Sign in or 
Share this
Aktualności
Spotkanie Ruchu na Rzecz Demokracji Mazowsze
Po wyborach, kiedy oddaliło się niebezpieczeństwo zorganizowania państwa polskiego na modłę Prawa i Sprawiedliwości, zainteresowanie polityką wśród członków naszego stowarzyszenia – podobnie jak całym społeczeństwie – znacznie spadło. Kilka razy próbowałam zorganizować zebranie, udało się za trzecim razem.
Mirosław Chałubiński (prof. UZ) i Paweł M. Kazimierczak przedstawili problemy, które ich zdaniem, zagrażają demokracji. Chałubiński w wystąpieniu: Czy rządy koalicji PO i PSL zagrażają demokracji? Tezy do dyskusji uznał, że problematyki demokracji nie można ograniczać tylko do formalnych zasad prowadzenia polityki. Zwrócił też uwagę na fakt, że mimo przywiązania władz PO do wartości demokratycznych obiektywne skutki ich polityki mogą się zwracać przeciwko tym wartościom. Po pierwsze – ordynacja większościowa wraz z planowaną rezygnacją z dotacji i zastąpieniu ich dobrowolnym 1% opodatkowaniem dla partii przy istnieniu progów zaporowych może prowadzić do dalszej oligarchizacji partii politycznych już istniejących i utrudniać pojawianie się nowych. Po drugie – rezygnacja z senatu i ograniczenie liczby posłów to tylko pozorne oszczędności, które raczej pogorszą pracę legislatywy i kontakt z wyborcami.
Zdaniem referenta, niektóre z planowanych projektów PO mają źródło w neoliberalnej doktrynie traktującej własność prywatną za panaceum zaś państwo za zło konieczne. Działa też konserwatyzm obyczajowy potęgujący ustępliwość wobec żądań Kościoła (np. religia na maturze, refundacja zapłodnienia in vitro, aborcja). Realizacja pewnych projektów np. odpłatność służby zdrowia i szkolnictwa wyższego może prowadzić do dalszego wzrostu nierówności społecznych. W tym samym kierunku działać może podatek liniowy zmniejszający dochody budżetowe i możliwość finansowania niektórych dziedzin przez państwo (służba zdrowia, edukacja, pomoc socjalna).
Drugi z referentów skoncentrował się na przekształceniach struktury i zmianie roli partii politycznych. Partie, które na początku kształtowania się systemu partyjnego (XIX w.) były stowarzyszeniami elitarnymi, wręcz kadrowymi, później przekształcają się w partie masowe, stowarzyszenia, które jednoczą ludzi o podobnym światopoglądzie, mający podobne spojrzenie na sprawy społeczne, wychowują swoich członków i starają się działać na rzecz ich szeroko rozumianych interesów. Kolejny etap rozwoju, to partie „chwytaj wszystko” („catch all” party) – partie wyborcze, w których najważniejsze role zaczynają odgrywać aktywiści i eksperci, dla których najważniejszym zadaniem jest zdobycie jak największej liczby głosów, natomiast mniejsze znaczenie ma program (program partii, czy program wyborczy jest po to, aby być). Członkowie zaczynają się liczyć przede wszystkim jako wyborcy i jako pomocnicy przy kampanii wyborczej. Poza tym przestają interesować kierownictwo partii. W kolejnym etapie partie stają się częścią układu rządzącego i najważniejszą sprawą dla ich aktywu staje się pozostanie w tym układzie.
Dyskusja była bardzo ciekawa. Pierwszemu referentowi część zebranych zarzuciła, że krytykuje prawie wszystkie inicjatywy ustrojowe Platformy Obywatelskiej. Żywa wymiana zdań dotyczyła ordynacji wyborczej. Jeden ze zwolenników jednomandatowych okręgów wyborczych był pewien, że uniemożliwiają one zdobycie mandatu przez ludzi, którzy nie mają nic do powiedzenia, a wchodzą do parlamentu „na plecach liderów”, albo dlatego, że wyborcy wybierają partie a nie ludzi. Jego zdaniem, Renata Beger przy innej ordynacji nigdy by się do sejmu nie dostała. Przykład nie przekonał zebranych, którzy wcale nie byli tego pewni. Beger bowiem wcale nie stała się posłanką dzięki Lepperowi, jest osobą znaną i gdyby dobrze zorganizowała kampanię wyborczą – nie byłaby bez szans. Inny dyskutant tłumaczył, że nawet w Anglii wybory są sprawą partii i w zasadzie rozstrzygnięcie można przewidzieć jeszcze przed wyborami. Zmiany są dość przypadkowe – jeśli wybrany przedstawiciel okazał się skorumpowany, albo źle się prowadził (spotykał się z nieodpowiednimi paniami) itd. Zwracano także uwagę, że partia rządząca może tak podzielić kraj, że wygra w zdecydowanej większości okręgów.
Ze sprzeciwem spotkała się propozycja obniżenia progów wyborczych, żeby nowopowstającym partiom łatwiej było dostać się do parlamentu.
Mimo, że nie udało się zaproponować jednoznacznych rozwiązań, chyba wszyscy uznali, że sprawy są ważne i warto o nich myśleć właśnie teraz, kiedy nie zagrożenia dla demokracji nie są tak jednoznaczne jak za poprzedniego rządu.
Zgłoszono kilka tematów do przedyskutowania, będą one przedmiotem dyskusji na następnych zebraniach.
P.S. Streszczenia obydwu referatów zostaną zamieszczone na naszej stronie internetowej.
Protokół Zebrania „Zarządu” Grupy Mazowieckiej Ruchu na Rzecz Demokracji
28 12 2007 r.
(Nie ustalono jaką nazwę ma mieć wybrana reprezentacja Grupy Mazowieckiej. Ustaliliśmy, że będziemy posługiwać się określeniem Zarząd.)
1. „Zarząd” Grupy Mazowieckiej RRD wybrał Ninę Kraśko na swoją przewodniczącą. Obowiązki pozostałym osobom będą przydzielane w miarę pojawiających się spraw.
2. Do końca pierwszego tygodnia roku 2008 poinformujemy "Kraków" mailowo o:
Kontakt z Krakowem i wyjaśnienie tych kwestii ma w tej chwili najwyższy priorytet. Na razie za kontakty z Krakowem odpowiedzialna jest Nina Kraśko.
3. Przyjęliśmy rezygnację Tomasza Kuleja z funkcji członka „Zarządu”; ustaliliśmy, że nie dobieramy nowych osób do "zarządu".
4. Zapał i energię Roberta Drachala spróbujemy wykorzystać na stworzenie przezeń klubu dyskusyjnego czy cyklu debat. Pierwsze takie spotkanie miało by mieć formę prezentacji przez p. Pawła Kazimierczaka książki Dahla, po której nastąpiłaby otwarta dyskusja. Chętnie widzielibyśmy "Politykę" jako naszego partnera przy organizacji takich debat/dyskusji. Za kontakty z Drachalem odpowiada Nina Kraśko.
Robert Drachal proponował wystąpienie przedstawicieli w szkole na temat zasad demokracji i roli naszego Ruchu. Trzeba wyjaśnić jakiego tematu spotkanie miałoby dotyczyć, kto będzie brał w nim udział ze strony Ruchu i ze strony szkoły (jakie klasy, gdzie itd.).
5. Żeby wiedzieć cokolwiek o zasobach, z których możemy korzystać, spróbujemy zebrać jak najwięcej informacji o naszych członkach czy uczestnikach ruchu - Maciej Konopka zobowiązał się wyprodukować ankietę/ kwestionariusz (zawód, wykształcenie, zainteresowania, etc.), którą roześlemy do wszystkich, z sympatykami włącznie. Do czasu poznania jej wyników korzystamy z informacji zebranych przez Ninę Kraśko.
6. Na razie skupimy się na dokształcaniu i samoedukacji z zakresu demokracji jako takiej - korzystając z wiedzy ekspertów, którzy są wśród nas (choć nie tylko). Np. Tomasz Kulej mógłby coś o samorządności lokalnej przygotować (ad: klub dyskusyjny). Tematykę i zakres określimy, gdy poznamy dane z ankiety.
