą wyborczą lansowana przez dzisiejsze ugrupowania, które zaraz po wyborach zapominają o obietnicach swoich złożonych społeczeństwu. A ponieważ społeczeństwo ma ograniczone ordynacja proporcjonalną wyboru kandydatów, fasadowy spektakl trwa, mieniąc sie polityką polską. A Polacy wciąż wybierają mniejsze zło, zamiast wybierać pomiędzy dobrym i lepszym!

Uwagi prof. Niny Kraśko

bogmis — Sun, 12 Aug 2007 12:11:47 CDT

W zasadzie przekazane stanowisko RRD w sprawie wyborów nie wywołuje oporów. Jest sprawnie napisane, dobrze się czyta i zawiera tezy słuszne. Moje uwagi uznałabym za próbę postawienia pewnych znaków zapytania i próby ich rozwiązania. Podobnie jak w stanowisku RRD, swoje uwagi ponumerowałam.
I. Zgadzam się z zasadą, że winno się dążyć do jak największej zgody przy ustalaniu celów, które stoją przed Polską i sposobów ich realizacji
II. Uważam, że rozliczenia z przeszłością powinno być pozostawione historykom. Historia i badania historyczne nie mogą być podporządkowane doraźnym celom politycznym. IPN należy rozwiązać i podporządkować (zrobić filię) Archiwum Akt Nowych. Dostęp do akt regulowałyby ogólne zasady korzystania z archiwów państwowych. Historycy którzy prowadzą badania winni mieć takie same szanse, niezależnie od tego gdzie pracują. W Polsce istnieje ustawa o nieprzedawnieniu zbrodni komunistycznych, ale procesy te powinny być prowadzone przez niezależną prokuraturę oraz niezawisłe sądom.
III. Trudno nie zgodzić się, że funkcje Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego muszą zostać rozdzielone. Uważam, że wystarczy jeśli napisałoby się, że na Prokuratora Generalnego na wieloletnią i niepowtarzalną kadencję musi być powoływany człowiek wybitny prawnik, wytypowany spośród sędziów po rzetelnych konsultacjach ze środowiskami prawniczymi.
IV. Jeżeli w realizowanych zadaniach będzie szukało się wspólnego celu, i jeżeli będzie się dobierało fachowców z pewnym doświadczeniem, to sprawa odpartyjnienia aparatu państwowego stanie się drugorzędna. Politycy, najczęściej z rodowodem Solidarności, twierdzili, że wymaganie doświadczenia na stanowiskach kierowniczych, to dążenia postkomunistów, żeby zachować dominującą rolę ludziom z doświadczeniem PRL-owskim. Ale teraz stanowiska ministrów i wiceministrów czasami obejmują ludzie na tyle młodzi, że jest to ich pierwsza praca zarobkowa. Należy dążyć, żeby jak najwięcej stanowisk zajmowali ludzie z korpusu służby cywilnej, który powinien być przywrócony. Inaczej – państwo będzie traktowane jako polityczny łup aktualnie rządzącej partii. Administracja, policja, prokuratura i służby specjalne winny postępować zgodnie z prawem, bez naciągania, bez falandyzacji itd. Natomiast wątpię w ożywczą moc konkursów. Prawie zawsze konkursy są wcześniej ustawione i jedynym ich pozytywnym skutkiem jest fakt, że osoby wygrywające konkursy mają również minimum wymaganych kompetencji. Zwalczanie korupcji, przestępczości i patologiispołecznych nie wymaga uzasadnienia, ale czasami patologia społeczna jest normą, obejmująca większość środowiska (np. w piłce nożnej). W takim wypadku walka z patologią, to walka z wiatrakami i nie wiem, czy nie należałoby wprowadzić abolicji.
V, VI, VII. Nie tylko nie budzi wątpliwości, ale chciałabym, żeby było codziennie podkreślane. Chciałabym podkreślić konieczność pozytywnego zainteresowania Rosją, jej kulturą. Nie we wszystkim, co tam się dzieje należy szukać tylko złych cech. VIII. Mam wątpliwości co do zmniejszania kosztów pracy. Wprawdzie są one w Polsce bardzo wysokie, ale w ten sposób kolejne pokolenia zarabiają nie tylko na swoją emeryturę, ale także na emeryturę obecnych i przyszłych emerytów. Jeśli Państwo znajdzie inne źródła rent i emerytur.
IX. Nie mam zastrzeżeń.