7. Otwartą kwestią pozostaje możliwość zorganizowania wspólnych debat z fundacją Batorego. Musimy opracować tematykę i uczestników, zanim się do nich zwrócimy.
8. Chcemy zorganizować konkurs dla szkół nt. demokracji (czy raczej: patologii demokracji) w ich otoczeniu (szkoła?). Potrzebujemy do tego:
9. Chcemy zorganizować dla harcerzy starszych /wędrowników/ instruktorów warsztaty o demo-kracji (temat i formę ustalimy na kolejnym spotkaniu) – odpowiedzialny Michał Worotyński;
10. Zarząd Grupy Mazowieckiej RRD będzie się spotykał raz w miesiącu ;
11. Będziemy rozwijać nasze czasopismo internetowe („Monitor IV RP”). Jeśli uda się (chodzi o zachowanie ciągłości informacji) zmienimy nazwę. Rozmowy z Bogdanem Misiem na ten temat będzie prowadziła Nina Kraśko. W „Monitorze” będziemy informować członków o działalności Ruchu na Rzecz Demokracji i pracach zarządu Grupy Mazowieckiej. Utrzymamy tez Grupę. Dyskusyjną.
Organizator Grupy – Nina Kraśko - otworzyła zebranie. Na wstępie podsumowała ostatnie miesiące działalności Ruchu i jego osiągnięcia -- przyjęcie stanowisk w ważnych, bieżących sprawach, powołanie zespołu ds. reformy służby zdrowia, zespołu ds. oświaty, otwarcie dwóch stron internetowych. Pani Kraśko zwróciła też uwagę na obecne problemy grupy mazowieckiej i Ruchu jako całości - niejasną sytuację prawno-organizacyjną, małe zainteresowanie stowarzyszeniem.
Pani Kraśko zaproponowała wybranie przewodniczącego spotkania- zgłosiła kandydaturę pana Janusza Kosteckiego (przyjęto zdecydowaną większością głosów).
Przewodniczący zwrócił uwagę na wątpliwą legalność zebrania z punktu widzenia statutu stowarzyszenia, a co za tym idzie na niepewną prawomocność podejmowanych przez zebranie decyzji.
Przewodniczący stwierdził, że w zebraniu uczestniczy 26 osób i przedstawił porządek obrad:
Przewodniczący stwierdził, że dwa pierwsze punkty zostały już zrealizowane i zaproponował przejście do następnych punktów
Rozpoczęła się dyskusja na temat statutu grupy i zebrania: czy oficjalnie istnieje Grupa Mazowiecka (stwierdzono, że tak), czy zebranie jest legalne (stwierdzono, że tak), jeśli nie możemy wybrać władz, to co należy zrobić. Pani Barbara Kopeć-Umiastowska zgłosiła wniosek o głosowanie nad samo rozwiązaniem grupy. Pan Jefremienko uznał, że skoro tyle osób przyszło na zebranie ‑ to znaczy, że chcą działać.
Wniosku p. Kopeć nie głosowano.
Przewodniczący zgłosił wniosek formalny o wybór i upoważnienie przedstawicielstwa grupy mazowieckiej RRD do prowadzenia negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych, jak również mającego pełnić rolę tymczasowej Rady grupy mazowieckiej (do czasu wyjaśnienia sytuacji formalno-prawnej Grupy).
Pan Robert Drachal złożył wniosek formalny o utworzenie przez grupę mazowiecką nowego stowarzyszenia – wniosek poddano pod głosowanie i odrzucono przy 23 głosach przeciwnych i dwóch wstrzymujących się.
Głosowano wcześniejszy wniosek Przewodniczącego (pkt. 6). Wniosek przyjęto przy 22 głosach za i 3 wstrzymujących się.
Przewodniczący zaproponował zmiany w statucie (załącznik nr 2- nad nim pracuje Zarząd i eksperci), umożliwiające większą autonomię działania grup regionalnych Ruchu oraz możliwość ich częściowego samostanowienia. Propozycji zmian nie głosowano, przyjęto że będą one podstawą dalszych prac.
Przewodniczący otworzył dyskusję dotyczącą planowanego wyboru przedstawicielstwa grupy (pkt. 6). W dyskusji ustalono ogólny zakres zadań przedstawicielstwa- prowadzenie negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych.
Pan Mirosław Chałubiński zaproponował zmianę nazwy grupy regionalnej- propozycję poddano pod głosowanie, utrzymano poprzednią nazwę – Grupa Mazowiecka – przy poparciu zdecydowanej większości głosów.
Przewodniczący zaproponował wybór 5 przedstawicieli grupy i członków Rady. Zgłoszono kontrpropozycję 3 przedstawicieli. Propozycje poddano pod głosowanie, wybrano opcję 5 osobowej Rady i reprezentacji (oddano 11 głosów za), za opcją 3 osobową oddano 9 głosów.
Przewodniczący przeszedł do kolejnego punktu obrad – wybór komisji skrutacyjnej. Zgłoszono kandydatury p. Małgorzaty Rowickiej, p. Andrzeja Misiuka, p. Barbary Kopeć. Komisję skrutacyjną w zaproponowanym składzie zatwierdzono w głosowaniu przy 24 głosach za i jednym głosie wstrzymującym się.
Zgłoszono kandydatów na członków 5 osobowej Rady i przedstawicielstwa: p. Ninę Kraśko, p. Roberta Drachala, p. Tomasza Kuleja, p. Zenona Parzyńskiego, p. Macieja Konopkę, p. Michała Worotyńskiego. Ustalono głosowanie w trybie tajnym, poprzez eliminację przynajmniej jednego kandydata z listy.
Głosowano po krótkiej autoprezentacji kandydatów.
Przewodniczący otworzył dyskusję nad poparciem stanowiska Ruchu w sprawie poziomu debaty publicznej w Polsce. Odczytano proponowane stanowisko. P. Zenon Parzyński zaproponował zmianę językową. Propozycję zamiany zaakceptowano i przyjęto stanowisko w zmienionej formie (załącznik nr 3).
Komisja Skrutacyjna przedstawiła wyniki głosowania nad wyborem pięcioosobowej Rady i reprezentacji Grupy mazowieckiej: p. Nina Kraśko - 24 głosy, p. Zenon Parzyński - 19 głosów, p. Maciej Konopka - 17 głosów, p. Michał Worotyński - 17 głosów, p. Tomasz Kulej - 16 głosów, p. Robert Drachal - 14 głosów. W sumie oddano 25 głosów, w tym jeden nieważny.
Wybrani zostali p. Nina Kraśko, p. Zenon Parzyński, p. Maciej Konopka, p. Michał Worotyński, p. Tomasz Kulej.
Przewodniczący otworzył dyskusję na temat rodzaju działalności, celów i zadań stowarzyszenia. Pan Maciej Konopka zaprezentował autorską propozycję programu działania (załącznik nr 4). Pan Andrzej Misiuk zaproponował projekt podliczenia kosztów różnych decyzji podjętych w IV RP. Powstał roboczy zespół w składzie: P. Mirosław Chałubiński, p. Andrzej Misiuk, p. Zenon Parzyński, p. Michał Worotyński.
Przewodniczący podsumował i zakończył zebranie.
9.10.2007 RRD - wspólnie z kilkoma innymi organizacjami - zorganizował przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie demonstrację protestacyjną przeciw stosunkowi rządu Polski wobec kwestii ustanowienia Europejskiego Dnia Przeciw Karze Śmierci.
Poniżej kilka zdjęć z tej manifestacji, w której - mimo bardzo niedogodnej dla ludzi pracujących pory - wzięło udział ok. 200 osób.
Na zdjęciu trzecim od góry mamy Piotra Wawrzeckiego, który sam doświadczył okrucieństwa kary śmierci: jego ojciec został zamordowany w majestacie prawa. Ojca zrehabilitowano, ale przecież życia mu nie przywrócono. Na ostatnim zdjęciu - przemawia Magda Środa.
Spotkanie Grupy Mazowieckiej w Warszawie
Warszawa, 26 lipca.
1. Zastanawiałam się, czy organizować kolejne spotkanie członków Ruchu na Rzecz Demokracji. Są wakacje, mnóstwo osób spędza czas poza Warszawą, a nawet poza krajem i dopiero od października zaczną poważnie zajmować się sprawami demokracji i jej zagrożeń w Polsce. Z drugiej strony polityka nie poszła na wakacje. Codziennie, a nawet kilka razy dziennie słyszymy o nowych rozwiązaniach prawnych, czy ustrojowych, które budzą wątpliwości, a nawet sprzeciw. Każdego dnia, kilka razy zastanawiamy się na czym polegała akcja Centralnego Biura Antykorupcyjnego, czy była to od początku do końca prowokacją... Jakie dalsze skutki będzie miała decyzja Sejmu w sprawie ustroju sądów?... I czy możemy coś z tym zrobić jako stowarzyszenie?
I jeszcze jedna ważna sprawa, przemawiająca za spotkaniem. Ci, którzy zostali w Warszawie mają trochę więcej czasu, bo latem życie kulturalne zamiera, w telewizji nie ma nic ciekawego, nie ma nawet nowych odcinków seriali. Można więc spokojnie porozmawiać o ważnych sprawach.
Postanowiłam zatem takie spotkanie zorganizować, zastrzegając od razu, że jeśli przyjdzie mało ludzi, porozmawiamy przy kawie i lodach. Początkowo wydawało się, że tak właśnie będzie, ponieważ zgłosiło się zaledwie kilka osób, jednak tuż przed spotkaniem było już bardzo dużo chętnych. Ostatecznie, podobnie jak przy dotych-czasowych spotkaniach – spotkało się 16 osób. Zdecydowana większość z nich przyszła po raz pierwszy. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to dowód apatii Ruchu i jego członków. Ludzie przychodzą widzą, że nic się nie dzieje, więcej się nie pojawiają. Nie jest to prawda, bo osoby które zgłosiły się na pierwsze spotkanie, ciągle są aktywne – chyba że wyjechały na urlop. Między innymi dzięki nim mamy logo, rozbudowujemy struktury pozawarszawskie. Większość osób, które były na tym spotkaniu już wcześniej interesowały się naszą działalnością.
2. Głównym tematem spotkania była Komisja ds. Demokracji w Edukacji. Pan Zenon Parzyński zgodził się zająć organizacją takiej Komisji. Uznaliśmy, że powołując komisję nie będziemy ograniczać się do członków naszej organizacji, ale poszukamy sprzymierzeńców i ekspertów spoza naszego grona, którzy mogliby pomóc w jej działaniu.
Dyskutowano czy i jak rozliczać działalność Romana Giertycha za działania, które psują edukację polską. Chodzi m.in. o demoralizację młodzieży przez takie decyzje jak amnestia maturalna („matura pod dobrym Giertychem”), czy usuwanie poszczególnych autorów z listy lektur (m.in. Dostojewski, Gombrowicz). Rząd ten wprowadził całkowicie nową praktykę (bez korzystania z doświadczeń naukowców czy metodyków), sam sporządza listy lektur umieszczając na niej swoich ulubionych autorów i tytuły, narzucając młodzieży swoje gusty. Ekipa Giertycha zabiera się do pi-sania programów z innych przedmiotów. Później ci ludzie pójdą na studia, a jeszcze później będą to profesorowie z nadania Giertycha. Zanim te programy staną się obowiązujące trzeba im się przyjrzeć, zrecenzować.
Dyskutanci podkreślali, że nie chodzi tylko o działalność Giertycha. Wiele złego w programach szkolnych było już wcześniej. Ludzie, którzy w imieniu stowarzyszenia „Otwarta Rzeczpospolita” recenzowali podręczniki pod kątem zawartości w nich treści antysemickich, ksenofobicznych, znaleźli ich bardzo dużo. Była to praca (autorami opracowań byli: Tomasz Żukowski i Katarzyna Chmielewska) rzetelnie zrobiona, poświęcono jej mnóstwo czasu. Tego się nie da zrobić bez pieniędzy, bo inaczej będziemy mieli do czynienia z pozorowaniem pracy.
Zaproponowano, żeby zwrócić uwagę na młodzież szkolną, zrobić coś w rodzaju banku informacji, monitoringu, czy biura interwencji. Chodzi o to, żeby w wypadku spraw bulwersujących (nie wszystkie znajdą się w mediach) podjąć się ich nagłośnienia i rozwiązania. Możemy spotkać się z zarzutami, że popieramy za donosicielstwo, ale z tym też można sobie poradzić. Należy nawiązać kontakt z Inicjatywą Uczniowską , ale także ze związkami nauczycielskimi, takimi jak Związek Nauczycielstwa Polskiego. Nie będziemy włączać się w ich walkę o podwyżki, lecz postaramy się podjąć współpracę w zakresie spraw nas interesujących.
Szkoła stanowi pewien system społeczny, na który składają się dzieci (uczniowie), nauczyciele, rodzice i system oświatowy. W każdym z tych składników ważne są sto-sunki wewnętrzne (między dziećmi, między nauczycielami itd.) i między częściami składowymi. Dzieci muszą znaleźć swoje miejsce w grupie i miejsce w społeczności szkolnej. Zadaniem nauczycieli jest wymuszenie na uczniach (nawet przy ich oporze) przyswojenia wiedzy, przyswojenia im umiejętności społecznych.
Na wszystkie te zjawiska należałoby spojrzeć z perspektywy celów i zadań naszego stowarzyszenia. Bo to w szkole młodzi ludzie uczą się układania stosunków międzyludzkich, umiejętności rozwiązywania konfliktów. Można powiedzieć, że w szkole rodzi się demokracja: zasady i praktyka. Pojawiła się inicjatywa, ogłoszenia konkursu literackiego: „Ja i moja szkoła”. Można byłoby ograniczyć się do skoncen-trowania się na przedstawieniach konfliktów w szkole i sposobów ich rozwiązywania.
Wskazywano, że innym istotnym tematem dla komisji edukacyjnej jest styk między szkolnictwem średnim i wyższym, dostępność szkolnictwa wyższego różnego typu.
Komisja ds. Edukacji powinna się zajmować się obroną autorytetów w edukacji i szerzej w państwie, bo żaden autorytet nie uchowa się, jeśli rządzący więcej niż połowę czasu przeznaczają, na ich obrzydzanie i utrącanie.
Warto też zwracać uwagę na wszystkie przykłady nie liczenia się z literą i duchem prawa i zasadami demokracji, które miały miejsce nie tylko IV, ale również w III Rzec-zypospolitej, początek dało wprowadzenie tylnymi drzwiami religii do szkół, gwałcąc rozwiązania i zasady prawa).
3. Analizowano potrzebę powołania innych Komisji. Postulowano powołanie Komisji Dobrych Obyczajów w Polityce i Mass Mediach. Krytykowano lansowanie w środkach przekazu ludzi, którzy nie są tego warci. To dzięki prasie, radiu i telewizji osiągnęli wybitną pozycję takie osoby jak Krzysztof Filipek, Janusz Maksymiuk, czy Jacek Kurski, a nawet ks. Tadeusz Rydzyk. Teraz dzięki środkom masowego przekazu promuje się takie osoby jak Arkadiusz Mularczyk, który po kompromitującym wystąpieniu w Trybunale Konstytucyjnym stał się gwiazdą medialną, u której dziennikarze zasięgali opinii w każdej sprawie. Niektórzy posłowie nic nie mają do powiedzenia, ale są za-sypywani pytaniami, tylko w tym celu, żeby uzyskać ciekawą wypowiedź, choć z punktu widzenia informacji zupełnie bez znaczenia.
Zwracano uwagę, że zarówno media jak i politycy mają za nic społeczeństwo, wy-borców, a nawet prawdę. Instrumentalnie traktują prawdę, innych ludzi, a nawet śmierć polskich pielgrzymów koło Grenoble. Narzucono zbiorowe przeżywanie cudzej tragedii, nie uszanowano ludzkiej prywatności wypytując o odczucia po śmierci najbliższych. Pan Jan Poleszczuk zgodził się przygotować na następne spotkanie propozycję „Kodeksu Praw Człowieka do informacji i poszanowania jego godności”.