Władza, wiedza i empatia

bogmis — Mon, 06 Aug 2007 14:38:32 CDT

Dzisiejsza sytuacja na odcinku opieki zdrowotnej przypominadowcip z czasów minionych, gdzie metaforyczni pasażerowie – władza reagowali rozmaicie na fakt, że pociąg nie jedzie. Aktualna relacja między władząi rzeczywistością za szybami pociągu jest identyczna, jak ta w czasach gierkowskich: zasłaniamy firanki i udajemy, że wszystko jest w porządku. Różnica polega li i jedynie na tym, że w tamtych czasach pokazywano w programach informacyjnych osiągnięcia metalurgii oraz oficjalne, jedynie słuszne uściski naszych przywódców z przywódcami bratnich krajów. Obecnie pokazujemy w programach informacyjnych serial pt: „Koalicja” na tle nieodpowiedzialnych matek, pijanych kierowców, pożarów, zatruć pokarmowych i zabitych pielgrzymów. To, co w wiadomościach nie jest o koalicji imituje rzeczywistość.
Ale nią nie jest.
Wraz z oddaleniem się polskich pielęgniarek spod Urzędu Rady ministrów urząd ten poczuł się zwolniony z zajmowania się służbą zdrowia, nauczycielami, nowelizacją kodeksu karnego, kondycją finansów państwa oraz z informowania demokratycznego społeczeństwa, co w tych sprawach Urząd robi, czy robi i do czego w ogólności zmierza.
W związku z tym czuję się w obowiązku poinformować opinię publiczną, że w kwestii opieki zdrowotnej pociąg jest wyklejony i się stacza. Cisza, która zapadła pod Urzędem Rady Ministrów po odejściu hałaśliwych pielęgniarek ukoiła nerwy urzędników, a sumień widać to oni ani nie mieli, ani nie mają.
A może nawet prywatnie i mają, ale chwilowo są one wydzierżawione Panu Premierowi i partii jego. To przeraża. Nie ma bowiem ciszy gorszej od ciszy milczących sumień.
I dlatego trzeba ją przerwać. Współczuję grupie pielgrzymów, którzy zginęli podczas wypadku we Francji lub zostali ranni. Ale jeśli oni zasługują, by ogłosić żałobę narodową, zaopatrzyć Ich rodziny i w ogóle : wspólnie się pochylić nad ich tragicznym losem, to czyż nie są godni żałoby narodowej Ci Ludzie, którzy codziennie w Polsce umierają na raka, a mogliby nie umierać?
Ilu ich jest? Rocznie pewnie kilkadziesiąt tysięcy, dziennie – kilkudziesięciu. Nie, nie mówię tu o wszystkich umierających na raka w Polsce rocznie, dziennie czy tygodniowo. Wszędzie na świecie ta okrutna choroba zabija ludzi. To nie byłby powód do narodowej żałoby. Mówię o tych, którzy nie byli kompetentnie leczeni, bo w Polsce jest za mało onkologów, o tych, którzy za późno zostali zoperowani, za późno poddani naświetlaniom, którzy nie dostali leków ratujących życie.
Takich chorych na raka, którzy umierają, choć mogliby jeszcze długo żyć jest dziennie kilkudziesięciu. Nikt nie obliczył ilu. A może ich wymyśliłam? Ano – niestety nie. Bardzo wielu pacjentów z nowotworem leczy się poza placówkami onkologicznymi, bo do tych placówek nie ma dostępu. Ich szanse na prawidłowe leczenie systemowe z tego właśnie powodu są nikłe. Na ogół kończy się na interwencji chirurgicznej. Badania histopatologiczne są trudno dostępne, a doświadczonych w tej dziedzinie lekarzy – jak na lekarstwo. Tymczasem bez prawidłowo zrobionego badania nie da się prawidłowo leczyć.
W radioterapii sytuacja się ostatnio nieco poprawiła, ale – raz jeszcze: tylko w ośrodkach specjalistycznych jest ona dostępna, a o środki specjalistyczne są przeciążone pracą. Im lepsze – tym bardziej. Zapraszam wszystkich zainteresowanych do centrum Onkologii w Warszawie, ale proszę nie wchodzić wejściem głównym. Proszę wejść od strony, gdzie mieszczą się ambulatoria i rejestracja. Tłok, zdenerwowanie. Lekarze przyjmują dziennie 40 – 60 osób. Pracują ponad siły. Tyle osób się zgłasza. I wszyscy są zestresowani, chcą być przyjęci natychmiast. Boją się czy nie mają raka, boją się kiedy są chorzy, boją się, czy nie doszło do nawrotu choroby. Czekają i mają nie tylko poczucie straty czasu ale też sponiewierania.
Nie ma możliwości innego zorganizowania pracy. Brak pieniędzy na wynagrodzenie za pracę w systemie dwu zmianowym. Nie tylko dla lekarzy, sekretarek, pielęgniarek, ale także dla całego zaplecza diagnostycznego i zabiegowego, bez którego współczesna onkologia nie może być skuteczna. Wśród chorych na raka piersi, prawidłowe leczenie uzupełniające dostaje mniej więcej 20 – 30 % pacjentów. Jeśli ta liczba nie jest prawdziwa – proszę : dyskutujmy.
Sytuacja chorego jest nadto uzależniona od adresu. Na Śląsku na przykład jest lepszy dostęp do radioterapii, ale nie ma dostępu do chemioterapii, zwłaszcza do nowoczesnej. W mającym znakomite tradycje Instytucie Onkologii w Gliwicach nawet już się nikt nie stara starać, taką tam posiano skutecznie atmosferę totalnej niemożności. Na początku lipca Amazonki wspierane przez samorząd zorganizowały debatę z pytaniem w tytule: CZY ŚLĄSK TO DOBRY ADRES DLA CHORYCH NARAKA? No i wszyscy zgromadzeni: z Panią dyrektor śląskiego NFZ na czele doszli do wniosku, że to jest dramatycznie zły adres dla tych chorych. Więc napisano apel i wysłano go gdzie się da. I nic. Ani reakcji, ani odpowiedzi. Apel był dramatyczny. Oto fragment:
„Polska została nazwana na forum Parlamentu Europejskiego „onkologicznym wyrzutem sumienia Europy”. Urzędnicy odmawiając finansowania nowoczesnych metod leczenia argumentują: „Przecież nigdzie nie starcza na wszystko, dla wszystkich”. Ale między „nie starczaniem dla wszystkich”, a leczeniem jedynie bardzo niewielkiej grupki potrzebujących jest przepaść. Nasze nieliczne, ale doskonale przygotowane do wykonywania swojego zawodu środowisko lekarzy onkologów i pielęgniarek onkologicznych od lat prowadzi walkę o zmianę tego stanu rzeczy. Ośrodki onkologiczne chcąc działać zgodnie z prawem i zasadami etyki zadłużają się i ponoszą straty wynikające z leczenia wszystkich potrzebujących chorych. Tak nie musi być. Tak nie powinno być w czasach dynamicznego wzrostu dochodu narodowego.
Nie tylko w tych najbardziej rozwiniętych krajach świata, ale także na Węgrzech, w Czechach i Słowacji poziom leczenia onkologicznego jest od naszego nieporównywalnie wyższy. To znaczy, że w postkomunistycznym kraju w Europie środkowej jest to możliwe.
U nas trzeba by jednak zasadniczej zmiany w podejściu do finansowania onkologii.
Nie jest to wszak pierwszy onkologiczny APEL ŚLĄSKI. Środki wynegocjowane z Narodowym Funduszem Zdrowia na prowadzenie leczenia naszych pacjentów są tragicznie niewystarczające, co prowadzi do dramatycznego pogarszania się sytuacji Pacjentów, a też do poczucia braku należytej skuteczności bardzo ciężkiej, codziennej racy personelu medycznego. Sytuacja na Śląsku jest dramatycznie zła. Nie tylko na tle Europy, ale nawet na tle Polski, której sytuacja jest uważana w Europie za naganną.