4. Pojawiło się zapotrzebowanie na Komisję Sprawach Międzynarodowych. Chodzi o ustosunkowanie się do wszystkich działań obniżających pozycję Polski w świecie. Uznaliśmy, że zajmiemy się tym problemem jeśli znajdą się ludzie, którzy podejmą i przeanalizują zagadnienie.
Uznaliśmy, że dostęp do mediów pozostaje sprawą ważną (nasze kontakty z nimi będzie starał się organizować pan Robert Drachal), to jednak nie należy jej fetyszyzować. Winniśmy wykorzystywać kontakty osobiste do propagowania naszych działań. Im większy będziemy mieli dorobek, tym bardziej media będą starały się z nami liczyć.
Nina Kraśko
Propozycja z Warszawy
Warszawa, 10 lipca. Zgłoszono propozycję stanowiska w sprawie przestrzegania przez władze ustawowej zasady o niezależności prokuratorów - patrz Oświadczenia i stanowiska.
Krakowska część Komitetu Założycielskiego zaproponowała 6.07 podjęcie następującej uchwały:
Komitet Założycielski Ruchu na Rzecz Demokracji powołuje tymczasową komisję ds. wymiaru sprawiedliwości, powierzając jej zorganizowanie mec. Krzysztofowi Bachmińskiemu. Apelujemy do wszystkich prawników będących członkami i sympatykami RRD o zgłaszanie się do mec. Bachmińskiego na adres prawo@rrd.org.pl i wspieranie jego działań.
Upoważniamy mec. Krzysztofa Bachmińskiego do kontaktowania się w imieniu RRD z organizacjami zawodowymi, stowarzyszeniami i korporacjami zawodowymi prawników w celu wspólnego zorganizowania debaty na temat polskiego wymiaru sprawiedliwości. Pierwszym krokiem do zorganizowania tej debaty powinno być wypracowanie kanałów sprawnego kontaktowania się z tymi organizacjami i innymi przedstawicielami środowisk prawniczych, wymiana informacji, postulatów i uwag oraz sprecyzowanie najważniejszych problemów, które staną się przedmiotem debaty publicznej.
Kraków, 6 lipca 2007.
6 lipca 2007 r. odbyło się kolejne spotkanie warszawskiej grupy Ruchu na Rzecz Demokracji. Może nie pozwoliła pogoda, bo lało jak z cebra, było zimno, wietrznie, może były inne przyczyny, ale przyszło mniej więcej tyle samo osób co poprzednio. Były to zupełnie inne osoby niż poprzednim razem. Szkoda, bo omawialiśmy inne sprawy!
W czasie spotkania rozgorzała dyskusja na temat celów i metod działania Ruchu. Stwierdzono, że nie powinniśmy ograniczać się jedynie do naszych członków i naszej strony internetowej, a szukać miejsca w czasopismach i innych środkach masowego przekazu. Wymieniano przy tym: „Przegląd”, „Le Monde Diplomatique”, czy TOK FM. Uznano jednak, że to są media niszowe, kierowane do tych, którzy podzielają nasz punkt widzenia . Bardziej ambitni uważali, że nasze miejsce jest na dobrej stronie „Gazety Wyborczej”, ponieważ redakcji –podobnie jak nam – też chodzi o demokrację. Dodawali, że nasz ruch nawiązuje do wzorów pierwszej Solidarności, która nie dzieliła ludzi według ich przeszłości, przynależności partyjnej, czy poglądów, ale łączyła wszystkich, którzy mieli podobne wartości i zapatrywania...
Niektórzy oczyma wyobraźni widzieli nas na stronach takich pism jak „Dziennik”, czy „Rzeczpospolita”. W trakcie dyskusji chyba wszyscy doszliśmy do wniosku, że mamy kapitalizm, a każda gazeta ma własną politykę redakcyjną, własny budżet i liczy nie tylko na nasze uznanie, ale stara się dotrzeć ale także na zysk, więc nie ma interesu, żeby zamieszczać nasze informacje.
Uznaliśmy, że jednak musimy przede wszystkim wykorzystywać internet, bo w ten sposób możemy dotrzeć m.in. do ludzi młodych. Mamy taką możliwość bo naszą stronę internetową „Monitor Czwartej Rzplitej” możemy traktować jak własne pismo internetowe. I tylko od nas zależy, czy potrafimy z tej szansy skorzystać.
Uczestnicy naszego spotkania podkreślali, że należy pisać w sposób zrozumiały dla ludzi z niższym wykształceniem, a także takich, którzy mało interesują się zawiłościami polityki, i z góry rezygnują z czytania długich artykułów. Padały przykłady „Faktu”, którego redakcja bierze przypadkowe osoby i redaktorzy piszą tekst do tej pory, aż będzie dla tych osób całkowicie zrozumiały. Wiele osób podkreślało, że chodzi o to, żeby był to teks ciekawy.
I tu jest pies pogrzebany. Mamy nie tylko przedstawiać wymagania. To my będziemy te teksty pisać i od nas zależy czy będą one ciekawe. Proszę się nie tłumaczyć, że Państwo pisać nie umieją! Podobno każdy może napisać w życiu jedną dobrą książkę, więc artykułów może być więcej. Każdy ma własne spostrzeżenia na temat aktualnych spraw i wydarzeń, każdy ma wyobrażenia, jak rzeczywistość powinna wyglądać. Proszę o tym pisać. Jeśli zrobimy dobrą gazetę, to inni będą się na nas powoływali. O problemach ogólnopolskich zazwyczaj dowiadujemy się z gazet. Ale są też problemy lokalne. Wszystkie teksty można wysyłać pod adresem administratora witryny (bogmis@gmail.pl) lub http://rddwarszawa@googlegroups.com (w tym drugim wypadku przesłaną wiadomość automatycznie dostaną wszyscy, którzy należą do grupy).
Artykuły w internecie muszą być krótsze niż w gazetach papierowych (25 wierszy, to długi tekst).
Dyskutowano również na temat struktury naszej organizacji. Oczywiście po pewnym czasie powołamy władze (stałe po zarejestrowaniu Ruchu). Ale wówczas gdy są już władze, to reszta będzie oczekiwać, że one zorganizują pracę. A chodzi o to, żeby każdy znalazł dla siebie jakieś miejsce i rodzaj działalności. Chodzi też o to, żeby wcześniej ludzi poznać i wybrać najlepszych.
Przyjęliśmy także, że będziemy przyjmowali oficjalne stanowisko w sprawach ważnych (w czasie zebrania przyjęliśmy cztery), żeby rzetelnie zapisywać wszystkie działania władz zagrażające demokracji.
O kolejnym spotkaniu zostaną Państwo poinformowani!
Nina Kraśko
10 kwietnia 2008 r.
Po wyborach, kiedy oddaliło się niebezpieczeństwo zorganizowania państwa polskiego na modłę Prawa i Sprawiedliwości, zainteresowanie polityką wśród członków naszego stowarzyszenia – podobnie jak całym społeczeństwie – znacznie spadło. Kilka razy próbowałam zorganizować zebranie, udało się za trzecim razem.
Mirosław Chałubiński (prof. UZ) i Paweł M. Kazimierczak przedstawili problemy, które ich zdaniem, zagrażają demokracji. Chałubiński w wystąpieniu: Czy rządy koalicji PO i PSL zagrażają demokracji? Tezy do dyskusji uznał, że problematyki demokracji nie można ograniczać tylko do formalnych zasad prowadzenia polityki. Zwrócił też uwagę na fakt, że mimo przywiązania władz PO do wartości demokratycznych obiektywne skutki ich polityki mogą się zwracać przeciwko tym wartościom. Po pierwsze – ordynacja większościowa wraz z planowaną rezygnacją z dotacji i zastąpieniu ich dobrowolnym 1% opodatkowaniem dla partii przy istnieniu progów zaporowych może prowadzić do dalszej oligarchizacji partii politycznych już istniejących i utrudniać pojawianie się nowych. Po drugie – rezygnacja z senatu i ograniczenie liczby posłów to tylko pozorne oszczędności, które raczej pogorszą pracę legislatywy i kontakt z wyborcami.
Zdaniem referenta, niektóre z planowanych projektów PO mają źródło w neoliberalnej doktrynie traktującej własność prywatną za panaceum zaś państwo za zło konieczne. Działa też konserwatyzm obyczajowy potęgujący ustępliwość wobec żądań Kościoła (np. religia na maturze, refundacja zapłodnienia in vitro, aborcja). Realizacja pewnych projektów np. odpłatność służby zdrowia i szkolnictwa wyższego może prowadzić do dalszego wzrostu nierówności społecznych. W tym samym kierunku działać może podatek liniowy zmniejszający dochody budżetowe i możliwość finansowania niektórych dziedzin przez państwo (służba zdrowia, edukacja, pomoc socjalna).
Drugi z referentów skoncentrował się na przekształceniach struktury i zmianie roli partii politycznych. Partie, które na początku kształtowania się systemu partyjnego (XIX w.) były stowarzyszeniami elitarnymi, wręcz kadrowymi, później przekształcają się w partie masowe, stowarzyszenia, które jednoczą ludzi o podobnym światopoglądzie, mający podobne spojrzenie na sprawy społeczne, wychowują swoich członków i starają się działać na rzecz ich szeroko rozumianych interesów. Kolejny etap rozwoju, to partie „chwytaj wszystko” („catch all” party) – partie wyborcze, w których najważniejsze role zaczynają odgrywać aktywiści i eksperci, dla których najważniejszym zadaniem jest zdobycie jak największej liczby głosów, natomiast mniejsze znaczenie ma program (program partii, czy program wyborczy jest po to, aby być). Członkowie zaczynają się liczyć przede wszystkim jako wyborcy i jako pomocnicy przy kampanii wyborczej. Poza tym przestają interesować kierownictwo partii. W kolejnym etapie partie stają się częścią układu rządzącego i najważniejszą sprawą dla ich aktywu staje się pozostanie w tym układzie.
Dyskusja była bardzo ciekawa. Pierwszemu referentowi część zebranych zarzuciła, że krytykuje prawie wszystkie inicjatywy ustrojowe Platformy Obywatelskiej. Żywa wymiana zdań dotyczyła ordynacji wyborczej. Jeden ze zwolenników jednomandatowych okręgów wyborczych był pewien, że uniemożliwiają one zdobycie mandatu przez ludzi, którzy nie mają nic do powiedzenia, a wchodzą do parlamentu „na plecach liderów”, albo dlatego, że wyborcy wybierają partie a nie ludzi. Jego zdaniem, Renata Beger przy innej ordynacji nigdy by się do sejmu nie dostała. Przykład nie przekonał zebranych, którzy wcale nie byli tego pewni. Beger bowiem wcale nie stała się posłanką dzięki Lepperowi, jest osobą znaną i gdyby dobrze zorganizowała kampanię wyborczą – nie byłaby bez szans. Inny dyskutant tłumaczył, że nawet w Anglii wybory są sprawą partii i w zasadzie rozstrzygnięcie można przewidzieć jeszcze przed wyborami. Zmiany są dość przypadkowe – jeśli wybrany przedstawiciel okazał się skorumpowany, albo źle się prowadził (spotykał się z nieodpowiednimi paniami) itd. Zwracano także uwagę, że partia rządząca może tak podzielić kraj, że wygra w zdecydowanej większości okręgów.
Ze sprzeciwem spotkała się propozycja obniżenia progów wyborczych, żeby nowopowstającym partiom łatwiej było dostać się do parlamentu.
Mimo, że nie udało się zaproponować jednoznacznych rozwiązań, chyba wszyscy uznali, że sprawy są ważne i warto o nich myśleć właśnie teraz, kiedy nie zagrożenia dla demokracji nie są tak jednoznaczne jak za poprzedniego rządu.
Zgłoszono kilka tematów do przedyskutowania, będą one przedmiotem dyskusji na następnych zebraniach.
Nina Kraśko
P.S. Streszczenia obydwu referatów zostaną zamieszczone na naszej stronie internetowej.
Protokół Zebrania „Zarządu” Grupy Mazowieckiej Ruchu na Rzecz Demokracji
28 12 2007 r.
(Nie ustalono jaką nazwę ma mieć wybrana reprezentacja Grupy Mazowieckiej. Ustaliliśmy, że będziemy posługiwać się określeniem Zarząd.)
1. „Zarząd” Grupy Mazowieckiej RRD wybrał Ninę Kraśko na swoją przewodniczącą. Obowiązki pozostałym osobom będą przydzielane w miarę pojawiających się spraw.
2. Do końca pierwszego tygodnia roku 2008 poinformujemy "Kraków" mailowo o:
a) Walnym Zebraniu grupy mazowieckiej i jego skutkach (protokół z zebrania);
b) naszej potrzebie wprowadzenia zmian do statutu celem zwiększenia autonomii grup terenowych (w załączeniu proponowane zmiany statutu p. Kosteckiego, po uzgodnieniu)
c) chęci wyjaśnienia kwestii związanych z finansowaniem naszej działalności, w tym podziału składek oraz ewentualnych dotacji, donacji, i innych pozyskanych przychodów. Grupa Mazowiecka proponuje przekazywać do Krakowa 30% uzyskanych przychodów.
Kontakt z Krakowem i wyjaśnienie tych kwestii ma w tej chwili najwyższy priorytet. Na razie za kontakty z Krakowem odpowiedzialna jest Nina Kraśko.
3. Przyjęliśmy rezygnację Tomasza Kuleja z funkcji członka „Zarządu”; ustaliliśmy, że nie dobieramy nowych osób do "zarządu".
4. Zapał i energię Roberta Drachala spróbujemy wykorzystać na stworzenie przezeń klubu dyskusyjnego czy cyklu debat. Pierwsze takie spotkanie miało by mieć formę prezentacji przez p. Pawła Kazimierczaka książki Dahla, po której nastąpiłaby otwarta dyskusja. Chętnie widzielibyśmy "Politykę" jako naszego partnera przy organizacji takich debat/dyskusji. Za kontakty z Drachalem odpowiada Nina Kraśko.
Robert Drachal proponował wystąpienie przedstawicieli w szkole na temat zasad demokracji i roli naszego Ruchu. Trzeba wyjaśnić jakiego tematu spotkanie miałoby dotyczyć, kto będzie brał w nim udział ze strony Ruchu i ze strony szkoły (jakie klasy, gdzie itd.).
5. Żeby wiedzieć cokolwiek o zasobach, z których możemy korzystać, spróbujemy zebrać jak najwięcej informacji o naszych członkach czy uczestnikach ruchu - Maciej Konopka zobowiązał się wyprodukować ankietę/ kwestionariusz (zawód, wykształcenie, zainteresowania, etc.), którą roześlemy do wszystkich, z sympatykami włącznie. Do czasu poznania jej wyników korzystamy z informacji zebranych przez Ninę Kraśko.
6. Na razie skupimy się na dokształcaniu i samoedukacji z zakresu demokracji jako takiej - korzystając z wiedzy ekspertów, którzy są wśród nas (choć nie tylko). Np. Tomasz Kulej mógłby coś o samorządności lokalnej przygotować (ad: klub dyskusyjny). Tematykę i zakres określimy, gdy poznamy dane z ankiety.
7. Otwartą kwestią pozostaje możliwość zorganizowania wspólnych debat z fundacją Batorego. Musimy opracować tematykę i uczestników, zanim się do nich zwrócimy.