ŚLĄSK TO ZŁY ADRES DLA CHORYCH NA RAKA”

Amazonki wysłały go do posłów i senatorów, prezydenta i premiera, ministra i prezesa NFZ. W liście do Pana Prezydenta i Jego Żony pisały:
„Wiedząc jak cenny jest Państwa czas – prosimy: niech Państwo przeczytają i wezmą sobie do serca nasz apel. Zeszłoroczny pozostał niestety bez echa. Sytuacja znacząco się pogorszyła i dalej pogarsza.
Śląsk walczył długo o swoją polskość. Dlaczego więc mamy być w naszej ojczyźnie pariasami, którzy w sami sobie są zostawianie w chwili, kiedy śmiertelna choroba czyni nas zależnymi od społecznego sumienia?
Ludzie boją się słowa RAK. A przecież to nie musi być wyrok, to może być tylko diagnoza.
Wystarczy chorobę tę leczyć w porę lekami o dowiedzionej skuteczności. To dużo kosztuje. Ale to nie są straty. Prawidłowe, nowoczesne leczenie onkologiczne przynosi zyski liczone latami dobrego, ludzkiego życia. Pokładamy nadzieję w tym, że Państwo nie dozwolicie, aby chorym ze Śląska i ich rodzinom odbierana była szansa, jaką niesie ze sobą godziwe leczenie. Życzymy wielu lat dobrego zdrowia.”
Wysłały ten list także do marszałka sejmu – pana Ludwika Dorna z prośbą o odczytanie go Wysokiej Izbie, ale Pan Marszałek nie uważał za stosowne by spełnić tę prośbę. Więc też i nic się nie zmieniło. Codziennie umiera niepotrzebnie kilkadziesiąt osób. Nikt nie ogłasza żałoby narodowej.
I dlatego nie wierzę, że Pan Prezydent ma jakąkolwiek skłonność do pochylania się nad ludzkim nieszczęściem. Uważam, że śmierć nieszczęsnych pielgrzymów była jedynie poręcznym pretekstem do okazania wielkoduszności. I zaaranżowania spektaklu solidarności społecznej. Ani współczucia, ani solidarności z cierpiącymi ni zaznały śląskie Amazonki. Nie wołały we własnym interesie. Wołały w interesie aktualnie chorujących. Tych, których można uratować. Ale się tego nie czyni. Na śląskim spotkaniu nie było ani prezesa NFZ, mimo że obiecał, ani dyrektora Gliwickiego Centrum Onkologii – choć on przynajmniej przysłał list, ani specjalisty wojewódzkiego do spraw onkologii klinicznej. Byli lekarze i dyrektorzy ośrodków ze Śląska, byli onkolodzy z innych rejonów.
To dobrze odzwierciedla sytuację. Lekarze upominający się zbyt natrętnie o leki są natychmiast stawiani w stan oskarżenia o działanie w interesie koncernów farmaceutycznych, które te leki produkują. Bezpiecznie jest siedzieć cicho i zwalać winę na innych.
I tu dochodzimy do kwestii, które się dzieją w ponad polskim i w ogóle – ponad lokalnym wymiarze. Kiedy koszty opieki zdrowotnej rosną zaczyna sprawy związane z jej organizacją przenikać ideologia biznesu. Wiele państw odstępuje od modelu postępowania opiekuńczego. Na dłuższą metę prowadzi to do zastępowania profesorów medycyny na stanowiskach dyrektorów dyrektorami jako takimi. Mogą sobie nawet mieć profesorskie tytuły, ale mają być dyrektorami. Co za tym idzie? Ano zmienia się język, co oznacza zmianę sposobu myślenia. Mówiąc prościej: urzędniczy żargon zastępuje głębsze przemyślenia i jak mówił w swoim dramatycznym wykładzie w 2002 roku na forum Europejskiej Federacji Medycyny Wewnętrznej profesor Theodore Marmor: „ Miernota staje się cechą zarządzania opieką zdrowotną. Jakość jest wypierana przez troskę o ilość, skuteczność ustępuje pola wydajności, uczciwy, lekarski profesjonalizm jest traktowany jak posłannictwo. Morale ulega załamaniu, cynizm stał się powszedni”.” Tu z satysfakcją należy stwierdzić, że wykład ten w całkowitym odróżnieniu od apelu śląskich Amazonek wywołał znaczącą dyskusję wśród lekarzy na całym świecie i doprowadził do powstania
Karty fundamentalnych zasad i obowiązków zawodowych lekarzy. Już pierwsza publikacja projektu karty w The Lancet sprawiła, że lekarze na całym świecie poczęli eksponować wartości odrzucane czy lekceważone przez polityków, księgowych i prawników. Co więcej : najpoważniejsze towarzystwa lekarskie zwracały uwagę swoich członków na konieczność eliminowania możliwości manipulowania lekarzami przez te środowiska w sposób zgodny z ich interesem grupowym. Europejska Federacja Medycyny Wewnętrznej, Amerykańskie Kolegium Lekarzy i Amerykańska Rada Medycyny Wewnętrznej podjęły konsekwentną współpracę, co zaowocowało ustanowieniem jasnych i jednoznacznych zasad postępowania, którymi mogą i powinni kierować się lekarze w obronie interesów pacjenta i to zarówno w trakcie leczenia jak mi w ogóle – w życiu społecznym.
Karta ma dziś fundamentalne znaczenie . Lekarze – w tym niewątpliwie także polscy lekarze nie mogą liczyć na to, że politycy zajmujący się problemami zdrowia będą ich rzecznikami. Milczące założenie, że istnieje społeczne poparcie dla ludzi profesjonalnie zabiegających o dobro pacjentów jest założeniem nieprawdziwym. Tegoroczny polski strajk lekarzy i pielęgniarek przekonuje o tym wystarczająco. Konieczna jest publiczna debata inspirowana przez te środowiska. Debata, w której zostaną zaprezentowane warunki, które społeczeństwo musi spełnić, by jego chorzy i często przy tym – zubożali obywatele mogli się czuć bezpieczni.
Zgodnie z normami Karty każdy lekarz winien czuć się zobowiązany do tego, by nie pozwolić na lekceważenie głosu swojego środowiska. To nie dziennikarz, nie pacjent, nie polityk , ale właśnie lekarz jest zobowiązany do zabieganie o dobro pacjenta wbrew wszelkim administracyjnym naciskom.
Jak długo? Jak długo jest lekarzem. Jak zawzięcie? To zależy od poziomu jego zawodowego profesjonalizmu. Niech to ostatnie zdanie nikogo nie zdziwi. Profesjonalizm lekarski nie jest rzemiosłem. Jest on podstawą umowy między lekarzem i całym społeczeństwem. Realizacja tej umowy wymaga, żeby interes pacjenta stawiać wyżej niż własny a przy tym utrzymać wysoki poziom kompetencji i sprawności zawodowej. Stąd walka o pensje! To jest walka lekarzy o możliwość wywiązywania się ze swoich podstawowych obowiązków.
W skali społecznej zabieganie o status lekarza – szacunek dla zawodu i dobre warunki jego wykonywania to jest codzienny obowiązek każdego przedstawiciela tego zawodu. Kontrakt lekarza ze społecznością opiera się na publicznym zaufaniu do lekarzy. To zaufanie zależy od prawości każdego lekarza i od prawości całej grupy zawodowej. Dlatego też dbając o system opieki zdrowotnej trzeba się czynnie starać o eliminowanie dyskryminacji z jednej strony i tolerowania protekcji z drugiej. Empatia lekarza jest gwarancją dobra pacjentów poszczególnych. Dziś to jednak nie wystarczy. I dlatego istnieje potrzeba działań wspólnych całej grupy zawodowej. Nie wolno dziś nie mówić o opiece zdrowotnej w Polsce. Każdy lekarz. Wszyscy lekarze. A przynajmniej - jak najwięcej.
Nie jest moją intencją nawoływanie, buntowanie, wzywanie do czynu.
Byłam w lipcu w Katowicach. Zapamiętałam ten apel:
„Chorzy na raka umierają w cierpieniu i w ciszy. Nie organizują protestów.
Dlatego my - odpowiedzialni, życzliwi i współczujący obywatele przemawiamy w ich imieniu.