8. Chcemy zorganizować konkurs dla szkół nt. demokracji (czy raczej: patologii demokracji) w ich otoczeniu (szkoła?). Potrzebujemy do tego:
a) sprecyzowania tematu (Zenon Parzyński skontaktuje się w tej sprawie z Janem Poleszczukiem);
b) regulaminu;
c) komisji do rozpatrywania prac;
d) ustalenia formy prac (reportaż, esej, film, etiuda);
e) nagród (zwrócimy się w tej sprawie do Roberta Drachala, który ma znajomych mogących partycypować w kosztach);
f) reklamy (chętnie widzielibyśmy „Gazetą Wyborczą”, jako redakcję wcześniej prowadzącą akcję "Szkoła z klasą" jako patrona i współorganizatora tej akcji) (kontakt ma nawiązać Michał Worotyński);
9. Chcemy zorganizować dla harcerzy starszych /wędrowników/ instruktorów warsztaty o demo-kracji (temat i formę ustalimy na kolejnym spotkaniu) – odpowiedzialny Michał Worotyński;
10. Zarząd Grupy Mazowieckiej RRD będzie się spotykał raz w miesiącu ;
11. Będziemy rozwijać nasze czasopismo internetowe („Monitor IV RP”). Jeśli uda się (chodzi o zachowanie ciągłości informacji) zmienimy nazwę. Rozmowy z Bogdanem Misiem na ten temat będzie prowadziła Nina Kraśko. W „Monitorze” będziemy informować członków o działalności Ruchu na Rzecz Demokracji i pracach zarządu Grupy Mazowieckiej. Utrzymamy tez Grupę. Dyskusyjną.
Protokół z zebrania Mazowieckiej Grupy stowarzyszenia Ruch na Rzecz Demokracji, z dnia 14 grudnia 2007 roku w sali ISNS UW przy ulicy Żurawiej 4.
Organizator Grupy – Nina Kraśko - otworzyła zebranie. Na wstępie podsumowała ostatnie miesiące działalności Ruchu i jego osiągnięcia -- przyjęcie stanowisk w ważnych, bieżących sprawach, powołanie zespołu ds. reformy służby zdrowia, zespołu ds. oświaty, otwarcie dwóch stron internetowych. Pani Kraśko zwróciła też uwagę na obecne problemy grupy mazowieckiej i Ruchu jako całości - niejasną sytuację prawno-organizacyjną, małe zainteresowanie stowarzyszeniem.
Pani Kraśko zaproponowała wybranie przewodniczącego spotkania- zgłosiła kandydaturę pana Janusza Kosteckiego (przyjęto zdecydowaną większością głosów).
Przewodniczący zwrócił uwagę na wątpliwą legalność zebrania z punktu widzenia statutu stowarzyszenia, a co za tym idzie na niepewną prawomocność podejmowanych przez zebranie decyzji.
Przewodniczący stwierdził, że w zebraniu uczestniczy 26 osób i przedstawił porządek obrad:
- Wystąpienie organizatora Grupy – Niny Kraśko (załącznik)
- Wybór prowadzącego Zebranie;
- Dyskusja na temat struktury Ruchu i stosunku Grupy Mazowieckiej do Centrali w Krakowie
- Ustalenie struktury władz grupy Mazowieckiej;
a. wybór Przewodniczącego przez Grupę lub przez Radę;
b. struktura Rady – liczba osób i ustalenie funkcji, które powinny być w Radzie (np. czy powinna istnieć Komisja Rewizyjna i Sąd Koleżeński);
- Wybór Komisji Skrutacyjnej; wybory Rady i przedstawicielstwa
- Dyskusja nad celami zadaniami Grupy Mazowieckiej stowarzyszenia. Stanowisko w sprawie psucia obyczajów;
- Przedstawienie wyników wyborów;
- Zakończenie Zebrania.
Przewodniczący stwierdził, że dwa pierwsze punkty zostały już zrealizowane i zaproponował przejście do następnych punktów
Rozpoczęła się dyskusja na temat statutu grupy i zebrania: czy oficjalnie istnieje Grupa Mazowiecka (stwierdzono, że tak), czy zebranie jest legalne (stwierdzono, że tak), jeśli nie możemy wybrać władz, to co należy zrobić. Pani Barbara Kopeć-Umiastowska zgłosiła wniosek o głosowanie nad samo rozwiązaniem grupy. Pan Jefremienko uznał, że skoro tyle osób przyszło na zebranie ‑ to znaczy, że chcą działać.
Wniosku p. Kopeć nie głosowano.
Przewodniczący zgłosił wniosek formalny o wybór i upoważnienie przedstawicielstwa grupy mazowieckiej RRD do prowadzenia negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych, jak również mającego pełnić rolę tymczasowej Rady grupy mazowieckiej (do czasu wyjaśnienia sytuacji formalno-prawnej Grupy).
Pan Robert Drachal złożył wniosek formalny o utworzenie przez grupę mazowiecką nowego stowarzyszenia – wniosek poddano pod głosowanie i odrzucono przy 23 głosach przeciwnych i dwóch wstrzymujących się.
Głosowano wcześniejszy wniosek Przewodniczącego (pkt. 6). Wniosek przyjęto przy 22 głosach za i 3 wstrzymujących się.
Przewodniczący zaproponował zmiany w statucie (załącznik nr 2- nad nim pracuje Zarząd i eksperci), umożliwiające większą autonomię działania grup regionalnych Ruchu oraz możliwość ich częściowego samostanowienia. Propozycji zmian nie głosowano, przyjęto że będą one podstawą dalszych prac.
Przewodniczący otworzył dyskusję dotyczącą planowanego wyboru przedstawicielstwa grupy (pkt. 6). W dyskusji ustalono ogólny zakres zadań przedstawicielstwa- prowadzenie negocjacji z władzami Ruchu w sprawie zmian w statucie i zmiany statusu grup regionalnych.
Pan Mirosław Chałubiński zaproponował zmianę nazwy grupy regionalnej- propozycję poddano pod głosowanie, utrzymano poprzednią nazwę – Grupa Mazowiecka – przy poparciu zdecydowanej większości głosów.
Przewodniczący zaproponował wybór 5 przedstawicieli grupy i członków Rady. Zgłoszono kontrpropozycję 3 przedstawicieli. Propozycje poddano pod głosowanie, wybrano opcję 5 osobowej Rady i reprezentacji (oddano 11 głosów za), za opcją 3 osobową oddano 9 głosów.
Przewodniczący przeszedł do kolejnego punktu obrad – wybór komisji skrutacyjnej. Zgłoszono kandydatury p. Małgorzaty Rowickiej, p. Andrzeja Misiuka, p. Barbary Kopeć. Komisję skrutacyjną w zaproponowanym składzie zatwierdzono w głosowaniu przy 24 głosach za i jednym głosie wstrzymującym się.
Zgłoszono kandydatów na członków 5 osobowej Rady i przedstawicielstwa: p. Ninę Kraśko, p. Roberta Drachala, p. Tomasza Kuleja, p. Zenona Parzyńskiego, p. Macieja Konopkę, p. Michała Worotyńskiego. Ustalono głosowanie w trybie tajnym, poprzez eliminację przynajmniej jednego kandydata z listy.
Głosowano po krótkiej autoprezentacji kandydatów.
Przewodniczący otworzył dyskusję nad poparciem stanowiska Ruchu w sprawie poziomu debaty publicznej w Polsce. Odczytano proponowane stanowisko. P. Zenon Parzyński zaproponował zmianę językową. Propozycję zamiany zaakceptowano i przyjęto stanowisko w zmienionej formie (załącznik nr 3).
Komisja Skrutacyjna przedstawiła wyniki głosowania nad wyborem pięcioosobowej Rady i reprezentacji Grupy mazowieckiej: p. Nina Kraśko - 24 głosy, p. Zenon Parzyński - 19 głosów, p. Maciej Konopka - 17 głosów, p. Michał Worotyński - 17 głosów, p. Tomasz Kulej - 16 głosów, p. Robert Drachal - 14 głosów. W sumie oddano 25 głosów, w tym jeden nieważny.
Wybrani zostali p. Nina Kraśko, p. Zenon Parzyński, p. Maciej Konopka, p. Michał Worotyński, p. Tomasz Kulej.
Przewodniczący otworzył dyskusję na temat rodzaju działalności, celów i zadań stowarzyszenia. Pan Maciej Konopka zaprezentował autorską propozycję programu działania (załącznik nr 4). Pan Andrzej Misiuk zaproponował projekt podliczenia kosztów różnych decyzji podjętych w IV RP. Powstał roboczy zespół w składzie: P. Mirosław Chałubiński, p. Andrzej Misiuk, p. Zenon Parzyński, p. Michał Worotyński.