Decyzja o stworzeniu właściwego systemu finansowania współczesnych metod rozpoznawania i leczenia nowotworów w całej Polsce ma wymiar wielkiej odpowiedzialności politycznej i obywatelskiej. Ma też wymiar moralny. Uczestnicy dzisiejszej debaty podejmują zobowiązanie, iż każdy z nas w dostępny dla niego sposób będzie działał na rzecz zapewnienia środków, które pozwolą tu – na Śląsku leczyć choroby nowotworowe skutecznie i adekwatnie do postępu wiedzy medycznej."
Nie umiem leczyć. Pozostaje mi obowiązek pisania.

Barbara Czerska

Jeszcze raz w sprawie ordynacji

bogmis — Mon, 06 Aug 2007 14:31:52 CDT

Przeczytałam artykuł i te kilka głosów w dyskusji. Chciałabym podzielić się z Państwem moimi refleksjami na temat propozycji zmian w ordynacji wyborczej. Otóż jestem przekonana, że proponowana zmiana orsynacji na większościową jest dalszym odwrotem od demokracji uczestniczącej.

Pierwszym ograniczeniem uczestnictwa w demokracji były przyjęte w obowiązującej ordynacji progi wyborcze i metody przeliczania głosów. Następnym będzie właśnie, jeśli uda sie to przeprowadzić, ordynacja większościowa. Oczywiście całkowitą mrzonką,
jeśli nawet nie poprostu oszustwem, jest twierdzenie, ze taka ordynacji uniezależni kandydatów od partii politycznych.

Zresztą czemu miało by to służyć? W systemie demokratycznym przecież to partie organizują obywateli do uczestnictwa wpolityce.To prawda, ze jesli nie zmienimy tego, że partie polityczne realizują wyłącznie program zdobycia i utrzymania władzy, a nie program polityczny, ekonomiczny, społeczny, a na dodatek dzieje się to w warunkach coraz większej komercjalizacji i tabloizacji kampanii politycznych, nie zmieni się tak naprawdę nic. Zmiana ordynacji na większościową poprostu zamknie jeszcze bardziej zakres uczestnictwa w demokracji i tyle. Koronny przykład zwolenników ordynacji większościowej, sprowadzający sie do tego, ze tam gdzie ona obowiązuje, tj. przy wyborach prezydentów, wójtów itd. obywatele wciąż wybierają te same osoby jest dla mnie właśnie potwierdzeniem tezy, że tam gdzie jeden raz "wziął wszystko" już tego nie wypuszcza i dla innych nie ma miejsca.

Z zadowoleniem obywateli (kto i jak je mierzy?) nie ma to nic wspólnego. Osoba, która przez 4 lata podpisuje wszystkie sukcesy danej społeczności, dysponując na dodatek władzą i możliwością doboru oraz promowania własnego otoczenia - nie oszukujmy się - nie ma mediów lokalnych niezaleznych od lokalnej władzy, niezwykle łatwo zdobywa władzę na tak długo jak jej sie to podoba. No chyba, że stanie się coś "ekstra" a i to nie zawsze. Patrz prezydenci i wójtowie, których nie udało się zdjąć ze stanowisk nawet jeśli osadzeni byli w atreszcie.

Ordynacja większościowa jest w swojej istocie kolejnym krokiem do rządów swoistej oligarchii zwanej czasem klasą polityczną. Sądzę, że powinniśmy próbować promowania demokracji uczestniczącej, a w ramach takich działań zmianę ordynacji wyborczej na taką, która zachęca obywateli do póścia do urn wyborczych i wybierania nie "sprawdzonych", ale takich przedstawicieli, którzy proponują realizację celów ważnych dla ludzi. Warto by także może wreszcie zacząć stosować w polskiej demokracji mechanizmy promujące udział we władzy grup dotychczas niedoreprezentanych. Czas może wreszcie zauważyć podstawową w Unii
Europejskiej strategię promowania kobiet w demokracji i wprowadzić mechanizmy stosowane w UE od lat blisko 20 - system kwotowy,
naprzemienny układ nazwisk kobiet i mężczyzn na listach wyborczych, a może nawet zachętę finansową dla komitetów wyborczych umieszczających na swoich listach kobiety.

I proszę mi nie mówić, że niektóre posłanki zniechęcają nie tylko do głosowania na kobiety, ale do kobiet wogóle. Równie głupią jak tak stawiana teza jest odpowiedź na nią - niektórzy posłowie nie tylko zniechęcają do głosowania na mężczyzn, ale patrząc na nich, słuchając ich wypowiedzi i poznając czyny, każdy, nie tylko kobieta zaczyna nie tylko zniechęcać się do głosowania, ale zaczyna
bać się mężczyzn i ich pomysłów. A ponieważ w sejmie jest ponad 80% mężczyzn, to jak tu iść i głosować, zwłaszcza na tych "sprawdzonych".

Cenzus wykształcenia może mógłby być pomocny, ale pragnę przypomnieć, że obaj bracia bliźniacy sprawujący obecnie władzę prawie udzielną mają podobno nawet tytuły doktorów. Jestem za tym, by udział w demokracji był w Polsce rzeczywiście powszechny, a więc nie mogę wykluczać z niej nikogo. Dlaczego społeczeństwo nie wybierało wykształciuchów? Może dlatego, że już zdążyli je do siebie zniechęcić każąc cieszyć się Polską, w której 60% obywateli żyje na poziomie minimum socjalnego, zresztą liczonego bardzo oszczędnie. Jestem przekonana, że nauczycielka głosowała na PiS, bo uwierzyła w Polskę solidarną, także z nią. My,Wykształciuchy, a może najbardziej znani z nas jej nadzieję niestety zbyt często nazywaliśmy - populizmem.

Dlatego lekarze, pielegniarki, urzędniczki, nauczycielki itd głosowali i chyba niestety mimo, że nieco zawiedzeni, znów zagłosują. W lęku, że wróci "niepopulista, za to profesor dbający o budżet państwa". Bo wykształciuchy przekonane, że polityka społeczna powinna wytyczać cele, a polityka ekonomiczna służyć realizacji celów społecznych, także wsród innych wykształciuchów nie cieszą się uznaniem. Od dawna szukam partnerów do rozmowy o polskiej demokracji bez wykluczeń, o demokracji w której wybieram i wybrany znajduje się w parlamencie, o demokracji w której naprawdę mam wybór.

Chcę:

1.zniesienia lub przynajmniej obniżenia progów wyborczych
2.ograniczenia kosztów kampanii wyborczych np. poprzez wprowadzenie zasady medialnych kampanii wyborczych wyłącznie w mediach publicznych, za pieniądze z tytułu tzw. "misji"
3. pomocy finansowej państwa dla nowych grup politycznych, poprzez np. powołanie państwowych fundacji zasilanych z budżetu
4. systemu kwotowego na listach wyborczych i wprowadzenia zachęt, w tym finansowych za umieszczanie przedstawicieli grup
niedoreprezentowanych na listach wyborzczych w wyborach do parlamentu i samorządowych

Katarzyna Kądziela

Ponownie o ordynacji

bogmis — Mon, 06 Aug 2007 07:59:22 CDT

Opowiadam się za ordynacją proporcjonalną. Uważam wprowadzenie w chwili obecnej ordynacji większościowej za rzecz szkodliwą dla polskiej demokracji.

Zwolennicy ordynacji większościowej albo nie potrafią dostrzec niebezpieczeństw związanych z proponowanymi przez nich rozwiązaniami, albo widzą te zagrożenia, jednak tak się składa, że to, co stanowi niebezpieczeństwo dla ciągle jeszcze młodej polskiej demokracji, w krótkiej perspektywie czasu jest dobre dla interesów reprezentowanych przez nich partii politycznych.

W forsowanych rozwiązaniach są wyjątkowo krótkowzroczni. Ordynacja większościowa, która prawdopodobnie spowoduje wzrost liczby posłów i senatorów pochodzących z ich partii, jutro może obrócić się nie tylko przeciwko nim ale przede wszystkim przeciwko świeżej, nieukształtowanej i ciągle jeszcze nieodpornej na demagogię rodzimej demokracji. Demokracja ta ma dopiero kilkanaście lat i porównywanie jej do rozwiniętych demokracji zachodnich z ich okrzepłymi systemami parlamentarnymi, tradycyjnym mocno osadzonym w aktach normatywnych podziałem władzy ale przede wszystkim ze świadomością demokratyczną i obywatelską tamtych społeczeństw ukształtowaną przez wieki historii oraz rozwijające się równolegle stosunki gospodarcze i własnościowe nie ma jakiegokolwiek sensu.

Dlatego też apele o wprowadzenie ordynacji większościowej, wspierane przykładem tamtych systemów przedstawicielskich, są błędem. Dzisiaj musimy na pierwszym miejscu postawić rozwój i ugruntowywanie rodzimych struktur demokratycznych oraz rozbudzanie w polskim społeczeństwie świadomości, obyczajów i nawyków tak demokratycznych, jak też samorządowych i obywatelskich . Większościowa ordynacja wyborcza, na tym etapie naszej historii, w żadnym razie takiemu procesowi i takim dążeniom nie służy.