Przewodniczący podsumował i zakończył zebranie.
Manifestacja 9 października
9.10.2007 RRD - wspólnie z kilkoma innymi organizacjami - zorganizował przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie demonstrację protestacyjną przeciw stosunkowi rządu Polski wobec kwestii ustanowienia Europejskiego Dnia Przeciw Karze Śmierci.
Poniżej kilka zdjęć z tej manifestacji, w której - mimo bardzo niedogodnej dla ludzi pracujących pory - wzięło udział ok. 200 osób.
Na zdjęciu trzecim od góry mamy Piotra Wawrzeckiego, który sam doświadczył okrucieństwa kary śmierci: jego ojciec został zamordowany w majestacie prawa. Ojca zrehabilitowano, ale przecież życia mu nie przywrócono. Na ostatnim zdjęciu - przemawia Magda Środa.
Spotkanie Grupy Mazowieckiej w Warszawie
Warszawa, 26 lipca.
1. Zastanawiałam się, czy organizować kolejne spotkanie członków Ruchu na Rzecz Demokracji. Są wakacje, mnóstwo osób spędza czas poza Warszawą, a nawet poza krajem i dopiero od października zaczną poważnie zajmować się sprawami demokracji i jej zagrożeń w Polsce. Z drugiej strony polityka nie poszła na wakacje. Codziennie, a nawet kilka razy dziennie słyszymy o nowych rozwiązaniach prawnych, czy ustrojowych, które budzą wątpliwości, a nawet sprzeciw. Każdego dnia, kilka razy zastanawiamy się na czym polegała akcja Centralnego Biura Antykorupcyjnego, czy była to od początku do końca prowokacją... Jakie dalsze skutki będzie miała decyzja Sejmu w sprawie ustroju sądów?... I czy możemy coś z tym zrobić jako stowarzyszenie?I jeszcze jedna ważna sprawa, przemawiająca za spotkaniem. Ci, którzy zostali w Warszawie mają trochę więcej czasu, bo latem życie kulturalne zamiera, w telewizji nie ma nic ciekawego, nie ma nawet nowych odcinków seriali. Można więc spokojnie porozmawiać o ważnych sprawach.
Postanowiłam zatem takie spotkanie zorganizować, zastrzegając od razu, że jeśli przyjdzie mało ludzi, porozmawiamy przy kawie i lodach. Początkowo wydawało się, że tak właśnie będzie, ponieważ zgłosiło się zaledwie kilka osób, jednak tuż przed spotkaniem było już bardzo dużo chętnych. Ostatecznie, podobnie jak przy dotych-czasowych spotkaniach – spotkało się 16 osób. Zdecydowana większość z nich przyszła po raz pierwszy. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to dowód apatii Ruchu i jego członków. Ludzie przychodzą widzą, że nic się nie dzieje, więcej się nie pojawiają. Nie jest to prawda, bo osoby które zgłosiły się na pierwsze spotkanie, ciągle są aktywne – chyba że wyjechały na urlop. Między innymi dzięki nim mamy logo, rozbudowujemy struktury pozawarszawskie. Większość osób, które były na tym spotkaniu już wcześniej interesowały się naszą działalnością.
2. Głównym tematem spotkania była Komisja ds. Demokracji w Edukacji. Pan Zenon Parzyński zgodził się zająć organizacją takiej Komisji. Uznaliśmy, że powołując komisję nie będziemy ograniczać się do członków naszej organizacji, ale poszukamy sprzymierzeńców i ekspertów spoza naszego grona, którzy mogliby pomóc w jej działaniu.
Dyskutowano czy i jak rozliczać działalność Romana Giertycha za działania, które psują edukację polską. Chodzi m.in. o demoralizację młodzieży przez takie decyzje jak amnestia maturalna („matura pod dobrym Giertychem”), czy usuwanie poszczególnych autorów z listy lektur (m.in. Dostojewski, Gombrowicz). Rząd ten wprowadził całkowicie nową praktykę (bez korzystania z doświadczeń naukowców czy metodyków), sam sporządza listy lektur umieszczając na niej swoich ulubionych autorów i tytuły, narzucając młodzieży swoje gusty. Ekipa Giertycha zabiera się do pi-sania programów z innych przedmiotów. Później ci ludzie pójdą na studia, a jeszcze później będą to profesorowie z nadania Giertycha. Zanim te programy staną się obowiązujące trzeba im się przyjrzeć, zrecenzować.
Dyskutanci podkreślali, że nie chodzi tylko o działalność Giertycha. Wiele złego w programach szkolnych było już wcześniej. Ludzie, którzy w imieniu stowarzyszenia „Otwarta Rzeczpospolita” recenzowali podręczniki pod kątem zawartości w nich treści antysemickich, ksenofobicznych, znaleźli ich bardzo dużo. Była to praca (autorami opracowań byli: Tomasz Żukowski i Katarzyna Chmielewska) rzetelnie zrobiona, poświęcono jej mnóstwo czasu. Tego się nie da zrobić bez pieniędzy, bo inaczej będziemy mieli do czynienia z pozorowaniem pracy.
Zaproponowano, żeby zwrócić uwagę na młodzież szkolną, zrobić coś w rodzaju banku informacji, monitoringu, czy biura interwencji. Chodzi o to, żeby w wypadku spraw bulwersujących (nie wszystkie znajdą się w mediach) podjąć się ich nagłośnienia i rozwiązania. Możemy spotkać się z zarzutami, że popieramy za donosicielstwo, ale z tym też można sobie poradzić. Należy nawiązać kontakt z Inicjatywą Uczniowską , ale także ze związkami nauczycielskimi, takimi jak Związek Nauczycielstwa Polskiego. Nie będziemy włączać się w ich walkę o podwyżki, lecz postaramy się podjąć współpracę w zakresie spraw nas interesujących.
Szkoła stanowi pewien system społeczny, na który składają się dzieci (uczniowie), nauczyciele, rodzice i system oświatowy. W każdym z tych składników ważne są sto-sunki wewnętrzne (między dziećmi, między nauczycielami itd.) i między częściami składowymi. Dzieci muszą znaleźć swoje miejsce w grupie i miejsce w społeczności szkolnej. Zadaniem nauczycieli jest wymuszenie na uczniach (nawet przy ich oporze) przyswojenia wiedzy, przyswojenia im umiejętności społecznych.
Na wszystkie te zjawiska należałoby spojrzeć z perspektywy celów i zadań naszego stowarzyszenia. Bo to w szkole młodzi ludzie uczą się układania stosunków międzyludzkich, umiejętności rozwiązywania konfliktów. Można powiedzieć, że w szkole rodzi się demokracja: zasady i praktyka. Pojawiła się inicjatywa, ogłoszenia konkursu literackiego: „Ja i moja szkoła”. Można byłoby ograniczyć się do skoncen-trowania się na przedstawieniach konfliktów w szkole i sposobów ich rozwiązywania.
Wskazywano, że innym istotnym tematem dla komisji edukacyjnej jest styk między szkolnictwem średnim i wyższym, dostępność szkolnictwa wyższego różnego typu.
Komisja ds. Edukacji powinna się zajmować się obroną autorytetów w edukacji i szerzej w państwie, bo żaden autorytet nie uchowa się, jeśli rządzący więcej niż połowę czasu przeznaczają, na ich obrzydzanie i utrącanie.
Warto też zwracać uwagę na wszystkie przykłady nie liczenia się z literą i duchem prawa i zasadami demokracji, które miały miejsce nie tylko IV, ale również w III Rzec-zypospolitej, początek dało wprowadzenie tylnymi drzwiami religii do szkół, gwałcąc rozwiązania i zasady prawa).