Twierdzę, że przy obecnej kulturze politycznej, nawykach i zainteresowaniach wyborczych, ordynacja proporcjonalna bez porównania lepiej służy rozwojowi demokracji polskiej aniżeli ordynacja większościowa. Ponieważ jednak na pierwszy rzut oka ordynacja większościowa sprawia wrażenie bardziej demokratycznej, popieram tezę, że jej uporczywe i bezkrytyczne lansowanie jest wielkim oszustwem. Jednym z podstawowych i najważniejszych filarów systemu demokratycznego jest instytucja partii politycznej.

Twierdzę, że tu i teraz, w porównaniu do ordynacji proporcjonalnej, ordynacja większościowa osłabi partie polityczne, ich znaczenie, możliwości promowania kandydatów oraz osłabi ich glos w kształtowaniu spraw państwowych. Mówiąc krótko, w systemie demokratycznym bez silnych partii nie ma demokracji, zaś tworzy się anarchia, która rodzi silne pokusy rządów autorytarnych oraz stwarza pole do mniej lub bardziej śmiałych działań, dających pole dla pełzającej korupcji.

Argument, że ordynacja większościowa promuje, w ramach danego okręgu wyborczego ludzi najlepszych nie wytrzymuje jakiejkolwiek krytyki. Istotą systemu parlamentarnego jest promowanie nie najlepszych ludzi ale najlepszych kandydatów. Kandydat do organów przedstawicielskich to co innego niż osoba popularna i szanowana w danym wyborczym okręgu. Aby organy przedstawicielskie mogły działać sprawnie ale przede wszystkim, aby mogły działać kompetentnie, muszą składać się z kompetentnych parlamentarzystów.

W żadnym razie nie przemawia do mnie argument, że wyborcy z danego okręgu wyborczego szybciej i skuteczniej wypromują kandydata kompetentnego aniżeli dokona tego partia polityczna. Mówiąc językiem prostym, w przypadku kampanii wyborczej, pod rządami ordynacji większościowej, spodziewam się raczej serii masowych i medialnych spektakli i show a nie kompetentnej merytorycznej dyskusji o sprawach skomplikowanych, do czego potrzebne jest przecież rzeczywiste zaangażowanie i skupienie wyborców.

Wstęp do takiej dyskusji, którą można potem przenieść na grunt kampanii wyborczej widzę natomiast w strukturach partii politycznych, desygnujących kandydatów do parlamentu.

Mówiąc raz jeszcze językiem prostym: każdy zgodzi się chyba, że nie potrzebujemy parlamentarzystów li tylko o wielkiej sile przebicia, medialnych, elokwentnych i popularnych ale przede wszystkim - a zwłaszcza obserwując prace parlamentu obecnej kadencji - potrzebujemy reprezentantów kompetentnych, wykształconych i inteligentnych , obdarzonych nie tylko ambicjami gwiazdorskimi i bezzasadnym uporem ale przede wszystkim wolą i zdolnościami do konstruowania korzystnych dla społeczeństwa programów i zawierania pożytecznych kompromisów. Praca w partii politycznej uczy a przynajmniej powinna uczyć tych umiejętności.

Parlament nie może być zbiorem indywidualności znanych i popularnych w skali kraju czy regionu, a jeżeli już, to tylko wtedy, kiedy indywidualności te działają w ramach pewnej szerokiej wizji i gruntownie opracowanego programu, który nie powstał na doraźny użytek kampanii wyborczej takiego czy innego kandydata do parlamentu ale jest wizytówką i esencją danej politycznej organizacji, zwłaszcza politycznej partii - instytucji, która stanowi istotę demokratycznego ustroju politycznego. I wreszcie kwestia, od której nie można i nie ma sensu uciekać – pieniądze. Na obecnym etapie rozwoju polskiej demokracji ordynacja większościowa w porównaniu z ordynacją proporcjonalną nadaje elementowi finansowemu bez porównania większe znaczenie.

Twierdzę, że ordynacja większościowa promować będzie kandydatów, którzy będą dysponować większymi środkami materialnymi niż ich kontrkandydaci. I nie chodzi tu o działania pozaprawne. W ramach niemal każdego, wręcz idealnego systemu prawnego, i w ramach działań całkowicie zgodnych z dobrymi obyczajami politycznymi i wyborczymi, przy ordynacji większościowej jest to przewaga decydująca. Natomiast nie ma jakiejkolwiek gwarancji, że za przewagą taką podąża przewaga intelektualna, kompetencyjna, programowa, to wszystko co, jak uważam, może być w sposób naturalny zweryfikowane w długotrwałym procesie działania kandydata w ramach partii politycznej bądź przez tę partię docenione u osoby publicznej nie należącej do partii.

Nie chcę wracać tu do gorszących przypadków opisywanych często w prasie przy okazji wyborów samorządowych, kiedy to dany kandydat kupował głosy wyborców na przykład za butelkę wódki. Oczywiście w żadnym razie nie twierdzę, że rodzima ordynacja większościowa musi być naznaczona piętnem butelki wódki i gorącej kiełbaski wyborczej ale taka pokusa w zupełnie innych bardziej wysublimowanych i bardziej eleganckich obszarach zawsze istnieje i w przypadku naszej cały czas jeszcze niewykorzenionej złej tradycji stwarza niebezpieczeństwo ośmieszenia czy po prostu zaprzeczenia demokracji.

Zatrzymajmy się zresztą nad chwilę nad funkcjonującym systemem wyborów samorządowych. Tutaj kandydaci w jakimś stopniu spełniają owo magiczne kryterium bliskości z wyborcami ale czy w tym obszarze życia publicznego naprawdę wiedzie się dużo lepiej ? To co powiem teraz, jest doświadczeniem bardzo osobistym. Zawsze, a zwłaszcza po doświadczeniach obecnego polskiego parlamentu, marzyłem o parlamencie składającym się niemal wyłącznie z ludzi inteligentnych, wykształconych i kompetentnych.

Niby to proste i oczywiste, ale jak to zrobić? Wiele razy, towarzysko, roztrząsałem to zagadnienie i z uporem lansowałem pogląd, że trzeba wprowadzić nieformalny cenzus wykształcenia. Po kilku znamiennych i otrzeźwiających precedensach zgodziłem się już na poziom zdanej matury (oczywiście obecny minister edukacji postawił mnie przed dramatyczną próbą). Ten rodzaj cenzusu to pole do dyskusji.

Nie może być bowiem tak, że parlament jest jedynym miejscem w przestrzeni publicznej, gdzie w ogóle czy prawie w ogóle nie liczy się wykształcenie i kwalifikacje. Wszędzie są one konieczne, zaś tylko parlamentarzystą zostać może niemal każdy. I tu, gdzie decydują się najbardziej podstawowe, najbardziej żywotne dla obywateli i dla kraju kwestie, wykształcenie nie ma prawie żadnego znaczenia?

Ktoś powie, że atakuję demokrację w jej najbardziej fundamentalnych zasadach? Że lansuję rodzaj dyktatury „wykształciuchów”, swoistą „wykształciuchokrację ”. Tak, wiem, że narażam się na taki atak, ale coś z tym trzeba jednak zrobić. Właśnie w najbardziej żywotnym interesie tejże demokracji. I właśnie w moim najgłębszym przekonaniu ordynacja większościowa ten bardzo zły, pod tym względem, stan polskiego parlamentaryzmu jeszcze bardziej pogorszy. Przecież nie trzeba specjalnie rozwiniętej wyobraźni, aby przewidzieć, że wykształcenie, kompetencje i inteligencja kandydata do parlamentu, nie będzie w ramach prowadzonej przez niego i jego środowisko kampanii wyborczej, jednym z najważniejszych elementów promujących jego sylwetkę.

Może nie będzie tak wszędzie i może nie w każdym przypadku, ale nie wiedzę tu żadnej dodatniej korelacji pomiędzy popularnością kandydata w środowisku lokalnym a jego kompetencjami parlamentarnymi i wykształceniem . Widzę natomiast taką korelację pomiędzy popularnością i przebojowością, parciem wszelkimi sposobami do kariery, bezkompromisowością w nie zawsze dobrym znaczeniu tego słowa oraz możliwościami finansowymi i tendencjami do reprezentowania lokalnych głownie interesów, nie zawsze zgodnych z potrzebami i interesami kraju.

Tak, to prawda: tymi posłami i senatorami łatwiej będzie manipulować. To może się za ileś lat zmienić, ale dzisiaj tak to wygląda, i w takich warunkach musimy pomiędzy ordynacją większościową i proporcjonalną wybierać. Dlatego dla mnie w chwili obecnej głos za ordynacją proporcjonalną nie pozostawia najmniejszych wątpliwości. Na koniec jeszcze słów parę o takim rozwiązaniu, w którym partia, która zdobyła największą liczbę miejsc automatycznie dostaje 50% plus jedno miejsce, a pozostałe miejsca są dzielone proporcjonalnie między pozostałe ugrupowania.

Ten pomysł, to rezultat kompletnego niezrozumienia istoty władz: przedstawicielskiej i wykonawczej. Przecież wcale nie musimy stawać w pół drogi. Niechże więc lider zwycięskiej partii przejmie jednoosobowo pełnię władzy a parlament po prostu się zlikwiduje. Sprawność rządzenia prawdopodobnie nic na tym zyska, jeśli trafimy na „domorosłego zapoznanego geniusza” to pewnie jeszcze na tym straci a po demokracji zostaną już tylko wspomnienia. Istotą rozwiniętego ustroju demokratycznego jest podział władzy.

Władza przedstawicielska nie jest tożsama z władzą wykonawczą. Kto o tym nie pamięta lub nie wie, nie rozumie istoty demokracji. W ramach demokracji, w organach przedstawicielskich esencją działania jest dialog, perswazja, argumenty i kompromis . Jest nią też, przy zachowaniu kompetencji parlamentarzystów, reprezentatywność interesów jak najszerszych kręgów obywateli .Dlatego odrzucam pomysł 50% plus 1.

I stąd też mój głos ma propozycja, sugerująca refleksję, czy nie warto by powrócić do zniesienia progu wyborczego. Może pozostawiłbym taki próg z czysto technicznych i pragmatycznych przesłanek na jakimś symbolicznym poziomie ale wykonałbym odważny krok w tym słusznym kierunku.

Zyska dialog, poszukiwanie konsensusów i kompromisów. Znaczenia większego nabierze pojęcie debaty politycznej. Zyska zaangażowanie i aktywność polityczna obywateli. Zyska, będąca w polskim życiu politycznym od pewnego czasu w niełasce, demokracja.

Robert Drachal

Jaka ordynacja?

bogmis — Thu, 02 Aug 2007 13:10:07 CDT

Nina Kraśko

Kogo i jak wybierać?

Pojawia się coraz więcej głosów na temat konieczności wyborów (jak mówi premier Jarosław Kaczyński, wybory będą najwcześniej za dwa, najpóźniej za dwa lata), przy okazji toczy się dyskusja o tym kogo, a przede wszystkim jak wybierać.

Propozycje zmian są dwie: ordynacja większościowa zamiast proporcjonalnej i „zwycięzca bierze wszystko”, czyli partia która zajęła pierwsze miejsce z zasady ma większość w Sejmie, a reszta partii dzieli się pozostałą liczbą miejsc. Pierwsza propozycja na pewno wymaga zmiany Konstytucji, propozycja druga być może nie (bo jakąś proporcjonalność zachowuje – zapewne jednak musiałby się wypowiedzieć Trybunał Konstytucyjny, czy taka ułomna proporcjonalność nie narusza Konstytucji RP). Każda wymaga zmiany ordynacji.

Za wyborami większościowymi optuje m.in. Platforma Obywatelska, a także wiele stowarzyszeń, powołanych przez zwolenników takiego rozwiązania. Teraz lansuje je „Rzeczpospolita” i podobno 75% społeczeństwa (jak podaje ten dziennik).

Jako zalety tej ordynacji wyborczej najczęściej podkreśla się, że ludzie będą wybierali osoby, a nie partie. Teraz często „lokomotywa” partyjna ciągnie za sobą wagoniki, które po-piera kilkadziesiąt osób (kandydat z rodziną). Nie wchodzą natomiast osoby z innych list, nawet jeśli dostaną więcej głosów.