3. Analizowano potrzebę powołania innych Komisji. Postulowano powołanie Komisji Dobrych Obyczajów w Polityce i Mass Mediach. Krytykowano lansowanie w środkach przekazu ludzi, którzy nie są tego warci. To dzięki prasie, radiu i telewizji osiągnęli wybitną pozycję takie osoby jak Krzysztof Filipek, Janusz Maksymiuk, czy Jacek Kurski, a nawet ks. Tadeusz Rydzyk. Teraz dzięki środkom masowego przekazu promuje się takie osoby jak Arkadiusz Mularczyk, który po kompromitującym wystąpieniu w Trybunale Konstytucyjnym stał się gwiazdą medialną, u której dziennikarze zasięgali opinii w każdej sprawie. Niektórzy posłowie nic nie mają do powiedzenia, ale są za-sypywani pytaniami, tylko w tym celu, żeby uzyskać ciekawą wypowiedź, choć z punktu widzenia informacji zupełnie bez znaczenia.
Zwracano uwagę, że zarówno media jak i politycy mają za nic społeczeństwo, wy-borców, a nawet prawdę. Instrumentalnie traktują prawdę, innych ludzi, a nawet śmierć polskich pielgrzymów koło Grenoble. Narzucono zbiorowe przeżywanie cudzej tragedii, nie uszanowano ludzkiej prywatności wypytując o odczucia po śmierci najbliższych. Pan Jan Poleszczuk zgodził się przygotować na następne spotkanie propozycję „Kodeksu Praw Człowieka do informacji i poszanowania jego godności”.
4. Pojawiło się zapotrzebowanie na Komisję Sprawach Międzynarodowych. Chodzi o ustosunkowanie się do wszystkich działań obniżających pozycję Polski w świecie. Uznaliśmy, że zajmiemy się tym problemem jeśli znajdą się ludzie, którzy podejmą i przeanalizują zagadnienie.
Uznaliśmy, że dostęp do mediów pozostaje sprawą ważną (nasze kontakty z nimi będzie starał się organizować pan Robert Drachal), to jednak nie należy jej fetyszyzować. Winniśmy wykorzystywać kontakty osobiste do propagowania naszych działań. Im większy będziemy mieli dorobek, tym bardziej media będą starały się z nami liczyć.
Nina Kraśko
Propozycja z Warszawy
Warszawa, 10 lipca. Zgłoszono propozycję stanowiska w sprawie przestrzegania przez władze ustawowej zasady o niezależności prokuratorów - patrz Oświadczenia i stanowiska.Wieści z Krakowa
Krakowska część Komitetu Założycielskiego zaproponowała 6.07 podjęcie następującej uchwały:Komitet Założycielski Ruchu na Rzecz Demokracji powołuje tymczasową komisję ds. wymiaru sprawiedliwości, powierzając jej zorganizowanie mec. Krzysztofowi Bachmińskiemu. Apelujemy do wszystkich prawników będących członkami i sympatykami RRD o zgłaszanie się do mec. Bachmińskiego na adres prawo@rrd.org.pl i wspieranie jego działań.
Upoważniamy mec. Krzysztofa Bachmińskiego do kontaktowania się w imieniu RRD z organizacjami zawodowymi, stowarzyszeniami i korporacjami zawodowymi prawników w celu wspólnego zorganizowania debaty na temat polskiego wymiaru sprawiedliwości. Pierwszym krokiem do zorganizowania tej debaty powinno być wypracowanie kanałów sprawnego kontaktowania się z tymi organizacjami i innymi przedstawicielami środowisk prawniczych, wymiana informacji, postulatów i uwag oraz sprecyzowanie najważniejszych problemów, które staną się przedmiotem debaty publicznej.
Kraków, 6 lipca 2007.
Spotkanie w deszczu...
6 lipca 2007 r. odbyło się kolejne spotkanie warszawskiej grupy Ruchu na Rzecz Demokracji. Może nie pozwoliła pogoda, bo lało jak z cebra, było zimno, wietrznie, może były inne przyczyny, ale przyszło mniej więcej tyle samo osób co poprzednio. Były to zupełnie inne osoby niż poprzednim razem. Szkoda, bo omawialiśmy inne sprawy!W czasie spotkania rozgorzała dyskusja na temat celów i metod działania Ruchu. Stwierdzono, że nie powinniśmy ograniczać się jedynie do naszych członków i naszej strony internetowej, a szukać miejsca w czasopismach i innych środkach masowego przekazu. Wymieniano przy tym: „Przegląd”, „Le Monde Diplomatique”, czy TOK FM. Uznano jednak, że to są media niszowe, kierowane do tych, którzy podzielają nasz punkt widzenia . Bardziej ambitni uważali, że nasze miejsce jest na dobrej stronie „Gazety Wyborczej”, ponieważ redakcji –podobnie jak nam – też chodzi o demokrację. Dodawali, że nasz ruch nawiązuje do wzorów pierwszej Solidarności, która nie dzieliła ludzi według ich przeszłości, przynależności partyjnej, czy poglądów, ale łączyła wszystkich, którzy mieli podobne wartości i zapatrywania...
Niektórzy oczyma wyobraźni widzieli nas na stronach takich pism jak „Dziennik”, czy „Rzeczpospolita”. W trakcie dyskusji chyba wszyscy doszliśmy do wniosku, że mamy kapitalizm, a każda gazeta ma własną politykę redakcyjną, własny budżet i liczy nie tylko na nasze uznanie, ale stara się dotrzeć ale także na zysk, więc nie ma interesu, żeby zamieszczać nasze informacje.
Uznaliśmy, że jednak musimy przede wszystkim wykorzystywać internet, bo w ten sposób możemy dotrzeć m.in. do ludzi młodych. Mamy taką możliwość bo naszą stronę internetową „Monitor Czwartej Rzplitej” możemy traktować jak własne pismo internetowe. I tylko od nas zależy, czy potrafimy z tej szansy skorzystać.
Uczestnicy naszego spotkania podkreślali, że należy pisać w sposób zrozumiały dla ludzi z niższym wykształceniem, a także takich, którzy mało interesują się zawiłościami polityki, i z góry rezygnują z czytania długich artykułów. Padały przykłady „Faktu”, którego redakcja bierze przypadkowe osoby i redaktorzy piszą tekst do tej pory, aż będzie dla tych osób całkowicie zrozumiały. Wiele osób podkreślało, że chodzi o to, żeby był to teks ciekawy.
I tu jest pies pogrzebany. Mamy nie tylko przedstawiać wymagania. To my będziemy te teksty pisać i od nas zależy czy będą one ciekawe. Proszę się nie tłumaczyć, że Państwo pisać nie umieją! Podobno każdy może napisać w życiu jedną dobrą książkę, więc artykułów może być więcej. Każdy ma własne spostrzeżenia na temat aktualnych spraw i wydarzeń, każdy ma wyobrażenia, jak rzeczywistość powinna wyglądać. Proszę o tym pisać. Jeśli zrobimy dobrą gazetę, to inni będą się na nas powoływali. O problemach ogólnopolskich zazwyczaj dowiadujemy się z gazet. Ale są też problemy lokalne. Wszystkie teksty można wysyłać pod adresem administratora witryny (bogmis@gmail.pl) lub http://rddwarszawa@googlegroups.com (w tym drugim wypadku przesłaną wiadomość automatycznie dostaną wszyscy, którzy należą do grupy).
Artykuły w internecie muszą być krótsze niż w gazetach papierowych (25 wierszy, to długi tekst).
Dyskutowano również na temat struktury naszej organizacji. Oczywiście po pewnym czasie powołamy władze (stałe po zarejestrowaniu Ruchu). Ale wówczas gdy są już władze, to reszta będzie oczekiwać, że one zorganizują pracę. A chodzi o to, żeby każdy znalazł dla siebie jakieś miejsce i rodzaj działalności. Chodzi też o to, żeby wcześniej ludzi poznać i wybrać najlepszych.
Przyjęliśmy także, że będziemy przyjmowali oficjalne stanowisko w sprawach ważnych (w czasie zebrania przyjęliśmy cztery), żeby rzetelnie zapisywać wszystkie działania władz zagrażające demokracji.
O kolejnym spotkaniu zostaną Państwo poinformowani!
Nina Kraśko
bogmis |
Latest page update: made by bogmis
, Apr 16 2008, 5:12 AM EDT
(about this update
About This Update
Edited by bogmis
view changes - complete history) |
|
Keyword tags:
None
More Info: links to this page
|
There are no threads for this page.
Be the first to start a new thread.