Zwolennicy wyborów większościowych twierdzą, że przewaga takiego rozwiązania jest bezdyskusyjna. Po pierwsze dlatego, że wyborcy wiedzą czego mogą od swoich wybrańców oczekiwać, po drugie – można ich kontrolować, a jeżeli nie spełniają naszych oczekiwań, to ich odwołać.

Na pierwszy rzut argumenty są racjonalne. W każdym okręgu zwyciężą najlepsi... My ich znamy i będziemy ich co najmniej obserwować, a także krytykować. Oni będą nas reprezentowali, bo będą się bali, że ich odwołamy.

Jest to wielkie oszustwo i chciałabym zwrócić na to uwagę naszych członków i zwolenników.

Nieprawda, że wybrani przy ordynacji większościowej posłowie będą mniej zależni od kierownictwa partii niż to było dotychczas, czy będą bardziej samodzielni i będą bardziej li-czyć się z wyborcami. Wręcz odwrotnie. Tymi posłami łatwiej będzie manipulować, bo nie będą mieli oparcia w swojej partii.

Przy ordynacji większościowej, to (w większości) partie będą zgłaszały kandydatów i prowadziły kampanie ich wyborcze. Jeśli kandydaci będą miejscowi, to być może będą znani na danym terenie. Ale nawet w małych miejscowościach w których „wszyscy wszystkich znają” – rzadko można przewidzieć, czy kandydat (nawet jeśli będzie to dobry lekarz, nauczyciel czy pracownik banku) będzie dobrym posłem. I zupełnie nie wiadomo za jakim będzie programem będzie się opowiadał, jakie ustawy będzie popierał. A co ma zrobić wyborca z dużych miast! Szczególnie jeśli nie jest fanem wyborów i nie będzie miał chęci lub czasu na uczęszczanie na wszystkie spotkania z kandydatami. Zresztą zwykle spotkania z wyborcami organizują partie polityczne. Możliwość prowadzenia kampanii przez osoby nie należące do partii są bardzo małe, a perspektywa przebicia się do opinii społecznej jest minimalna. I nie warto podawać przykładów prezydentów Wrocławia czy Gdyni. W każdym z tych miast chodzi o ludzi, którzy pokazali się wcześniej i za którymi wcześniej stały partie polityczne.

I jeszcze jedno! Możliwość odwołania posła, który postępuje niezgodnie z naszymi oczekiwaniami jest mrzonką. Proszę sobie wyobrazić, że ani razu nie udało się odwołać rady miasta, czy radnego. Niektórzy nawet siedzieli w wiezieniu i też nie udało się ich odwołać. W przypadku np. prezydenta Gorzowa Wielkopolskiego Tadeusza Jędrzejczaka, okazało się, że słusznie, bo człowiek był niewinny i został po raz drugi wybrany na to samo stanowisko już w pierwszej turze. I można byłoby cieszyć się, że ludzie tacy mądrzy, że wierzyli wybranym reprezentantom. Ale faktycznie przyczyną niepowodzenia była niska frekwencja, czyli w większości wypadków brak zainteresowania.
Drugie rozwiązanie, zgodnie z którym partia, która zdobyła największą liczbę miejsc automatycznie dostaje 50% plus jedno miejsce, a pozostałe miejsca są dzielone się proporcjonalnie między pozostałymi ugrupowaniami. W ten sposób jedna partia będzie mogła realizować swój program, a później można będzie ją rozliczyć. Takie rozwiązanie proponował najpierw Jarosław Kaczyński w czasie, kiedy po raz pierwszy wyrzucił z rządu Andrzeja Leppera. Jego głos był zrozumiały, bo w tej kadencji zwycięzcą byłoby Prawo i Sprawiedliwość.

Na Prawo i Sprawiedliwość oddało swój głos 26.99% wyborców (3 185 714 głosów), 24.14% (2 849 259) na Platformę Obywatelską (przy 40% frekwencji). Nawet w takiej sytuacji Prawo i Sprawiedliwość uznało, że wygrało całe wybory i ma upoważnienie do pełnego realizowania swojego programu, zmiany wszystkiego w naszym kraju. A jak postępowałby Jarosław Kaczyński gdyby tak miał większość w Sejmie?

Koncepcja blokowania list miała zapewnić rządzenie z koalicjantami, których sobie podporządkował. Teraz ta koncepcja też rozsypuje się. Pozostaje tylko wchłonąć partie koalicyjne. W przyszłych wyborach najwięcej głosów może mieć Platforma Obywatelska. Czy tym można tłumaczyć poparcie tej koncepcji przez Grzegorza Miecugowa (29 lipca 2007 r. w Radiu TOK FM)? Mam wrażenie, że po prostu nie przemyślał konsekwencji takiego rozwiązania.

Obecna ordynacja była nieźle pomyślana. Wybiera się bowiem listę i osobę z listy. Nie zawsze są to osoby z pierwszymi numerami. Ci, którzy są znani dostają się do parlamentu, pod warunkiem, że dostanie się ugrupowanie z którego startują. Wiele kandydatów, mimo że głosowało na nich bardzo wiele osób pozostają poza parlamentem. Może z tym można byłoby coś zrobić. Może należałoby wrócić do rozwiązania z pierwszych wyborów, w których nie było żadnego progu wyborczego. W takiej sytuacji łatwiej byłoby przebić się partiom nowym.

Coraz częściej wyborcy twierdzą, że nie mają na kogo głosować. To z jednej strony skutek niskich kwalifikacji moralnych i politycznych dotychczasowych partii, ich przywódców i parlamentarzystów. Z drugiej... - Ale ani ordynacja większościowa, ani blokowanie list tej sprawy nie rozwiąże. Chciałabym, żebyśmy zastanowili się co możemy zrobić jako Ruch na Rzecz Demokracji. Jak poprawić funkcjonowanie systemu parlamentarnego.